Treść orzeczenia
Sygn. akt V .2 Ka 624/18
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 3 grudnia 2018 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku
Wydział V Karny Sekcja Odwoławcza
w składzie:
Przewodniczący: SSO Jacek Myśliwiec
Protokolant: Ewelina Grobelny
w obecności Piotra Zwierzyńskiego Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Rybniku po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2018 r. sprawy: S. S. (1) /S./, syna D. i B., ur. (...) w R. oskarżonego o przestępstwo z art. 222 §1 kk, art. 224 §2 kk, art. 226 §1 kk w zw. z art. 11 §2 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 6 lipca 2018r. sygn. akt III K 1586/17
I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,
II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz r. pr. T. R. kwotę 420 (czterysta dwadzieścia) złotych oraz 23% podatku VAT w kwocie 96,60 złotych (dziewięćdziesiąt sześć złotych sześćdziesiąt groszy), łącznie kwotę 516,60 złotych (pięćset szesnaście złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym,
III. obciąża oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatą za II instancję w kwocie 120 (sto dwadzieścia) złotych zasądza od niego wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 536,60 zł (pięćset trzydzieści sześć złotych sześćdziesiąt groszy).
SSO Jacek Myśliwiec
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy w Rybniku, wyrokiem z dnia 6 lipca 2018r., sygn. akt III K 1586/17 uznał oskarżonego S. S. (1) za winnego tego, że w dniu 5 sierpnia 2017 r. w R. znieważył umundurowanych funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w R. w osobach sierżanta sztabowego M. T. oraz starszego posterunkowego G. L. słowami powszechnie uważanymi za obelżywe podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych oraz naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza Komendy Miejskiej Policji w R. sierżanta sztabowego M. T. podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, w ten sposób, że kopał go nogami po jego nogach, jak również stosował wobec sierżanta sztabowego M. T. przemoc w celu zmuszenia go do zaniechania prawnej czynności służbowej, tj. czynu z art. 222 § 1 kk, 224 § 2 kk i 226 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i za to na mocy art. 224 § 2 kk w zw. z art. 224 § 1 kk przy zast. art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności.
Na mocy art. 63 § 1 kk Sąd zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 5 sierpnia 2017 roku godz. 17.30 do dnia 6 sierpnia 2017 roku godz. 11.00.
Na mocy art. 29 ustawy Prawo o adwokaturze Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnego T. R. kwotę 540 zł tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu na rzecz oskarżonego i kwotę 115,92 zł stanowiącą 23% stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności.
Na mocy art. 627 k.p.k. i art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23.06.1973 roku o opłatach w sprawach karnych Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, na które składają się wydatki w wysokości 689,92 zł oraz opłata w wysokości 120 zł.
Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, który na podstawie art. 444 kpk, art. 445 §1 kpk i art. 425 §1 i §2 kpk zaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonego i na zasadzie art. 427 §1 i 2 kpk i art. 438 pkt 1 i 2 kpk zarzucił:
1. obrazę przepisów postępowania mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 kpk w zw. z art. 366 §1 kpk w zw. z art. 410 kpk poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, dokonaną z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, co doprowadziło do wyrażenia chybionego wniosku z oceny dowodów i wydania orzeczenia bez uwzględnienia całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej;
2. obrazę przepisów postępowania mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia, a to art. 457 §3 kpk polegającą na wewnętrznie sprzecznym, niespójnym uzasadnieniu wyroku;
3. obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 222 §1 kk i art. 224 §2 i art. 226 §1 kk w zw. z art. 11 §2 kk poprzez ich zastosowanie, podczas gdy zachowanie oskarżonego nie wyczerpało znamion czynu zabronionego.
Wskazując na powyższe podstawy apelacji, an podstawie art. 427 §1 kpk oraz art. 437 §1 i 2 kpk skarżący wniósł o:
1. uniewinnienie oskarżonego S. S. (1) od popełniani zarzucanego mu czynu;
ewentualnie o:
2. uchylenie wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Nadto wniósł o zasądzenie kosztów obrony oskarżonego z urzędu przed Sądem II instancji, oświadczając jednocześnie, że koszty te nie ostały opłacone w całości ani w części.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
apelacja obrońcy oskarżonego na uwzględnienie nie zasługiwała. Na wstępie wskazać należy na pewną niepoprawność redakcyjną środka odwoławczego.
Autor apelacji jako zasadniczy zarzut eksponuje obrazę prawa materialnego, tymczasem z treści uzasadnienia apelacji wynika coś zgoła innego. Oskarżony nie przyznaje się do popełnienia zarzuconego mu czynu i kwestionuje ustalony przez Sąd Rejonowy stan faktyczny. W tej sytuacji wydaje się, iż zasadniczym zarzutem winno być naruszenie prawa procesowego i w konsekwencji błędne ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia. Na marginesie jedynie należy zauważyć, że zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych i obrazy prawa materialnego wzajemnie się wykluczają, gdyż tylko przy niekwestionowanych ustaleniach faktycznych możliwe jest podnoszenie zarzutu naruszenia prawa materialnego. Tak więc przyjąć należy, że wbrew ujętym w petitum środka odwoławczego zarzutom de facto autor apelacji kwestionuje ustalenia faktyczne.
