descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt IX Pa 23/15

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 7 maja 2015 r.

Sąd Okręgowy w Gliwicach

Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku

Wydział IX Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący : SSO Barbara Kużdrzał- Kiermaszek

Sędziowie: SSO Maria Konieczna /spr/

SSO Mariola Łącka

Protokolant: st. sekretarz sądowy Dagmara Mazurkiewicz

Sędzia: Przewodniczący: Sędzia:

SSO Maria Konieczna SSO Barbara Kużdrzał- Kiermaszek SSO Mariola Łącka

Uzasadnienie

Powód K. S. w pozwie z dnia 5.05.2014 r. wniósł o zasądzenie solidarnie od pozwanych K. i W. M. wspólników spółki cywilnej (...) w Ż. na jego rzecz odszkodowania w kwocie 5.400 zł za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę zawartej na czas określony i o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu podał, że był pracownikiem pozwanych zatrudnionym na podstawie umowy o pracę na czas określony od 31.08.2014 r. W dniu 30.04.2014 r. otrzymał oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę z zachowaniem dwutygodniowego okresu wypowiedzenia. Wskazał, że wcześniejsze rozwiązanie umowy o pracę jest niezasadne, bo nie zaszły żadne okoliczności usprawiedliwiające takie działanie pracodawcy. Nie został uprzedzony o takim zamiarze, przeciwnie, pracodawca był zadowolony z jego pracy o czym świadczy wypłacona mu prowizja za sprzedaż w miesiącu marcu 2014 r. Powód podniósł, że działania pozwanych mają na celu czerpanie zysku z zamówień złożonych przez klientów powoda, którzy deklarowali zwiększenie zamówień.

W odpowiedzi na pozew pozwani wskazali, że umowa o pracę z powodem została wypowiedziana zgodnie z prawem bowiem w umowie tej strony przewidziały możliwość wcześniejszego jej rozwiązania za dwutygodniowym okresem wypowiedzenia.

Wyrokiem z dnia 09.09.2014r. Sąd Rejonowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Rybniku Wydział V oddalił powództwo.

W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, iż ustalił i zważył, co następuje

Powód K. S. ur. (...) zatrudniony został u pozwanych na podstawie umowy o pracę na czas określony od dnia 2.09.2013 r. do dnia 31.08.2014 r. Powodowi powierzono stanowisko sprzedawcy w pełnym wymiarze czasu pracy. Strony przewidziały w umowie możliwość jej wypowiedzenia za dwutygodniowym okresem wypowiedzenia.

W dniu 30.04.2014 r. powód otrzymał oświadczenie pozwanych o rozwiązaniu umowy o pracę z zachowaniem dwutygodniowego okresu wypowiedzenia, który upłynie w dniu 17.05.2014 r.

Sąd oparł się na zgromadzonym materiale dowodowym w postaci akt osobowych powoda, jako niekwestionowanym przez strony.

Na podstawie art. 227 k.p.c. Sąd oddalił wniosek o dopuszczenie dowodu z tabeli wykazania obrotów, jako nieprzydatny dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie.

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 30 § 1 k.p. umowa o pracę rozwiązuje się:

1) na mocy porozumienia stron,

2) przez oświadczenie jednej ze stron z zachowaniem okresu wypowiedzenia (rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem),

3) przez oświadczenie jednej ze stron bez zachowania okresu wypowiedzenia (rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia),

4) z upływem czasu, na który była zawarta,

5) z dniem ukończenia pracy, dla której wykonania była zawarta.

Zgodnie § 3 tego przepisu oświadczenie każdej ze stron o wypowiedzeniu lub rozwiązaniu umowy bez wypowiedzenia powinno nastąpić na piśmie. W oświadczeniu pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę na czas nieokreślony lub o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia powinna być wskazana przyczyna uzasadniająca wypowiedzenie lub rozwiązanie umowy.

Pracodawca ma , w oświadczeniu o wypowiedzeniu umowy o pracę zawartej na czas nie określony lub o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia , obowiązek wskazania przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie (art. 30 § 4 k.p.).

