Treść orzeczenia
Sygn. akt IXKa 325/14
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 12 sierpnia 2014r.
Sąd Okręgowy w Toruniu - Wydział IX Karny - Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący – SSO Andrzej Walenta
Protokolant - stażysta Marzena Chojnacka
po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2014r. sprawy K. G. obwinionej o popełnienie wykroczeń z art. 92a kw w zw. z art. 20 ust. 1 Ustawy Prawo o ruchu drogowym, art. 94§1 kw, na skutek apelacji wniesionej przez obwinioną K. G. od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 02 kwietnia 2014r., sygn. akt XIIW 2756/13
I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że :
a. uchyla punkt „I” wyroku;
b. obwinioną K. G. uznaje za winną tego, że w dniu 9 kwietnia 2013r. o godz. 10.35 w T. na ul. (...), będąc kierowcą pojazdu marki F. o nr rej (...) przekroczyła dozwoloną prędkość 50km/h o 35km/h, to jest winną popełnienia wykroczenia z art. 92a kw i za to na podstawie tego przepisu wymierza jej karę 300zł. (trzysta złotych) grzywny;
II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
III. zwalnia K. G. od obowiązku ponoszenia opłaty sądowej za drugą instancję, zaś zryczałtowanymi wydatkami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.
Uzasadnienie
K. G. została obwiniona o to, że:
w dniu 9 kwietnia 2013 r. o godz. 10:35 w T. na ul. (...), będąc kierowcą pojazdu marki F. o nr rej. (...) przekroczyła dozwoloną prędkość 50 km/h o 35 km/h oraz prowadziła pojazd na drodze publicznej nie mając do tego uprawnień,
tj. o wykroczenie z art. 92a kw w zw. z art. 20 ust. 1 Ustawy Prawo o ruchu drogowym i art. 94 § 1 kw
Sąd Rejonowy w Toruniu wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2014 r. (sygn. akt XII W 2756/13) uznał obwinioną za winną popełnienia zarzucanych jej czynów tj. wykroczeń z art. 92a kw, art. 94§1 kw i za to na podstawie art. 94§1 kw w zw. z art. 9§2 kw wymierzył jej karę 600 złotych grzywny. Obwiniona została zwolniona z obowiązku uiszczenia opłaty sądowej, a poniesionymi wydatkami obciążony został Skarb Państwa
Od powyższego wyroku apelację wniosła obwiniona zaskarżając wyrok w całości. Obwiniona wskazała, że sąd meriti uznając jej winę za wykroczenia z art. 92a kw i z art. 94§1kw dał bezkrytycznie wiarę zgromadzonym w sprawie dowodom z dokumentów, tymczasem podniosła ona, że mylne jest przekonanie sądu meriti, iż nie ma uprawnień do kierowania samochodami gdyż takie uprawnienia posiada, na co przedłożyła dowód w postaci kserokopii prawa jazdy wystawionego na rodowe nazwisko S..
Treść apelacji sugeruje, że obwiniona domagała się uniewinnienia od popełniania zarzucanych jej czynów.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Na skutek apelacji obwinionej sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok.
O ile argumenty apelacji nie przekonały by sąd meriti uznając winę obwinionej za czyn z art. 92a kw polegający na przekroczeniu prędkości administracyjnie dopuszczalnej dopuścił się błędów, o tyle obwiniona zasadnie wytknęła wadliwość orzeczenia w części dotyczącej ukarania jej za kierowanie samochodem bez wymaganych uprawnień.
Jeśli chodzi o czyn z art. 92a kw to sąd odwoławczy w pełni podziela ocenę dowodów dokonaną przez Sąd Rejonowy a akceptując wynikające z niej ustalenia faktyczne uznał zarzuty apelacji w tej części za nieuzasadnione. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie bez cienia wątpliwości pozwala stwierdzić, że obwiniona w dniu 9 kwietnia 2013 roku jechała samochodem ulicą (...) w T. i przekroczyła wówczas dopuszczalną prędkość o 35 km/h. Zdjęcie z fotoradaru z widocznym wizerunkiem twarzy kierującej (które zostało skonfrontowane z wizerunkiem twarzy obwinionej nadesłanym przez Urząd Gminy w S.) przekonuje, że obwiniona kierowała samochodem w okolicznościach opisanych w postawionym jej zarzucie przekraczając prędkość administracyjnie dozwoloną. Dowody uwzględnione przez sąd I instancji (których prawdziwość nie została podważona) nie pozwala zatem uwzględnić twierdzeń obwinionej, która nie przyznawała się do winy i która wyjaśniała, że nie pamięta co robiła 9 kwietnia 2013 roku.
Przyznać natomiast rację należy obwinionej, iż w sprawie niezasadnie ukarano ją za czyn z art. 94 §1 kw. U podstaw uznania winy obwinionej za to wykroczenie legło ustalenie, iż obwiniona w dniu zdarzenia nie miała uprawnień do kierowania samochodem osobowym, jednakże to przekonanie sądu meriti okazało się całkowicie bezpodstawne. W toku postępowania odwoławczego ustalono bowiem, że obwiniona posiada prawo jazdy a uprawnienie do prowadzenia samochodów osobowych (uzyskane przez obwinioną w 2002 r.) nie zostało jej odebrane. Do apelacji obwiniona załączyła kserokopię posiadanego prawa jazdy wydanego przez Prezydenta Miasta T. na rodowe nazwisko S. (k. 70) i po zweryfikowaniu tych informacji ustalono w Wydziale Ewidencji i Rejestracji Urzędu Miasta T., że obwiniona rzeczywiście posiada uprawnienia do kierowania samochodami osobowymi a prawo jazdy (wystawione na nazwisko rodowe obwinionej), którego kserokopię nadesłała, jest aktualne (k. 83). W tych okolicznościach rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego w części odnoszącej się do ukarania obwinionej za czyn z art. 94 §1 kw nie mogło się ostać.
W związku z powyższym sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchylił punkt I i uznał obwinioną za winną tego, że w dniu 9 kwietnia 2013 r. o godz.. 10.35 w T. na ul. (...), będąc kierowcą pojazdu marki F. o nr. rej. (...) przekroczyła dozwoloną prędkość 50 km/h o 35 km/h, to jest za winną popełnienia wykroczenia z art. 92a kw i za to na podstawie tego przepisu wymierzył obwinionej karę 300 złotych. Kara ta jest o połowę niższa niż wymierzona przez sąd I instancji z racji tego, że wówczas wymierzano karę za dwa wykroczenia zaś obecnie tylko za czyn z art. 92a kw. Sąd odwoławczy uznał, że kara 300 złotych grzywny odpowiada dyrektywom wymiaru kary określonym w art. 33 kw oraz uwzględnia dyspozycje art. 24 § 1 i 3 kw. Wysokość kary grzywny dostosowana została do wagi czynu obwinionej oraz jej możliwości płatniczych.
W sprawie nie dostrzeżono uchybień, które skutkować by musiały uchyleniem zaskarżonego orzeczenia a o których mowa w art. 104 kpw i art. 440 kpk w zw. z art. 109 § 2 kpw.
Na podstawie art. 119 kpw w zw. z art. 634 kpk w zw. z art. 624 § 1 kpk, sąd odwoławczy zwolnił obwinioną od opłaty sądowej, zaś zryczałtowanymi wydatkami poniesionymi w postępowaniu odwoławczym obciążył Skarb Państwa.