Treść orzeczenia
Sygn. akt V Ka 508/16
Z uwagi na fakt, iż wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego został złożony jedynie przez oskarżyciela prywatnego, Sąd Okręgowy, zgodnie z zasadą określoną w
art. 457§2 k.p.k., która nakazuje odpowiednie stosowanie przepisów art. 422 i 423 k.p.k. określających zakres sporządzania uzasadnienia, ograniczył uzasadnienie wyroku do zarzutów podnoszonych przez oskarżyciela prywatnego i jego pełnomocnika.
Uzasadnienie
Oskarżyciel prywatnyGrzegorz G. oskarżył M. M. o to, że: w dniu 28 kwietnia 2013r. około godziny 21.40 przy skrzyżowaniu ulic (...) w P. został uderzony wielokrotnie ręką przez M. M., czym doprowadził go do utraty przytomności, tj. czyn z art. 157 § 2 k.k.
Wyrokiem z dnia roku w sprawie II K 147/14 Sąd Rejonowy w Kutnie w II Wydziale Karnym dokonał następujących rozstrzygnięć:
1. Oskarżonego M. M. w miejsce zarzucanego mu czynu uznał za winnego tego, że w dniu 28 kwietnia 2013r. w P., popychając na kontener i uderzając G. G. (2) spowodował u niego obrażenia ciała w postaci: ograniczonego stłuczenia powłok głowy w okolicy potylicznej, wybroczyn krwawych w skórze twarzy, zranienia wargi górnej po stronie lewej, stłuczenia nosa, wybroczyn krwawych na tułowiu, lewym przedramieniu i w okolicy lędźwiowej po stronie lewej, a także otarć naskórka na plecach, które są obrażeniami innymi niż określone w art. 156 k.k. i spowodowały rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni i przyjmując, że czyn ten wypełnił dyspozycję art. 157 § 2 k.k. na podstawie art. 157 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności.
2. Na podstawie art. 69 § l k.k., art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemu na okres 2 (dwóch) lat próby.
3. Na podstawie art. 46 § l k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego G. G. (2) kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.
Apelację od wyroku Sądu Rejonowego złożyli oskarżyciel prywatny i jego pełnomocnik.
Pełnomocnik oskarżyciela prywatnego, na podstawie art. 425§1 - 3 k.p.k. oraz art. 444 k.p.k., zaskarżył wyrok w zakresie punktu 3 na niekorzyść oskarżonego i na podstawie art. 438 pkt. 3 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia, a polegający na przyjęciu, że rodzaj charakter, długotrwałość oraz intensywność cierpień fizycznych oraz psychicznych oskarżyciela prywatnego doznanych w związku z popełnieniem przez oskarżonego przypisanego mu czynu z art. 157§2 k.k. uzasadniają zasądzenie od oskarżonego na rzecz oskarżyciela prywatnego zadośćuczynienia jedynie w kwocie 500 złotych, w sytuacji gdy stres związany z niespodziewaną napaścią oraz pobiciem oskarżyciela prywatnego, koniecznością zainicjowania oraz przeprowadzenia przez oskarżyciela prywatnego niniejszego postępowania, a także rodzaj i rozmiar obrażeń stwierdzonych u oskarżyciela prywatnego uzasadniają zasądzenie od oskarżonego na rzecz oskarżyciela prywatnego tytułem zadośćuczynienia kwotę 3.800 złotych.
Podnosząc powyższe zarzuty pełnomocnik oskarżyciela prywatnego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie punktu 3 przez zasądzenie na rzecz oskarżyciela prywatnego kwoty 3.800 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.