Zgodnie z art. 33 k.p. przy zawieraniu umowy o pracę na czas określony, dłuższy niż 6 miesięcy, strony mogą przewidzieć dopuszczalność wcześniejszego rozwiązania tej umowy za dwutygodniowym wypowiedzeniem.

Zgodnie z art. 45 § 1 k.p. w razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nie określony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy - stosownie do żądania pracownika – orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu - o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu.

Wadliwość wypowiedzenia umowy o pracę zachodzi zarówno wówczas, gdy zostało dokonane z naruszeniem wymagań przewidzianych przepisami prawa pracy, jak i wówczas, gdy wypowiedzenie było nieuzasadnione.

Pozwani dochowali od strony formalnej trybu rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem, bo dokonali tej czynności prawnej na piśmie i pouczyli powoda o prawie i sposobie odwołania do sądu pracy. Przepis § 4 art. 30 k.p. nakłada obowiązek na pracodawcę wskazania przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie w odniesieniu do umowy zawartej na czas nieokreślony oraz rozwiązania każdej umowy bez wypowiedzenia.

Strony łączyła umowa o pracę zawarta na czas określony od dnia 2.09.2013 r. do dnia 31.08.2014 r. W umowie o pracę strony przewidziały dwutygodniowy okres wypowiedzenia. Wypowiedzenie umowy zawartej na czas określony jest możliwe, jeżeli łącznie spełnione są dwa warunki: jest ona zawarta na okres dłuższy niż 6 miesięcy oraz strony przy jej zawieraniu przewidziały dopuszczalność rozwiązania tej umowy za 2-tygodniowym wypowiedzeniem. Warunki te zostały spełnione. Wypowiedzenie umowy zawartej na czas określony przez pracodawcę nie wymaga podania przyczyny. Nie ma do niego zastosowania wymóg zasadności wypowiedzenia. W tej sytuacji wykluczone jest badanie zasadności wypowiedzenia.

Powództwo podlegało zatem oddaleniu.

W apelacji od wyroku powód zaskarżając wyrok w całości wniósł o jego uchylenie i obciążenie kosztami postępowania powoda, jak również zwrot poniesionych kosztów.

W uzasadnieniu apelacji powód wskazał, iż :

- wyrok z dnia 13.03.2014r. wydany w trybie pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości stwierdza , że art.33 k.p. jest sprzeczny z klauzulą 4 ( dot. zasady niedyskryminacji) do Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego w dniu 18.03.1999r. stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28.06.1999r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC,

- oznacza to, że wyrok Sądu Rejonowego w Rybniku narusza ratyfikowane przez Polskę umowy międzynarodowe ( art.87 ust.1 Konstytucji RP),

- kwestie zamieszczania na świadectwie pracy informacji o trybie i przyczynach rozwiązania umowy o pracę regulują również ustawy,: ustawa z dnia 30.04.2004r. o świadczeniach przedemerytalnych ( Dz. U 2004r Nr.120, poz.1252) i ustawa z dnia 20.04.2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy,

- brak jednoznacznych zapisów na świadectwie pracy o trybie i przyczynach wypowiedzenia umowy o pracę narażał powoda na szereg uciążliwości, np. skutkował opóźnieniem wypłaty zasiłku dla bezrobotnych,

- brak informacji o ekonomicznej przyczynie zwolnienia ( cyt. nie stać mnie na pana utrzymanie) uniemożliwił powodowi ubieganie się o przyznanie świadczenia przedemerytalnego, gdy spełniał pozostałe warunki określone w ustawie,

- w załączonej do odpowiedzi na pozew kopii protokołu kontroli PIP pozwany potwierdza, że wypowiedział cytowane powyżej słowa, ale próbuje” przeinaczyć” ich sens twierdząc, że cyt. „ z wyjaśnień pracodawcy wynika, że w tym przypadku chodziło o brak efektów pracy pracownika z powierzonych mu zadań, nie przynosiły efektu ekonomicznego firmy”,

- jeśli pracodawca stwierdza, że pracownik źle pracuje to informuje pracownika o swoich zastrzeżeniach i planowanych działaniach naprawczych ( łącznie z rozwiązaniem umowy o pracę), a nie „nagradza” go wypłaceniem premii od sprzedaży, tak jak to było w przypadku powoda,

- wobec powyższych faktów zasadne jest twierdzenie, że główną przyczyną rozwiązania z powodem umowy o pracę była chęć przejęcia klientów powoda i bazy danych o klientach, zaoszczędzenie na wypłacanych powodowi prowizjach, gdy w służbowym laptopie zostało ok.300 szczegółowych adresów do klientów, a w pamięci służbowej komórki ok.550 telefonów do klientów i dostawców, w czasie pracy w P. powód przekonał do współpracy ok.40 firm z tego zasobu.

