Treść orzeczenia
Sygn. akt IX Ka 42/15
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 12 maja 2015 roku
Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Krzysztof Sójka
Protokolant: st.sekr.sądowy Monika Ćwiek
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Augustyna Pindziaka po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2015 roku sprawy A. T. oskarżonego o przestępstwo z art. 222 § 1 kk, art. 226 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, w zw. z art. 64 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora i obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Sandomierzu VII Zamiejscowy Wydział karny z siedzibą w Staszowie z dnia 23 października 2014 roku sygn. akt VII K 203/14
I. zmienia zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonego A. T. w ten sposób, że:
1. uchyla orzeczenie z pkt II wyroku w przedmiocie warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności;
2. uchyla orzeczenie z pkt III wyroku w przedmiocie wymierzenia kary grzywny na podstawie art. 71§ 1 kk;
3. w pkt IV wyroku na podstawie art. 63 § 1 kk okres zatrzymania oskarżonego A. T. zalicza na poczet wymierzonej mu kary pozbawienia wolności;
4. zwalnia oskarżonego A. T. od opłaty za obie instancje;
II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. Z. K. kwotę 619,92 (sześćset dziewiętnaście 92/100) złotych tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonego A. T. w postepowaniu odwoławczym ;
IV. zwalnia oskarżonego A. T. od wydatków za postępowanie odwoławcze w całości.
Sygn. akt 42/15
Uzasadnienie
A. T. oskarżony został o to, że:
w dniu 04 lutego 2014r. w S., woj. (...) będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne na karę pozbawienia wolności przez Sąd Rejonowy w Staszowie, wyrokiem z dnia 08.09.2010r. nr sygn. II K 234/10, przed upływem 5 lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy tej kary, którą odbywał w okresie od 22.03.2010r. do 06.07.2011r. znieważył słowami powszechnie uznanymi za obelżywe funkcjonariuszy publicznych A. Ł. i G. B., podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych oraz naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza publicznego G. B., podczas i w związku z pełnionymi przez niego obowiązkami służbowymi uderzając go pięścią w brzuch, tj. o popełnienie przestępstwa z art. 222 § 1 kk i art. 226 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i w zw. z art. 64 § 1 kk.
Sąd Rejonowy w Sandomierzu VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w S. wyrokiem z dnia 23 października 2014r. w sprawie sygn. akt VII K 203/14 orzekł:
I. uznał oskarżonego A. T. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia, a stanowiącego występek z art. 222 § 1 kk i art. 226 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i za to na podstawie art.222 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk w zw. z art. 37 kk wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności,
II. na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk warunkowo zawiesił wobec oskarżonego A. T. wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w pkt I wyroku na okres próby 5 lat,
III. na podstawie art. 71 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego A. T. karę grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych ustalając wysokość każdej stawki na kwotę 10 złotych,
IV. na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet kary grzywny orzeczonej w pkt. III wyroku zaliczył oskarżonemu A. T. okres zatrzymania w sprawie w dniu 04.02.2014r.,
V. na podstawie art. 46 § 2 kk orzekł wobec oskarżonego A. T. tytułem środka karnego nawiązki w kwocie po 500 złotych na rzecz pokrzywdzonych A. Ł. i G. B.,
VI. zasadził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu oskarżonego adw. Z. K. kwotę 442,80 złotych ( w tym naliczone 23 %) tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonego A. T.,
VII. na podstawie art. 624 § 1 kpk zwolnił oskarżonego A. T. od ponoszenia wydatków związanych z postępowanie w sprawie obciążając nimi Skarb państwa i odstąpił od wymierzania oskarżonemu opłaty.
Apelacje od wyroku tego wywiedli prokurator oraz obrońca oskarżonego.
Prokurator wyrok ten zaskarżył w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonego i na podstawie art. 438 pkt 4 kpk zarzucił:
rażącą niewspółmierność kary zarzuconej oskarżonemu A. T. poprzez wymierzenie mu za przypisane przestępstwo kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, w sytuacji gdy dotychczas stosowane wobec A. T. kary nie odniosły w stosunku do zamierzonego celu prewencyjnego, pomimo braku szczególnych okoliczności przemawiających za takim rozwiązaniem, rażącej niepoprawności oskarżonego wynikającej z działania w recydywie, przy uprzednim wielokrotnym skazaniu w przeszłości, w tym dwukrotnym za występku podobne, a także pomimo działania pod wpływem alkoholu i środków odurzających,
wnosząc o
zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz uchylenie orzeczenia o wymierzeniu kary grzywny.
