Treść orzeczenia
Sygn. akt V .2 Ka 309/18
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 23 sierpnia 2018 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku
Wydział V Karny Sekcja Odwoławcza
w składzie:
Przewodniczący: SSO Jacek Myśliwiec
Protokolant: Lucyna Tomala
w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Raciborzu Patrycji Michałek - Zamłyńskiej po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2018 r. sprawy: M. S. /S./ syna R. i T. ur. (...) w R. oskarżonego z art. 178a §1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Raciborzu z dnia 28 marca 2018r. sygn. akt II K 524/17
1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,
2. obciąża oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatą za II instancję
w kwocie 120,00 zł (sto dwadzieścia złotych) i zasądza od niego wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 20,00 zł (dwadzieścia złotych).
SSO Jacek Myśliwiec
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28.03.2018r sygn. akt II K 524/17 Sąd Rejonowy w Raciborzu Wydział II Karny uznał M. S. za winnego tego, że w dniu 4 marca 2017 roku
w R. na ul. (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości (0,76 mg/l, 0,71 mg/l oraz 0,68 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu) prowadził pojazd mechaniczny marki R. (...) o nr rej. (...) w ruchu lądowym, tj. o przestępstwo z art. 178a§1 kk
i za to na podstawie tego przepisu skazał go na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności.
Na mocy art. 42§2 kk i art. 63§4 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego tytułem środka karnego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres wynoszący 3 lata, zaliczając mu na poczet orzeczonego środka karnego okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 04.03.2017r do dnia 28.03.2018r.
Na podstawie art. 43a§2 kk Sąd orzekł wobec M. S. świadczenie pieniężne w kwocie 5.000,00 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej,
a na podstawie art. 627 kpk zasądził od tego oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w postaci wydatków w wysokości 430 zł, a także obciążył go opłatą w kwocie 120 zł.
Od wyroku apelację wniósł oskarżony M. S., zaskarżając go w części,
zarzucając, iż orzeczona wobec niego w pkt 1 kara pozbawienia wolności w wymiarze
5 miesięcy jest rażąco niewspółmierna i surowa. Podnosząc ten zarzut wniósł o zmianę wyroku w tym zakresie i orzeczenie wobec niego kary grzywny lub kary ograniczenia wolności.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
osobista apelacja oskarżonego nie zasługiwała na uwzględnienie.
Autor apelacji usiłował wykazać, że orzeczona wobec niego kara bezwzględna pozbawienia wolności jest karą nadmiernie surową z uwagi na jego aktualną sytuację rodzinno-bytową.
Na wstępie podnieść należy, że rażąca niewspółmierność orzeczonej oskarżonemu kary zachodzi tylko wówczas, gdy zastosowana kara za przypisane przestępstwo nie uwzględnia należycie stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz nie realizuje
w wystarczającej mierze celu kary w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa z jednoczesnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych
i wychowawczych jakie kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego. Rażąca niewspółmierność kary, o której mowa w art. 438 pkt 4 kpk zachodzić może tylko wówczas, gdyby na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd I instancji, a karą jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w art. 53 kk oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego. Na gruncie art. 438 pkt 4 kpk nie chodzi o każdą ewentualną różnicę
w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby – również w potocznym znaczeniu tego słowa „rażącą”, niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować. A zatem zarzut rażącej niewspółmierności kary, jako zarzut z kategorii ocen, można zasadnie podnosić tylko wówczas, gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia jednak w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, osobowości sprawcy, jak i stopnia zawinienia – innymi słowy, gdy jest w społecznym odczuciu karą niesprawiedliwą.
Odnosząc się zaś wprost do apelacji oskarżonego wskazać należy, że oskarżony był już wielokrotnie karany, zaś w przedmiotowej sprawie był w wysokim stopniu nietrzeźwy. Jakkolwiek ta ostatnia okoliczność należy do znamion przestępstwa z art. 178a§1 kk, tym niemniej jako okoliczność stopniowalna świadczy o wysokim stopniu społecznej szkodliwości czynu. W tym przypadku oskarżony miał ponad 1,5 promila alkoholu w wydychanym powietrzu. A zatem znacznie powyżej ustawowego progu. Tym samym stopień społecznej szkodliwości czynu należy także ocenić jako wysoki.
Powoływanie się przez skarżącego na swą sytuację rodzinną, a zwłaszcza posiadanie małoletniej córki jest o tyle argumentem chybionym, iż oskarżony dopuszczając się przypisanego mu przestępstwa najwyraźniej nie liczył się z tym faktem. Stąd jego troska o córkę wydaje się co nieco spóźniona. W tym kontekście uznać należy, iż wymierzona oskarżonemu kara pozbawienia wolności w wymiarze bezwzględnym nie może być uważana za nadmiernie surową i to w stopniu wręcz rażącym.
Z tych powodów Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.