Treść orzeczenia
Sygn. akt IV U 788/16
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 21 kwietnia 2017 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
SSO Katarzyna Antoniak
Sygn. akt IV U 788/16 UZASADNIENIE
st. sekr. sądowy Anna Wąsak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2017 r. w S. odwołania E. B. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 12 sierpnia 2016 r. Nr (...) w sprawie E. B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy oddala odwołanie. Decyzją z 12 sierpnia 2016r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., działając na podstawie art.57 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych odmówił E. B. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy wskazując, że u ubezpieczonej nie stwierdzono niezdolności do pracy. Odwołanie od w/w decyzji złożyła E. B. wnosząc o jej zmianę i ustalenie jej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W uzasadnieniu stanowiska wskazała, że nadal nie może pracować z powodu silnego bólu kręgosłupa, na który cierpi od 7 lat. Z tego powodu nie może dźwigać i długo stać. Na 11 kwietnia 2018r. ma wyznaczoną operację (odwołanie k.1 akt sprawy). W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, wskazując że zaskarżona decyzja wydana została na podstawie orzeczenia komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 3 sierpnia 2016r., która nie stwierdziła u ubezpieczonej niezdolności do pracy, a odwołanie nie wnosi do sprawy żadnych nowych dowodów faktycznych lub prawnych, które uzasadniałyby zmianę tej decyzji (odpowiedź organu rentowego na odwołanie k.2 akt sprawy).
Sąd ustalił, co następuje
Ubezpieczona E. B. do 30 czerwca 2016r. uprawniona była do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy (decyzja z 6 lipca 2015r. o ustaleniu prawa do renty na okres do 30 czerwca 2016r. k.37 akt rentowych). W dniu 23 maja 2016r. ubezpieczona wystąpiła do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z wnioskiem o ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy na dalszy okres (wniosek k.43 akt rentowych). Rozpoznając wniosek organ rentowy skierował ubezpieczoną na badanie przez lekarza orzecznika ZUS, który w orzeczeniu z 11 lipca 2016r. ustalił, że ubezpieczona nie jest niezdolna do pracy (orzeczenie lekarza orzecznika z 11 lipca 2016r. k.45 akt rentowych).
Na skutek sprzeciwu ubezpieczonej od powyższego orzeczenia lekarza orzecznika ubezpieczona skierowana została na badanie przez komisję lekarską ZUS, która w orzeczeniu z 3 sierpnia 2016r. ustaliła, że ubezpieczona nie jest niezdolna do pracy (sprzeciw ubezpieczonej od orzeczenia lekarza orzecznika ZUS k.30 akt rentowych – tom dokumentacji medycznej i orzeczenie komisji lekarskiej ZUS z 3 sierpnia 2016r. k.47 akt rentowych). Na podstawie powyższego orzeczenia, zaskarżoną decyzją z 12 sierpnia 2016r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. odmówił ubezpieczonej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy na dalszy okres (decyzja z 12 sierpnia 2016r. k.48 akt rentowych).
Ubezpieczona ma 49 lat i wykształcenie średnie zawodowe. Ukończyła liceum zawodowe w zawodzie magazynier-sprzedawca. Ubezpieczona nie pracowała w wyuczonym zawodzie. Przez 3 lata pracowała w zakładzie wytwarzającym wyroby ze srebra i bursztynu, a następnie przez 20 lat jako pracownik introligatorni wykonując różnego rodzaje prace, m.in. przy ręcznym klejeniu, przy obsłudze maszyny produkcyjnej, przy odmierzaniu papieru. W pracy tej zachodziła konieczność schylania się, dźwigania papieru. Praca, w zależności od rodzaju czynności, była wykonywana na stojąco lub na siedząco (zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu wystawione przez (...) Spółkę Akcyjną w W. z 4 grudnia 2013r. k.7 akt rentowych, wyjaśnienia ubezpieczonej k.19v akt sprawy).
