Treść orzeczenia
Sygn. akt IXKa 113/14
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 24 kwietnia 2014r.
Sąd Okręgowy w Toruniu - IX Wydział Karny - Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący - SSO Rafał Sadowski
Sędziowie - SSO Mirosław Wiśniewski
- SSO Andrzej Walenta (spr.)
Protokolant - st. sek. sąd. Magdalena Maćkiewicz
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Toruniu Grażyny Roszkowskiej, po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2014r., sprawy W. S. oskarżonego o przestępstwo z art. 244 kk w zw. z art. 64§1 kk, na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego W. S. od wyroku Sądu Rejonowego w Brodnicy z dnia 30 stycznia 2014r., sygn. akt IIK 800/13,
I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną w punkcie „I” wyroku łagodzi do kary 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;
II. w pozostałym zakresie utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;
III. zasądza od Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w Brodnicy) na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. H. R. kwotę 516,60 zł. (pięćset szesnaście złotych i sześćdziesiąt groszy) brutto oraz kwotę 117zł. (sto siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej W. S. z urzędu w postępowaniu odwoławczym;
IV. zwalnia W. S. od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych za II instancję, zaś wydatkami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.
Uzasadnienie
W. S. został oskarżony o to, że:
w dniu 25 listopada 2013 roku w miejscowości G., woj. (...), działając w warunkach powrotu do przestępstwa określonego w art. 64 § 1 kk będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w B.z dnia 18 sierpnia 2009 roku, sygn. akt (...) za przestępstwo z art. 244 kk i art. 178a § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk na karę 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności , w okresach od dnia 24 sierpnia 2010 roku do dnia 7 lipca 2011 roku, oraz od dnia 9 stycznia 2012 roku do dnia 26 kwietnia 2012 roku, w okresie przed upływem pięciu lat po jej odbyciu popełnił umyślne przestępstwo podobne w ten sposób, że: kierował rowerem po drodze publicznej, pomimo orzeczonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w B.z dnia 18 sierpnia 2009 roku, sygn. akt (...)zakazowi prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i rowerów na okres 6 (sześciu) lat obowiązujący od 29 grudnia 2009 roku do 29 grudnia 2015 roku,
tj. o czyn z art. 244 kk w zw. z art. 64 § 1 kk
Sąd Rejonowy w Brodnicy wyrokiem z dnia 30 stycznia 2014 r. (sygn. akt II K 800/13) uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu stanowiącego występek z art. 244 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i za to na mocy art. 244 kk wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której zaliczył okres zatrzymania w dniach 25 listopada 2013 roku i 26 listopada 2013 roku przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie równoważny jest jednemu dniowi kary pozbawienia wolności;
Oskarżony został zwolniony od opłaty sądowej, a wydatkami postępowania – w tym kosztami nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu przygotowawczym - obciążony został Skarb Państwa; a nadto od Skarbu Państwa zasądzono kwotę 360 złotych wraz z należną stawką podatku VAT na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. H. R. tytułem nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu sądowym.
Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego zaskarżając wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze. Podniósł, że sąd meriti popełnił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia o karze polegający na uznaniu, że kara inna niż bezwzględna pozbawienia wolności nie będzie karą odpowiadającą stopniowi zawinienia oskarżonego oraz nie zrealizuje celów wychowawczych.
Obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Na skutek apelacji obrońcy oskarżonego, sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok poprzez złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary.