W odpowiedzi na apelację pozwani wnieśli o oddalenie apelacji podnosząc , iż:

- argument, na który powołuje się powód „ nie stać mnie na Pana utrzymanie” jest wyrwany z kontekstu. Pełna treść wypowiedzi pozwanego to : „ Nie stać mnie na Pana utrzymanie przy tak mizernych wynikach pracy. Nigdy nie zwolniłbym dobrego pracownika.”,

- pozwany prowadzi firmę 10 lat i nigdy nie miał takiej sytuacji, w zeszłym roku miał 2 kontrole z PIP-u i inspektor po rozmowie z pracownikami stwierdził, że rzadko spotyka się tak dobrych pracodawców,

- pozwy powoda mają na celu wyłudzenie pieniędzy, poprzedni pracodawca powoda, też był przez niego pozwany do sądu, powód znalazł sobie taki sposób na szkalowanie dawnych pracodawców,

- pozwany nie przejął, ani nie „ ukradł” też żadnych klientów powoda, bo z żadnym z nich nie współpracuje,

- powód wysyłał do wszystkich klientów maile z nieprawdziwą informacją, że P. nie zajmuje się już sprzedażą narzędzi , bo przebranżowił się na sprzedaż wina, jest to informacja nieprawdziwa mająca za zadanie szkodzeniu wizerunkowi firmy.

Rozpoznając apelację Sąd Okręgowy zważył, co następuje

Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia apelacji.

Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń stanu faktycznego sprawy wystarczających dla celów rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Sąd ten stosując obowiązujące uregulowanie prawne w zakresie przedmiotu sporu słusznie orzekł jak w wyroku oraz zasadniczo prawidłowo i wyczerpująco uzasadnił swój wyrok

Ustalenie i argumentację Sądu I instancji przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Okręgowy w pełni podzielił i przyjął za własne.

Podnieść należy, iż powoływany w apelacji wyrok Trybunału Sprawiedliwości, Porozumienie ramowe z dnia 18.03.1999r. będące załącznikiem do Dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28.06.1999r. pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, gdy umowa zawarta pomiędzy stronami była umową krótkoterminową , brak jest podstaw do stwierdzenia obejścia prawa czy naruszenia zasad współżycia społecznego wreszcie dyskryminacji powoda przy jej zawieraniu – okoliczności takie nie były powoływane przez powoda, gdy w obowiązującym stanie prawnym ( przy uwzględnieniu wyroku, Porozumienia i dyrektywy powołanych przez powoda ) pracodawca może zawrzeć umowę o pracę na czas określony w szczególności krótkoterminową bez uzasadnienia przyczyny jej zawarcia jeżeli nie prowadzi to do obejścia prawa, sprzeczności umowy z zasadami współżycia społecznego lub dyskryminacji i w konsekwencji może dokonać rozwiązania takiej umowy za 2 - tygodniowym wypowiedzeniem w razie jego zastrzeżenia w rozumieniu uregulowania powołanego przez Sąd I instancji, przepisu art. 33 k.p.

Takie stanowisko , a to możliwości zawarcia umowy o pracę na czas określony z zastrzeżeniem jw. i jej skutków, przy braku wadliwości w zakresie powołanym powyżej, potwierdza orzecznictwo Sądu Najwyższego.

W konsekwencji takiego stanowiska Sąd Okręgowy oddalił apelację jako bezzasadną z mocy art.385 kpc.

Sędzia Przewodniczący Sędzia

SSO Maria Konieczna SSO Barbara Kużdrzał- Kiermaszek SSO Mariola Łącka