Ubezpieczona cierpi na przewlekły zespół bólowy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego na podłożu zmian zwyrodnieniowych i dyskopatycznych bez zespołu bólowo-korzeniowego i bez ograniczenia funkcji ruchowej, a ponadto bóle głowy w wywiadzie. MR kręgosłupa L/S z 2015r. wykazuje wielopoziomowe zmiany zwyrodnieniowe i dyskopatyczne z możliwością ucisku w zachyłku bocznym korzenia nerwowego prawego na poziomie L5/S. Opisane schorzenie narządu ruchu przebiega z okresami zaostrzeń i remisji dolegliwości. Obecnie nie stwierdza się istotnego zaostrzenia dolegliwości bólowych kręgosłupa. Badanie przedmiotowe wykazuje u ubezpieczonej zadowalającą ruchomość kręgosłupa we wszystkich odcinkach oraz pełny zakres ruchomości w stawach kończyn górnych i dolnych, bez objawów korzeniowych i ubytkowych neurologicznych istotnych funkcjonalnie. Ubezpieczona wymaga leczenia farmakologicznego i rehabilitacji w okresach zaostrzeń dolegliwości i wówczas może być okresowo niezdolna do pracy w ramach zasiłku chorobowego. Zgłaszane przez ubezpieczoną bóle głowy, prawdopodobnie migrenowe, bez objawów ogniskowego uszkodzenia centralnego układu nerwowego w neurologicznym badaniu przedmiotowym, wymagają okresowego leczenia farmakologiczne. Opisane schorzenia nie naruszają sprawności organizmu ubezpieczonej w stopniu powodującym niezdolność do pracy dotychczas wykonywanej w znaczeniu rentowym (opinia zespołu biegłych - ortopedy M. W. i neurologa J. S. k.8-9 akt sprawy oraz opinia drugiego zespołu biegłego – ortopedy K. K. i neurologa E. K. k.24-26 akt sprawy).
Sąd zważył, co następuje
Odwołanie ubezpieczonej E. B. okazało się nieuzasadnione.
Zgodnie z art.57 ust.1 i 2 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2015r., poz.748 ze zm.) renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki: jest niezdolny do pracy, ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy, a niezdolność do pracy powstała w czasie zatrudnienia, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania zatrudnienia, przy czym ostatniego wymogu nie stosuje do ubezpieczonego, który udowodnił okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiety lub 25 lat dla mężczyzny oraz jest całkowicie niezdolny do pracy. W myśl art.12 ust.1, 2 i 3 ustawy niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu, przy czym całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, a częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.
Rozstrzygnięcie sprawy wymagało ustalenia, czy u ubezpieczonej istnieje w dalszym ciągu niezdolność do pracy i jakiego stopnia. W tym celu Sąd zasięgnął opinii specjalistów z zakresu medycyny. Sporządzone na tę okoliczność opinie dwóch zespołów biegłych w składzie ortopeda i neurolog dały podstawy do ustalenia, że ubezpieczona nie jest osobą niezdolną do pracy. Specjaliści z zakresu ortopedii i neurologii rozpoznali u ubezpieczonej schorzenie narządu ruchu w postaci przewlekłego zespołu bólowego kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego na podłożu zmian zwyrodnieniowych i dyskopatycznych oraz bóle głowy stwierdzając, że schorzenia te w obecnym stanie zaawansowania nie powodują u ubezpieczonej niezdolności do pracy. W ocenie biegłych aktualnie schorzenie kręgosłupa przebiega bez zespołu bólowo-korzeniowego i bez upośledzenia sprawności ruchowej ubezpieczonej. Jest to schorzenie przewlekłe dlatego wymaga dalszego leczenia i rehabilitacji, szczególnie w okresie zaostrzenia dolegliwości bólowych, ale obecny stopień naruszenia sprawności organizmu ubezpieczonej nie sprowadza na ubezpieczoną niezdolności do pracy dotychczas wykonywanej (opinie k.9 i 25-26 akt sprawy).
Analizując powyższe opinie biegłych Sąd doszedł do przekonania, że stanowią one miarodajne i wiarygodne dowody w sprawie, gdyż wydane zostały przez lekarzy - specjalistów z zakresu schorzeń występujących u ubezpieczonej, a ponadto poprzedzone były analizą dokumentacji medycznej ubezpieczonej i jej badaniem. Opinie są spójne i należycie uzasadnione, a wnioski dwóch zespołów biegłych zbieżne. Wskazać należy, że ubezpieczona zakwestionowała ustalenia biegłych, ale nie przedstawiła zastrzeżeń natury merytorycznej, które podważałyby wnioski płynące z w/w opinii.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawie art.477 14§1 kpc odwołanie ubezpieczonej oddalił.