Obrońca oskarżonego A. T. apelację wniósł w całości na korzyść oskarżonego i na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 kpk wyrokowi zarzucił:
- błąd w ustaleniach faktycznych polegających na bezzasadnym przyjęciu, jakoby to oskarżony naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza policji G. B. uderzając go pięścią w brzuch, albowiem nie ma na to dostatecznych i przekonywujących dowodów,
- naruszenie prawa do obrony oskarżonego, ponieważ Sąd prowadził postępowanie pod nieobecność oskarżoengo, który powinien być i złożyć wyjaśnienia odnośnie okoliczności naruszenia nietykalności, albowiem w tym zakresie były sprzeczności pomiędzy świadkami, a oskarżonym
wnosząc o
zmianę opisu czynu poprzez wyeliminowanie z zarzutu „naruszenia nietykalności cielesnej G. B.” ze względu na brak dowodów w sprawie i tym samym wymierzenie jedynie z art. 226 kk samoistnej kary grzywny wobec oskarżonego A. T..
Sąd Okręgowy zważył co następuje
Na uwzględnienie zasługuje jedynie apelacja prokuratora.
Nie jest zasadna natomiast apelacja obrońcy oskarżonego, co oznacza, że nie ma podstaw do uwzględnienia jej zarzutu i wniosku końcowego.
Sąd Rejonowy prawidłowo powołując się na zebrane w sprawie dowody, które ocenił trafnie, zgodnie z wymogami art.7 kpk ustalił stan faktyczny w sprawie stanowiący podstawę zaskarżonego wyroku.
Wbrew wywodom apelacji obrońcy Sąd słusznie przyjął, iż wiarygodne są dowody i zeznania funkcjonariuszy policji G. B., A. Ł. i D. J., a skoro tak, to oczywistym jest trafność ustalenia Sądu, że oskarżony nie tylko znieważał policjantów, ale również naruszył nietykalność jednego z nich, a mianowicie G. B.. Nie ma żadnej sprzeczności między dowodem z wyjaśnień oskarżonego, a dowodami z zeznań powołanych powyżej świadków, w kontekście tego ostatniego ustalenia Sądu. Podkreśli należy, iż oskarżony w swoich wyjaśnieniach w toku postępowania przygotowawczego przyznał się formalnie również do naruszenia nietykalności policjanta stwierdzając, że doszło miedzy nim, a policjantem do szarpaniny. Jest rzeczą oczywistą, iż naruszenie nietykalności cielesnej to każde bezprawne dotknięcie innej osoby czy inny krzywdzący kontakt . Naruszeniem nietykalności cielesnej są wszystkie te czynności oddziałujące na ciało innej osoby, które nie są przez nią akceptowane. Naruszenie nietykalności cielesnej wcale nie musi łączyć się z powstaniem jakichkolwiek obrażeń, jednakże musi ono mieć wymiar fizyczny. Skoro sam oskarżony przyznał, że szarpał funkcjonariusza policji, a ten z kolei zeznał, iż został uderzony w brzuch, to nawet przy braku jakichkolwiek oznak na ciele policjanta, słusznie Sąd Rejonowy uznał, że została naruszona nietykalność cielesna funkcjonariusza policji podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych tak jak stanowi o tym art. 222 § 1 kk. Uderzenie w brzuch oznacza wzmożoną aktywność oskarżonego, nasilenie jego złej woli, a także wprost wskazuje na zamiar dokuczenia, naruszenia nietykalności cielesnej policjanta, w tym przypadku G. B..
Nie można zgodzić się absolutnie z sugestią apelacji obrońcy, iż naruszone zostało prawo do obrony oskarżonego skoro istniały rozbieżności między jego wyjaśnieniami a zeznaniami policjantów co obligowało Sąd orzekający do osobistego przesłuchania oskarżonego. Zwrócić należy tutaj uwagę, że oskarżony nie tylko był prawidłowo powiadomiony o terminie rozprawy i nie stawił się z własnej woli, nie wnosił o jej odroczenie ale korzystał z pomocy obrońcy. Na rozprawie przed Sądem Rejonowym obrońca nie wnosił o osobiste przesłuchanie oskarżonego i nie zgłaszał żadnych dowodów.
Podnoszenie w tej sytuacji zarzutu w apelacji jest więc nieporozumieniem.
Jak już podniesiono na wstępie trafna jest natomiast apelacja prokuratora .
Słusznie podnosi jej autor, że nie sposób uznać za uzasadnione orzeczenie wobec A. T. kolejnej już kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania pomimo działania w warunkach art. 64 § 1 kk w tym uprzedniego dwukrotnego jego skazania za przestępstwo podobne.
Ta okoliczność sama w sobie decyduje o tym, iż po stronie oskarżonego trudno dopatrywać się tzw.” pozytywnej prognozy kryminologicznej” niezbędnej do wydania orzeczenia na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk o warunkowym zawieszeniu wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności.
Nie ma w tej sytuacji potrzeby przytaczania tych kolejnych słusznych argumentów apelacji prokuratora przemawiających za uchyleniem orzeczenia Sądu Rejonowego w zaskarżonej części, które przytacza prokurator w jej uzasadnieniu.
Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 624 § 1 kpk orzekł jak w sentencji .
SSO Krzysztof Sójka