Odnosząc się zaś do tego zarzutu podkreślić należy, iż argumenty wywiedzione w uzasadnieniu apelacji całkowicie pozbawione są słuszności. Polemizując z ustaleniami faktycznymi autor apelacji usiłował wykazać, że Sąd I instancji bezpodstawnie odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego zaprzeczającego aby dopuścił się zarzucanego mu czynu i ustalenia oparł na zeznaniach świadków M. T. i G. L., które zdaniem skarżącego budzą wątpliwości co do ich wiarygodności. Ponadto skarżący kwestionował ocenę dowodów przeprowadzoną przez Sąd I instancji podnosząc że zgromadzone w sprawie dowody oceniono przekraczając granicę swobodnej oceny dowodów.
Przed odniesieniem się do tego ostatniego stwierdzenia należy przede wszystkim podkreślić, że wynikające z art. 7 kpk prawo swobodnej oceny dowodów jest jedną z najistotniejszych prerogatyw Sądu, a zarzut obrazy tego przepisu może być skuteczny tylko wtedy gdy zostanie wykazane że Sąd orzekający oceniając dowody naruszył zasady logicznego rozumowania, nie uwzględnił przy ocenie dowodów wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.
Z kolei zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia byłby słuszny tylko wtedy, gdyby Sąd I instancji oparł swój wyrok na faktach które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania sądowego, albo też z faktów tych wysnuł wnioski niezgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Takich uchybień Sąd Rejonowy w przedmiotowej sprawie się nie dopuścił, albowiem Sąd ten wskazał dowody na których oparł swoje ustalenia faktyczne, a jednocześnie wskazał przesłanki, którymi kierował się odmawiając wiary dowodom przeciwnym.
Sąd I instancji – mając do wyboru przeciwstawne relacje dotyczące przebiegu interwencji poczynił ustalenia opierając się na zeznaniach pewnej grupy świadków (M. T. i G. L.) uznając je za wiarygodne, zaś wyjaśnieniom oskarżonego tego waloru odmówił. Z faktu, że sąd merytoryczny dokonał oceny dowodów – do czego zresztą był zobowiązany – nie wynika samo przez się, że poczynione ustalenia faktyczne są błędne, jeśli ocena dowodów zebranych w sprawie nie wykracza poza ramy zakreślone w przepisach postępowania, zwłaszcza zaś w art. 4 i 7 kpk. W istocie Sąd Rejonowy dokonał oceny dowodów w sposób bezstronny, nie przekroczył granic oceny swobodnej, a przy tym uwzględnił zasady wiedzy i doświadczenia życiowego, a swój pogląd na ostateczne wyniki przewodu sądowego przekonująco uzasadnił w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku.
Co do zeznań świadków G. L. i M. T. – podejmujących interwencję funkcjonariuszy policji na podstawie zeznań których sąd merytoryczny oparł swoje ustalenia faktyczne, to zeznania te są konsekwentne, stanowcze i wzajemnie korespondują. Trudno doszukać się racjonalnego motywu dla którego funkcjonariusze policji mieliby podejmować działania dla skierowania przeciwko oskarżonemu postępowania karnego i złośliwie go pomawiać.
Należy zwrócić równocześnie uwagę, iż zeznania te co do zasady mają wsparcie w zeznaniach matki oskarżonego B. S. (karta 30), z których wynika, iż oskarżony nie podporządkowywał się poleceniom policjantów, był agresywny i go „nosiło”. Już choćby z tych zeznań wynika, iż oskarżony w trakcie interwencji nie zachowywał się pasywnie i jego działania nie ograniczały się wyłącznie do biernego oporu. Oskarżony używał wobec interweniujących funkcjonariuszy inwektyw, prowokował ich, a w końcu w stosunku do jednego naruszył jego nietykalność cielesną kopiąc go. Innymi słowy swoim zachowaniem znieważył funkcjonariuszy i naruszył wobec jednego z nich nietykalność cielesną chcąc przeszkodzić mu w wykonywaniu czynności służbowych. Sugestie skarżącego, iż była to jedynie retorsja oskarżonego wywołana prowokacyjnym zachowaniem funkcjonariuszy policji nie znajduje w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym (poza wyjaśnieniami oskarżonego) żadnego wsparcia.
Równocześnie podkreślić należy, iż treść pisemnych motywów zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 424 kpk pozwalając Sądowi odwoławczemu odtworzyć proces myślowy i decyzyjny Sądu I instancji.
Generalnie zarzuty i argumenty apelacji miały charakter czysto polemiczny, sprowadziły się do negacji ocen i ustaleń sądowych i zastępowania ich ocenami i wnioskami własnymi. W żadnym zaś razie nie podważają one trafności rozstrzygnięcia sądu rejonowego.
W świetle zebranego i prawidłowo ocenionego przez Sąd I instancji materiału dowodowego nie ulega wątpliwości że oskarżony dopuścił się przypisanego mu przestępstwa.
Mając powyższe na uwadze i uznając analizę materiału dowodowego dokonaną przez sąd rejonowy za prawidłową, Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie winy, ani też podstaw do jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Wymierzona oskarżonemu kara 4 miesięcy pozbawienia wolności zważywszy, iż przypisanego mu czynu oskarżony dopuścił się w okresie próby będąc uprzednio skazanym za analogiczne przestępstwo nie może być postrzegana jako kara niewspółmiernie surowa i to w stopniu wręcz rażącym. Wręcz odwrotnie – postrzegać ją należy jako karę łagodną. Dlatego też i w tym aspekcie brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku.
SSO Jacek Myśliwiec