Treść orzeczenia
Sygn. akt IV U 77/13
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 5 listopada 2013r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący SSO Katarzyna Antoniak
Sygn. akt .: IV U 77/13
st. sekr. sądowy Marta Żuk po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2013r. w Siedlcach na rozprawie odwołania M. J. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 7 grudnia 2012 r. (Nr (...) ) w sprawie M. J. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy oddala odwołanie
Uzasadnienie
Decyzją z 7 grudnia 2012r. znak: (...)Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., działając na podstawie art.57 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych odmówił M. J. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy wskazując, ż eu ubezpieczonego nie stwierdzono niezdolności do pracy.
Odwołanie od w/w decyzji złożył M. J. wnosząc o jej zmianę i przyznanie mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Podniósł, że decyzja organu rentowego jest błędna, a w czasie badania lekarz orzecznik nie dysponował całością jego dokumentów. Wskazał, że jest chory od dzieciństwa, leczył się u kardiologa i neurologa, a następnie przeszedł operację w Centrum (...). Do wojska go nie wzięto, gdyż miał kategorię E. W dniu 29 maja 1995r. otrzymał na stałe trzecią grupę inwalidzką, czego organ rentowy nie wziął pod uwagę (odwołanie k.2).
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, wskazując iż zaskarżona decyzja wydana została na podstawie orzeczenia Komisji Lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. z 28 listopada 2012r., która nie stwierdziła u ubezpieczonego niezdolności do pracy, a odwołanie nie wnosi do sprawy żadnych nowych dowodów faktycznych lub prawnych, które uzasadniałyby zmianę zaskarżonej decyzji (odpowiedź organu rentowego na odwołanie k.3).
Sąd ustalił, co następuje
Ubezpieczony M. J. jest zatrudniony w (...) Usługowej Spółdzielni (...) w S. przy produkcji torebek. W dniu 11 października 2012r. M. J. wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z wnioskiem o ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy (wniosek k.1 akt rentowych). Rozpoznając wniosek organ rentowy skierował ubezpieczonego na badanie przez Lekarza Orzecznika ZUS, który w orzeczeniu z 7 listopada 2012r. ustalił, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy (orzeczenie Lekarza Orzecznika z 7 listopada 2012r. k.11 akt rentowych).
Na skutek sprzeciwu ubezpieczonego od powyższego orzeczenia Lekarza Orzecznika ubezpieczony skierowany został na badanie przez Komisję Lekarską ZUS, która w orzeczeniu z 28 listopada 2012r. ustaliła, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy (sprzeciw ubezpieczonego od orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS k.12 i orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z 28 listopada 2012r. k.16 akt rentowych). Na podstawie powyższego orzeczenia, zaskarżoną decyzją z 7 grudnia 2012r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy (decyzja z 7 grudnia 2012r. k.23 akt rentowych).
Biegli lekarze o specjalizacjach: kardiolog i psychiatra w opinii sporządzonej na zlecenie sądu nie stwierdzili u ubezpieczonego niezdolności do pracy. Biegli rozpoznali u ubezpieczonego stan po leczeniu operacyjnym wrodzonej wady serca, nadciśnienie tętnicze, upośledzenie umysłowe w stopniu lekkim oraz zaburzenia depresyjne i lękowe mieszane w wywiadzie. Na podstawie analizy akt sprawy, po uzupełnieniu wywiadu z ubezpieczonym i w oparciu o jego badanie stwierdzili, że ubezpieczony miał rozpoznaną wadę wrodzoną serca w postaci otworu w przegrodzie międzyprzedsionkowej. W 1984r. przeszedł operację zamknięcia otworu, zabieg ten był powikłany zespołem pokardiotomijnym. Od tego czasu ubezpieczony leczy się na nadciśnienie tętnicze, pozostaje pod opieką kardiologa i lekarza rodzinnego. Badanie echo serca pokazało prawidłowe wymiary jamy serca, bez przecieku międzyprzedsionkowego, niedomykalność zastawki mitralnej II st. Badanie Holtera nie wykazało zaburzeń rytmu i przewodnictwa, a badanie Holtera ciśnieniowego wykazało zwyżki wartości ciśnienia tętniczego do 180/110. W tym stanie wg biegłego kardiologa ubezpieczony wymaga dalszej kontroli lekarskiej i leczenia nadciśnienia tętniczego, ale aktualny stan układu krążenia – nadciśnienie tętnicze bez powikłań narządowych – nie sprowadza u niego niezdolności do pracy. Z kolei istniejące u ubezpieczonego od urodzenia upośledzenie umysłowe w stopniu lekkim i reaktywne zaburzenia depresyjne i lękowe mieszane wymagają leczenia ambulatoryjnego w Poradni Zdrowia Psychicznego, ale nie mają dużego nasilenia. Ubezpieczony stosuje tylko jeden słaby neuroleptyk o niewielkim działaniu sedatywnym i nigdy nie był kierowany na kurację w oddziale psychiatrycznym. Dlatego schorzenia te nie skutkują u niego niezdolnością do pracy (opinia biegłego kardiologa i psychiatry k.8-10 akt sprawy).
