Streszczenie (SAOS)

„W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu skarżącego naruszenia przepisów prawa materialnego, a to art. 7 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali (Dz.U. 1994, Nr 85, poz. 388) poprzez jego uwzględnienie. Rację ma bowiem skarżący stwierdzając, iż niemożliwa jest realizacja orzeczenia Sądu I instancji dotycząca przeniesienia przez powoda na rzecz pozwanych prawa do lokali, które nie zostały wyodrębnione. Aby więc skutecznie móc przenieść prawa do lokali, najpierw należy dokonać ich wyodrębnienia. Uznając trafność tego zarzutu Sąd Okręgowy uzupełnił wyrok poprzez ustalenie odrębnej własności lokali w oparciu o załączone do akt sprawy dokumenty potwierdzające ich samodzielność.”; „Należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu Rejonowego, iż przepis art. 207 w/w ustawy w żaden sposób nie uzależnia ustanowienia użytkowania wieczystego od dostępu działki do drogi publicznej. Jak słusznie zauważył Sąd, aby ustanowić na przykład służebność drogi koniecznej należy uprzednio legitymować się tytułem prawnym do nieruchomości władnącej. Powodowie udokumentowali istnienie potrzebnej infrastruktury, zrealizowanej ze środków własnych, natomiast pozwany wzajemnie nie zapewnił powodom wzajemnym takiego rozwiązania. Nadto, zarzut skarżącego nie może być skuteczny wobec faktu, iż od momentu wybudowania pawilonu do chwili obecnej powodowie wzajemni korzystają z nich, prowadzą działalność handlowo-usługową i deklarują, że prowadzenie nie ulegnie zmianie. Skoro dotychczas pozwany wzajemny nie uregulował jako właściciel gruntu kwestii związanych z dostępem do drogi publicznej, a powodowie prowadzą działalność pomimo braku tejże służebności, w ocenie Sądu II instancji brak uregulowanego dostępu do drogi publicznej nie może być przeszkodą dla ustanowienia użytkowania wieczystego.”