Treść orzeczenia
Sygn. akt IX Ka 315/15
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 11 czerwca 2015 r.
Sąd Okręgowy w Toruniu IX Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Aleksandra Nowicka
Protokolant: st. sekr. sąd. Magdalena Maćkiewicz
przy udziale oskarżyciela T. M. po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2015r. sprawy A. W. obwinionego z art. 96§3 kw na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela od wyroku Sądu Rejonowego w Brodnicy z dnia 23 marca 2015 r. sygn. akt II W 1430/14
I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
II. kosztami procesu w postępowaniu odwoławczym obciąża Skarb Państwa.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 marca 2015r. Sąd Rejonowy w Brodnicy uniewinnił A. W. od zarzutu popełnienia wykroczenia z art. 96§ 3 kw mającego polegać na tym, że w dniu 13.10.2014r. będąc właścicielem pojazdu marki F. o nr rej. (...)wbrew obowiązkowi nie wskazał na żądanie uprawnionemu organowi Straży Miejskiej w B.. Komu powierzył do kierowania lub używania w dniu 5.06.2014r. o godz. 14.31 w B. na ul. (...). Kosztami postępowania obciążony został Skarb Państwa.
Apelację od powyższego orzeczenia wniósł oskarżyciel publiczny Komendant Straży Miejskiej w B. podnosząc zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść orzeczenia polegający na przyjęciu, iż obwiniony mimo nie wskazania, komu powierzył swój pojazd do kierowania lub używania w dniu 5.06.2014r. o godz. 14.31 w B. na ul. (...) oraz nie wskazania, że pojazd ten nie został użyty wbrew woli i wiedzy przez nieznaną osobę nie spełnił przesłanek do ukarania z art. 96§3 kw. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.
Sąd Okręgowy zważył co następuje
Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie godzi się zauważyć, że Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził przewód sądowy gromadząc materiał dowodowy pozwalający na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy.
Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji nie wykraczają poza granice swobodnej oceny dowodów, poczynione zostały na podstawie analizy przeprowadzonych dowodów, ocena których nie wykazała błędów natury logicznej i faktycznej, była zgodna ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, znajdując swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu Sąd wskazał jakie fakty uznał za ustalone, na czym opierał poszczególne ustalenia, a następnie wskazał prawidłowe wnioski jakie wyprowadził z dokonanych ustaleń. Sąd odwoławczy podzielił stanowisko i argumenty wskazane przez Sąd I instancji.
Apelacja skupia się na przypomnieniu czynności, które wykonała Straż Miejska, a których zasadność nie została kwestionowana przez Sąd meriti, który jedynie wskazał na brak większej aktywności prowadzącego czynności wyjaśniające w dążeniu do ustalenia sprawcy wykroczenia. Jednak Sąd nie wskazał przeprowadzenia, jakich czynności zaniechano, czyniąc tą uwagę w oderwaniu od postawy, którą zajmował wówczas obwiniony, przekonany o bezprawnym działaniu Straży Miejskiej. Sąd Rejonowy, po przesłuchaniu obwinionego, który dopiero na tym etapie odniósł się do meritum postępowania, podając krąg osób, które mogły w dniu zdarzenia korzystać z jego samochodu, zweryfikował te informacje i przesłuchał je. Przeprowadzenie tych dowodów nie doprowadziło jednak do ustalenia osoby, która kierowała samochodem, zaś obwiniony jak wynikało z pisma jego pracodawcy i dołączonej do niego kserokopii listy obecności- przebywał wówczas w pracy. Jednym z warunków przypisania wykroczenia z art. 96 § 3 k.w. jest świadomość istnienia obowiązku, o którym stanowi art. 78 ust. 4 i 5 p.r.d. [ustawy z 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym]. Drugim zaś warunkiem jest wiedza właściciela lub posiadacza pojazdu, odnośnie tego, kto kierował lub używał jego pojazdu w oznaczonym czasie (por. postanowienie SN z dnia 29 czerwca 2010 r., I KZP 8/10). Działanie sprawcy musi być, więc działaniem umyślnym wskazującym na uchylanie się przez sprawcę od powinności współdziałania w określonym zakresie z organem uprawnionym do ścigania sprawców wykroczeń drogowych. Wobec oświadczenia obwinionego, którego nie sposób skutecznie zakwestionować, że nie pamięta i nie ma możliwości odtworzenia tej wiedzy (biorąc pod uwagę także, użyteczność wykonanego przez fotoradar zdjęcia) nie sposób zasadnie wywodzić o możliwości przypisania jemu odpowiedzialności za wykroczenie z art. 96§3 kw.
Wobec ujawnionych faktów i poczynionych na ich podstawie ustaleń faktycznych, Sąd odwoławczy podzielił w całej pełni stanowisko Sądu meriti, a jego rozważania uczynił własnymi.
O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 119 kpow w zw. z art. 624§ 1 kpk.