W latach 90-tych Obwodowa i Wojewódzka Komisja Lekarska do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia wydawały orzeczenia o zaliczeniu ubezpieczonego do trzeciej grupy inwalidzkiej. Ostatnie takie orzeczenie zostało wydane przez Wojewódzką Komisję do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia w S. w dniu 28 maja 1995r. W orzeczeniu wskazano, że u ubezpieczonego istnieje trwałe inwalidztwo wynikające ze schorzenia kardiologicznego oraz lekkiego niedorozwoju umysłowego stanowiące przeciwwskazanie do ciężkiej pracy fizycznej oraz pracy odpowiedzialnej. Orzeczenia o inwalidztwie wydawane były na potrzeby postępowania o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego (akta organu rentowego dotyczące inwalidztwa (...)).
Zespół biegłych po zapoznaniu się z w/w dokumentacją podtrzymał ustalenia zawarte w pierwotnej opinii (uzupełniająca opinia biegłych k.24 akt sprawy).
Sąd zważył, co następuje
Odwołanie ubezpieczonego M. J. okazało się nieuzasadnione i jako takie podlegało oddaleniu.
Zgodnie z art.57 ust. 1 i 2 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2009r., Nr 153, poz.1227 ze zm.) renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki: jest niezdolny do pracy, ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy, a niezdolność do pracy powstała w czasie zatrudnienia, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania zatrudnienia, przy czym ostatniego wymogu nie stosuje do ubezpieczonego, który udowodnił okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiety lub 25 lat dla mężczyzny oraz jest całkowicie niezdolny do pracy. W myśl art.12 ust.1, 2 i 3 ustawy niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu, przy czym całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, a częściowo niezdolną do pracy jest jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.
Rozstrzygnięcie o zasadności odwołania ubezpieczonego od decyzji organu rentowego odmawiającego mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy wymagało ustalenia czy u ubezpieczonego istnieje częściowa lub całkowita niezdolność do pracy. Sporządzone na tą okoliczność opinia biegłych kardiologa i psychiatry nie dały podstaw do uznania, że ubezpieczona jest osobą niezdolną do pracy. W złożonej opinii biegli wskazali na istniejące u ubezpieczonego schorzenia w postaci stanu po leczeniu operacyjnym wrodzonej wady serca, nadciśnienia tętniczego, upośledzenia umysłowego w stopniu lekkim oraz zaburzeń depresyjnych i lękowych mieszanych w wywiadzie wskazując, że stopień nasilenia tych schorzeń nie powoduje u ubezpieczonego niezdolności do pracy.
Analizując przedmiotową opinię biegłych Sąd doszedł do przekonania, że stanowi ona miarodajny i wiarygodny dowód w sprawie, gdyż wydana została przez specjalistów z zakresu kardiologii i psychiatrii, a ponadto poprzedzone zostały analizą dokumentacji lekarskiej ubezpieczonego oraz jego badaniem. Ubezpieczony zakwestionował powyższą opinię powołując się na wcześniej orzeczenie o trwałym inwalidztwie. W ocenie Sądu stanowisko ubezpieczonego nie jest zasadne. Przesłanki ustalenia prawa do renty określone są w art.57 w/w ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Jedną z nich jest niezdolność do pracy. Zgodnie z art.12 ust.1 i 3 ustawy niezdolną do pracy w rozumieniu ustawy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu, przy czym częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Należy podkreślić, że częściowa niezdolność do pracy w rozumieniu przepisów powyższej ustawy nie jest pojęciem równoznacznym z dawnym inwalidztwem trzeciej grupy w rozumieniu art.23 ustawy z 1982r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin w brzmieniu sprzed nowelizacji tej ustawy z 28 czerwca 1996r. (tak: Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z 14 sierpnia 2007r. w sprawie III AUa 1300/06, Lex nr 339737). Zauważyć ponadto trzeba, że jak wynika z opinii biegłych schorzenie natury kardiologicznej i upośledzenie umysłowe w stopniu lekkim istniały u ubezpieczonego przed podjęciem zatrudnienia, a zatem zostały przez niego „wniesione” do zatrudnienia.
Mając na uwadze powyższe okoliczności stwierdzić należało, że ubezpieczony nie spełnia ustawowych przesłanek do przyznania mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy i dlatego na podstawie art.477.14§1 kpc odwołanie od decyzji organu rentowego podlegało oddaleniu.