Oskarżyciel prywatny zaskarżył wyrok w części dotyczącej punktu 3. Z uzasadnienia apelacji oskarżyciela prywatnego wynika, iż zakwestionował on wysokość orzeczonego na jego rzecz zadośćuczynienia. W jego ocenie Sąd I instancji błędnie ustalił wysokość odszkodowania na kwotę 500 złotych w sytuacji, gdy jego zdaniem kwota ta winna być znacząco wyższa. Uwypuklił, iż w zawartym wcześniej porozumieniu oskarżony zgodzi się zapłacić na jego rzecz kwotę 1.250 złotych, a kwota ta wynikała z ugody. Podniósł, że w jego ocenie zasądzone zadośćuczynienie nie kompensuje jego uszczerbku na zdrowiu, który miał miejsce na skutek zdarzenia oraz wartości poniesionych przez niego kosztów leczenia.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Apelacje oskarżyciela prywatnego i jego pełnomocnika nie zasługiwały na uwzględnienie.
W ocenie Sądu odwoławczego Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe i zgodnie
z normami procesowymi dokonał oceny zebranego w jego toku materiału, zaś wydane przez ten sąd orzeczenie końcowe nie zawiera wad wymagających reformy wyroku w kierunku wskazanym przez skarżących.
Sąd Okręgowy nie podzielił zarzutów stawianych przez oskarżyciela prywatnego i jego pełnomocnika co do tego, że Sad I instancji dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych, w zakresie ustalenia i oceny okoliczności mających wpływ na wysokość zasądzonego od oskarżonego na rzecz oskarżyciela prywatnego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Przeciwnie. Sąd Rejonowy w sposób bardzo rzetelny dokonał ustaleń w przedmiotowym zakresie i w sposób drobiazgowy dokonał ich oceny. Swoje wnioski podparł poglądami doktryny i orzecznictwem.
Nie można zgodzić się z zarzutami oskarżyciela prywatnego co do tego, że Sad meriti nie uwzględnił w zasądzonym zadośćuczynieniu poniesionego przez niego rzeczywistego uszczerbku na zdrowiu i kosztów związanych z leczeniem. Jak słusznie podniósł Sąd meriti w pisemnych motywach rozstrzygnięcia, z opinii biegłego medycyny sądowej oraz zeznań G. G. (2) nie wynika zarówno to, aby oskarżyciel prywatny poniósł uszczerbek w związku ze zdarzeniem wymagający długotrwałego leczenia, jak i to, aby w związku z obrażeniami doznanymi podczas zdarzenia poniósł on nakłady finansowe. Zgodnie ze stanem rzeczywistym Sąd Rejonowy okoliczności te dostrzegł i prawidłowo omówił.
W sposób rzeczowy, pełny i przekonujący Sąd I instancji uzasadnił też wysokość przyjętego w zaskarżonym wyroku zadośćuczynienia. Odniósł się i omówił wszystkie czynniki, które winy być brane pod uwagę przy rozważaniach dotyczących ustalania jego wysokości. Analizy Sadu Rejonowego w tym zakresie są nie tylko pełne, ale i nienaganne pod względem logicznym. W żadnym razie nie naruszają zasad procesowych, w szczególności normy art. 7 k.p.k., albowiem stanowią wyraz wszechstronnej oceny dowodów, dokonanej swobodnie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego.
Ze wszystkich powyższych względów, jak również uznając, iż ustalenia faktyczne i oceny Sądu Rejonowego w zaskarżonym zakresie są trafne, sąd odwoławczy nie znalazł podstaw do wzruszenia wyroku sądu meriti i dlatego utrzymał orzeczenie w mocy.
Z uwagi na fakt, że oskarżony korzystał w postępowaniu odwoławczym z pomocy prawnej świadczonej przez obrońcę ustanowionych z urzędu, a obrońca złożył wniosek o przyznanie nieopłaconego wynagrodzenia, sąd okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. S. J. należną kwotę 516,60 zł.
Z uwagi na fakt, że oskarżyciel prywatny korzystał w postępowaniu odwoławczym z pomocy prawnej świadczonej przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, a pełnomocnik złożył wniosek o przyznanie nieopłaconego wynagrodzenia, sąd okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. Ż. należną kwotę 516,60 zł.
Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. Sąd zwolnił od kosztów sądowych oskarżyciela prywatnego za postępowanie odwoławcze, uznając, iż uiszczenie ich byłoby dla niego zbyt uciążliwe, zważywszy na jego trudną sytuację majątkową.