Treść orzeczenia
Sygn. akt V Kz 509/16
Postanowienie
Dnia 3 sierpnia 2016 roku
Sąd Okręgowy w Łodzi, V Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: Sędzia S.O. Zbigniew Mierzejewski
Protokolant: sekr. sąd. Dorota Lerka
przy udziale Prokuratora Ireny Laury Łozowickiej po rozpoznaniu w sprawie M. W., J. S. oraz W. K. oskarżonych o czyn z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. zażalenia wniesionego przez obrońcę oskarżonych M. W. i J. S. w dniu 16 czerwca 2016 roku na postanowienie Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodzi z dnia 15 czerwca 2016 roku, w sprawie sygn. akt III K 121/16 w przedmiocie zawieszenia postępowania na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2016 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi zawiesił postępowanie przeciwko M. W., J. S. oraz W. K. oskarżonym o czyn z art. 107 § 1 k.k.s. w związku długotrwałą przeszkodą uniemożliwiającą prowadzenie postępowania związaną z koniecznością oczekiwania na odpowiedź Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na pytanie prejudycjalne z sprawie C – 303/15.
Postanowienie Sądu Rejonowego zaskarżył w całości zażaleniem obrońca oskarżonych M. W. i J. S. kwestionując, aby wskazana przez Sąd Rejonowy przyczyna uzasadniała zawieszenie postępowania, wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i prowadzenie postępowania przez Sąd Rejonowy.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Zażalenie obrońcy oskarżonych M. W. i J. S. nie było zasadne.
Kwestia możliwości zawieszenia postępowania w związku z oczekiwaniem na orzeczenie innego organu, w tym wypadku TSUE, była już przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego w sprawie I KZP 10/15, do czego odniósł się Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Przywołując wyrażony tam przez Sąd Najwyższy pogląd należy tylko przypomnieć, że mimo, iż przepis art. 22 k.p.k. nie przewiduje wyraźnej podstawy do zawieszenia postępowania karnego w oczekiwaniu na prejudykat, w doktrynie wyrażono pogląd, że może on stanowić podstawę normatywną dla zawieszenia postępowania karnego w celu zwrócenia się przez sąd karny z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego lub z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (por. m.in.: P. Hofmański, E. Sadzik, K. Zgryzek, Kodeks postępowania karnego. Komentarz, tom I, red. P. Hofmański, Warszawa 2011, s. 224-225).
Przeszkodą dla stwierdzenia dopuszczalności zawieszenia postępowania karnego w omawianym przypadku nie może być brak wyraźnego uregulowania takiej podstawy w art. 22 k.p.k. Przepis ten, choć normuje wyjątek od zasady prowadzenia postępowania karnego bez nieuzasadnionej zwłoki, to także służy realizacji innej zasady procesowej, mianowicie zasady trafnej reakcji karnej. Za jeden z elementów tej zasady należy uznać jednolitość stosowania prawa, u podstaw której leży jednolita wykładnia prawa. Za długotrwałą przeszkodę uniemożliwiającą prowadzenie postępowania może być uznany stan niepewności co do treści normatywnej prawa unijnego, jakie sąd ma zastosować w rozpatrywanej sprawie i potrzeba usunięcia tych wątpliwości, do czego wyłączną kompetencję posiada TSUE.
Możliwa jest taka wykładnia art. 22 k.p.k., zgodnie z którą może on służyć do wstrzymania toku procesu w celu realizacji przewidzianego prawem wyjątku od zasady samodzielności jurysdykcyjnej sądu karnego. Wobec tego może mieć zastosowanie do wstrzymania toku procesu w oczekiwaniu na orzeczenie TSUE wydane w innej sprawie, ale wiążącej sąd w postępowaniu zawieszonym.
Nie ulega wątpliwości, że od odpowiedzi na pytanie prejudycjalne w sprawie C – 303/15 zależeć będzie rozstrzygnięcie w sprawie III K 121/16 Sądu Rejonowego dla Łodzi Widzewa w Łodzi.
Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.