Treść orzeczenia
Sygn. akt V Ka 352/14
Uzasadnienie
M. C. został oskarżony o to, że w dniu 16 czerwca 2013 r.
w W., woj. (...), poprzez uderzenie ręką w głowę D. F. spowodował u pokrzywdzonego uszkodzenie ciała w postaci urazu twarzy ze złamaniem kości twarzoczaszki po lewej stronie, naruszając czynności narządu ciała, żucia trwające dłużej niż 7 dni, tj. o czyn z art. 157 § 1 k.k.
Sąd Rejonowy w Kutnie VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą
w Ł., wyrokiem z dnia 13 grudnia 2013 r. w sprawie o sygn. VII K 773/13, uznał oskarżonego M. C. za winnego tego, że dniu 16 czerwca 2013 r.
w W., woj. (...), poprzez uderzenie ręką w głowę D. F. spowodował u pokrzywdzonego uszkodzenie ciała w postaci urazu twarzy ze złamaniem kości twarzoczaszki po lewej stronie, naruszając czynności narządu ciała, żucia trwające dłużej niż 7 dni, czym wypełnił dyspozycję przepisu art. 157 § 1 k.k. i za to, na podstawie art. 157 § 1 k.k. wymierzył mu karę grzywny w wymiarze 80 stawek dziennych, przyjmując jedną stawkę dzienną za równoważną kwocie 10 złotych oraz zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w kwocie 80 zł oraz pozostałe koszty sądowe w wysokości 286,80 zł.
Od powyższego wyroku apelację wniósł prokurator.
Na podstawie art. 444 k.p.k., art. 427 § 2 k.p.k. i art. 438 pkt 1 k.p.k., prokurator zaskarżył powyższe rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonego, zarzucając mu obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie: art. 58 § 3 k.k. i art. 157 § 1 k.k., polegającą na zaniechaniu wskazania art. 58 § 3 k.k. w podstawie wymiaru kary i wymierzenie oskarżonemu M. C. kary grzywny contra zapisowi art. 157 § 1 k.k., który nie przewiduje za ten czyn kary grzywny, a jedynie karę pozbawienia wolności do lat 5.
W konkluzji apelacji prokurator, na podstawie art. 427 § 1 k.p.k., art. 437 § 1
i 2 k.p.k. oraz art. 456 k.p.k., wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wskazanie w podstawie wymiaru kary również art. 58 § 3 k.k.
Sąd Okręgowy w Łodzi zważył, co następuje
Apelacja prokuratora zasługuje na uwzględnienie.
Sąd pierwszej instancji błędnie przytoczył podstawę prawną wymierzonej oskarżonemu kary. Powyższe uchybienie stanowiło niewątpliwie obrazę przepisów prawa materialnego.
Stosownie do treści przepisu art. 413 § 1 pkt 6 k.p.k., każdy wyrok powinien wskazywać zastosowane przepisy ustawy karnej. Przytoczenie odpowiedniej podstawy prawnej rozstrzygnięcia winno być dokonane przez sąd w sposób kompletny
i staranny. Ma to znaczenie kluczowe o tyle, że stanowi kanwę do wymierzenia oskarżonemu określonego rodzaju kary i środków karnych oraz uzasadnia ich rozmiary odsyłając do przepisów ustawy. W żadnym wypadku nie może dochodzić
do sytuacji, iż wymierzona oskarżonemu kara nie ma żadnego odniesienia w treści przepisów podawanych za materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia. Na gruncie niniejszej sprawy wyrok z tychże przyczyn nie mógł się ostać w jego dotychczasowym brzmieniu.
W przedmiotowej sprawie dopuszczalność wymierzenia oskarżonemu kary grzywny na podstawie przepisu art. 58 § 3 k.k. zamiast kary przewidzianej w ustawie karnej za zarzucany mu czyn z art. 157 § 1 k.k. nie budzi zastrzeżeń sądu odwoławczego.
Błędem sądu meriti było jednak niewskazanie przez sąd pierwszej instancji w podstawie prawnej wymierzonej oskarżonemu kary grzywny art. 58 § 3 k.k. Treść art. 157 § 1 k.k., bez zastosowania art. 58 § 3 k.k., nie pozwala bowiem na wymierzenie sprawcy tegoż przestępstwa kary grzywny samoistnej.
Mając na względzie powyższe okoliczności, sąd odwoławczy uwzględnił apelację wniesioną przez prokuratora i dlatego na podstawie art. 437 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt 1 k.p.k. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że za podstawę prawną wymierzonej oskarżonemu M. C. kary grzywny przyjął art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 58 § 3 k.k. W pozostałej części wyrok jako odpowiadający prawu sąd odwoławczy utrzymał w mocy.
Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., mając na uwadze względy słuszności, Sąd Okręgowy w Łodzi zwolnił oskarżonego M. C. od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze w niniejszej sprawie. Oskarżony M. C. nie przyczynił się bowiem w żaden sposób do uchybienia procesowego sądu pierwszej instancji, którego naprawa nastąpiła w orzeczeniu sądu odwoławczego, na skutek uwzględnienia środka odwoławczego wniesionego przez prokuratora.