Nie kwestionując trafności ustaleń faktycznych wskazujących na winę oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu obrońca domagał się istotnego złagodzenie orzeczenia o karze w drodze warunkowego zawieszenia wymierzonej oskarżonemu kary, jednakże argumenty apelacji nie przekonały by ocena postawy oskarżonego pod kątem zastosowania instytucji z art. 69 kk była błędna; choć sąd odwoławczy dochodząc do przekonania, że kara pozbawienia wolności wymierzona oskarżonemu była zbyt surowa, obniżył ją do poziomu 3 miesięcy pozbawienia wolności. Kara w tej wysokości (a nie wyższa) jest karą odpowiednią do wagi czynu i odpowiadającą jego społecznej szkodliwości. Niewielki stopień szkodliwości czynu wynikał przede wszystkim z rodzaju prowadzonego pojazdu (rower) oraz miejsca zdarzenia (niewielka wieś). Poza tym oskarżony swoim zachowaniem stworzył minimalne zagrożenie w ruchu drogowym. Tak więc okoliczności czynu oskarżonego i stopień jego winy nie uzasadniały wymierzenia mu kary 6 miesięcy a przemawiały za karą dużo niższą tj. karą 3 miesięcy pozbawienia wolności, i w tym kierunku zaskarżony wyrok został zmieniony. Kara 3 miesięcy jest też wystarczająca by osiągnąć wobec oskarżonego cele wychowawcze. Oskarżony w toku procesu złożył szczere wyjaśnienia i przyznając się do winy wyraził żal i skruchę. Faktem jest, że oskarżony jest osobą wielokrotnie karaną (co zresztą przeważyło o wymierzeniu mu bezwzględniej kary pozbawienia wolności), jednakże ostatni wyrok skazujący zapadł wobec oskarżonego blisko cztery lata temu, stąd można pokusić się o stwierdzenie, że już sam fakt ponownego osadzenia oskarżonego w zakładzie karnym (nawet na 3 miesiące) wpłynie na niego wychowawczo i prewencyjnie.
Nie ma natomiast racji obrońca sugerując, iż oskarżonemu należało wymierzyć karę z warunkowym zawieszeniem wykonania. Właściwa bowiem ocena warunków indywidualnych oskarżonego oraz jego dotychczasowego sposobu życia przemawia za orzeczeniem wobec niego bezwzględnej kary pozbawienia wolności. Oskarżony jest sprawcą niepoprawnym i ma na swoim koncie już kilkanaście wyroków skazujących za różne przestępstwa. Oskarżony wchodząc notorycznie w konflikt z prawem prezentuje jednoznacznie naganną postawę na przestrzeni kilkunastu lat i żaden z dotychczasowych wyroków ani żadna z orzeczonych kar (ani nawet pobyty w zakładach karnych) nie skłoniły go do zmiany trybu życia i rezygnacji z naruszania porządku prawnego. Oskarżony prezentuje lekceważący stosunek do wyroków oraz ignoruje normy moralne i społeczne. Działając w warunkach recydywy z art. 64 §1 kk po raz kolejny popełnił czyn z art. 244 kk. Choć czyn ten cechuje niewielka społeczna szkodliwość (co przemawiało za obniżeniem wymiaru kary), to okoliczność ta nie ma znaczenia przy ocenie istnienia podstaw do skorzystania z instytucji z art. 69 kk. Przy ustalaniu czy zachodzą przesłanki pozwalające na warunkowe zawieszenie wykonania kary bierze się pod uwagę przede wszystkim postawę sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste, dotychczasowy sposób życia oraz zachowanie się po popełnieniu przestępstwa (§ 2), a także ocenia czy warunkowe zawieszenie kary będzie wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa (§ 1). Innymi słowy, na warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary zasługują jedynie sprawcy, co do których istnieje pozytywna prognoza resocjalizacyjna na przyszłość. Dotychczasowa postawa i sposób życia muszą zatem wskazywać na to, że mimo niewykonania kary zostaną osiągnięte cele kary, a w szczególności, iż sprawca nie powróci ponownie na drogę przestępstwa. W przypadku oskarżonego prognoza na przyszłość jest niestety negatywna. Nie ma bowiem gwarancji, że przebywając na wolności nie popełni po raz kolejny przestępstwa. Ilość popełnionych dotąd przestępstw i wielokrotne skazanie oznacza, że nie jest sprawcą przypadkowym a czyn stanowiący przedmiot osądu w niniejszej sprawie nie był incydentalnym naruszeniem prawa.
Sąd odwoławczy nie dopatrzył się w zaskarżonym orzeczeniu żadnych uchybień mogących stanowić bezwzględne przyczyny odwoławcze, będących podstawą do uchylenia lub zmiany wyroku z urzędu.
Na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 624 § 1 kpk Sąd Okręgowy zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za drugą instancję, obciążając wydatkami postępowania odwoławczego Skarb Państwa, zaś o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej orzekł w myśl § 14 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163 poz. 1348 ze zm.).