Streszczenie (SAOS)

1. Skoro pozwany za okres szerszy posiada znacznie wyższe zobowiązania publicznoprawne niż dochodzony w niniejszym postępowaniu dług cywilny, to tym samym również w drodze domniemania faktycznego, zgodnego z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, można przyjąć, że tym bardziej (a fortiori) nie spłacał on mniej chronionego zobowiązania prywatnego (argumentum a maiori ad minus). 2. Rzekoma sprzeczność umowy (art. 58 § 2 kc), czy dochodzonego roszczenia z zasadami współżycia społecznego (art. 5 kc) również nie wchodziła w grę, skoro strony umówiły się o odpłatny charakter pożyczki w ramach swobody umów. Zresztą skoro pozwany podaje nieprawdę co do własnego ówczesnego adresu zamieszkania, czym łamie zapis art. 3 kpc, to nie może zasługiwać na ochronę prawną, zgodnie z zasadą "czystych rąk". Jeśliby zaś rzekomo było inaczej, to tertium non datur łamałby w ten sposób umowny obowiązek informacyjny, wykazując się tym samym, obok braku spłaty pożyczki, kolejną nielojalnością kontraktową. Wreszcie to sam pozwany wykazuje jedyny przedłożonymi przezeń dokumentami, że nie płaci również zobowiązań publicznoprawnych, czyli tym bardziej nie zasługuje na skorzystanie z wyjątkowej zasady słuszności