Treść orzeczenia
Sygn. akt V Ga 485/19
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 30 września 2020 r.
Sąd Okręgowy w Olsztynie V Wydział Gospodarczy, w składzie:
Przewodniczący – Sędzia Wiesław Kasprzyk,
Sędziowie: Małgorzata Tomkiewicz, Maciej Rzewuski (spr.)
po rozpoznaniu w dniu 30 września 2020 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa A. R. przeciwko Przedsiębiorstwu (...) Sp. z o.o. w G. przy udziale interwenienta ubocznego D. K. o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku S. R. w O.z dnia 23 maja 2019 r., sygn. akt V GC 2642/18
I. oddala apelację,
II. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 900,00 (dziewięćset 00/100) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.
Sędzia Małgorzata Tomkiewicz Sędzia Wiesław Kasprzyk Sędzia Maciej Rzewuski (del.)
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 maja 2019 roku (sygn. akt V GC 2642/18) S. R.w O.oddalił powództwo A. R. przeciwko Przedsiębiorstwu (...) Sp. z o.o. z siedzibą w G., a ponadto zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 2.151,32 zł tytułem zwrotu kosztów procesu oraz oddalił wniosek interwenienta ubocznego D. K. o zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu.
Apelację od powyższego rozstrzygnięcia wywiódł powód, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie następujących przepisów:
1. art. 35 ust. 1 w zw. z art. 38 ust. 2 ustawy – Prawo przewozowe,
2. art. 51 ust. 1 ustawy – Prawo przewozowe.
Na podstawie powyższych zarzutów apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie powództwa w całości oraz zmianę orzeczenia o kosztach postępowania przed Sądem I instancji, a ponadto zasądzenie kosztów procesu za postępowanie apelacyjne.
Pozwany w odpowiedzi na apelację wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu za instancję odwoławczą.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Apelacja jako niepodstawna, podlegała oddaleniu.
Istota wniesionego środka odwoławczego sprowadzała się do próby przekonania Sądu odwoławczego, że pojęcie „listu przewozowego” zawartego w ustawie – Prawo przewozowe można odnosić do wszelakiego rodzaju dokumentów transportowych, w tym dokumentów WZ, które zostały przedłożone do materiału dowodowego w niniejszej sprawie ze względu na brak legalnej definicji tego pojęcia, a nadto, że na przesyłce ciążyła opłata na rzecz przewoźnika, do której zapłaty zobowiązany jest odbiorca.
Zgodnie z regulacją art. 35 wskazanej wyżej ustawy, przesyłkę towarową stanowią rzeczy przyjęte do przewozu na podstawie jednego listu przewozowego lub innego dokumentu przewozowego, zwanego dalej także "listem przewozowym". W myśl art. 38 ustawy nadawca składa przewoźnikowi na przesyłkę towarową list przewozowy, a jeżeli przy danym rodzaju przewozu jest to powszechnie przyjęte, w inny sposób dostarcza informacji niezbędnych do prawidłowego wykonania przewozu. W liście przewozowym nadawca zamieszcza:
1) nazwę i adres nadawcy, jego podpis oraz określenie placówki przewoźnika zawierającej umowę;
2) miejsce przeznaczenia przesyłki oraz nazwę i adres odbiorcy;
3) określenie rzeczy, masy, liczby sztuk przesyłki, sposobu opakowania i oznaczenia;
4) inne wskazania i oświadczenia, wymagane albo dopuszczone zgodnie z przepisami ze względu na warunki danej umowy lub sposób rozliczeń.
Wymienienie tych elementów w katalogu zamkniętym oznacza, że za list przewozowy można uważać jedynie taki dokument, który zawiera elementy określone w art. 38 ustawy.
Kwestia ta budzi wiele wątpliwości w judykaturze i doktrynie. W ramach linii orzeczniczych wykształciły się dwa poglądy – w pierwszym z nich przyjmuje się, że pojęcie „listu przewozowego” należy rozumieć ściśle, tj. listem przewozowym jest jedynie taki dokument, który posiada wszystkie elementy określone w art. 38 ustawy przewozowej. Taki pogląd wyrażono m.in. w wyroku S. A. w L. z 22 marca 1991 roku (sygn. akt I ACr 21/91, OSAiSN 1992/1, poz. 9 str. 45), w którym jednoznacznie wskazano, iż nie stanowi listu przewozowego w rozumieniu przepisów prawa przewozowego karta drogowa, zaś przez kartę drogową należy rozumieć także kwit wagowy, WZ jak i każdy inny dokument, który nie spełnia wymogów listu. Drugi pogląd wyrażony m.in. przez S. A.w B.wskazuje, że skoro w przepisie art. 35 ust. 1 ustawy wyraźnie użyto sformułowania, iż inny dokument przewozowy w świetle ustawy jest uznawany również za list przewozowy, niczym nieuzasadnione jest ścisłe rozumienie tego pojęcia. Należy uznać, że będący w posiadaniu powoda handlowy dokument identyfikacyjny, jako inny dokument przewozowy odpowiada swą treścią listowi przewozowemu, bowiem znalazły się w nim wszystkie niezbędne elementy wymagane przepisami dla listu przewozowego (nazwa i adres nadawcy, jego podpis oraz określenie placówki przewoźnika zawierającego umowę, miejsce przeznaczenia przesyłki oraz nazwę i adres odbiorcy, określenie rzeczy, masy, liczby sztuk przesyłki) – tak w wyroku z dnia 6 marca 2015 roku, sygn. akt I ACa 867/14.
W ocenie Sądu Okręgowego, rozpoznającego niniejszą sprawę za właściwy należy uznać pogląd SA w B.. Nie zmienia to jednak faktu, iż w niniejszej sprawie nie można było uznać dokumentu WZ przedstawionego przez powoda za list przewozowy. Pomimo faktu, iż znajdują tam się dane odbiorcy i nadawcy oraz dane ładunku (tj. art. 38 ust. 2 pkt 1-3) to zabrakło wskazania danych przewoźnika, a więc niezbędnego elementu określonego w art. 38 ust. 2 pkt 1. Potwierdziły to także zeznania świadka wskazującego, iż nie mieli pojęcia kim jest przewoźnik.
Z tego powodu w niniejszej sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 51 ustawy przewozowej, bowiem odbiorca przyjął przesyłkę, lecz nie przyjął listu przewozowego (bowiem nigdy nie zaistniał).
Z tych powodów Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 k.p.c., apelację oddalił. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c.
Sędzia Małgorzata Tomkiewicz Sędzia Wiesław Kasprzyk Sędzia Maciej Rzewuski (del.)