Treść orzeczenia
Sygn. akt IV U 739/16
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 6 lipca 2017 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
SSO Jerzy Zalasiński
sekr. sądowy Monika Świątek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2017 r. w S. odwołania W. B. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 27 czerwca 2016 r. Nr (...) w sprawie W. B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy zmienia zaskarżoną decyzję i ustala W. B. prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 01 maja 2016 roku do dnia 31 grudnia 2017 roku.
Uzasadnienie
Decyzją z 27 czerwca 2016r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., działając na podstawie art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2015r. poz. 748 ze zm.), odmówił W. B. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy od 1 maja 2016r., wskazując, że Komisja Lekarska w orzeczeniu z 20 czerwca 2016r. nie uznała ubezpieczonego za osobę niezdolną do pracy.
Odwołanie od w/w decyzji złożył ubezpieczony W. B.. W uzasadnieniu podkreślił, że nie jest zdolny do pracy, a podczas wysiłku fizycznego odczuwa bóle kręgosłupa szyjnego, piersiowego i lędźwiowego, drętwieją mu ręce i nogi, od 30 lat leczy się na nadciśnienie, ostatnio także na cukrzycę i zwyrodnienie stawów biodrowych (odwołanie, k. 1 akt sprawy).
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, powołując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji (odpowiedź organu rentowego na odwołanie k.2-3 akt sprawy).
Sąd ustalił, co następuje
Ubezpieczony W. B., ur. (...), posiadał uprawnienia do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od 22 stycznia 2008r. do 30 kwietnia 2016r. W dniu 4 kwietnia 2016r. ubezpieczony wystąpił do organu rentowego z wnioskiem o ponowne ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy na dalszy okres (wniosek, k. 122 akt rentowych). Rozpoznając wniosek organ rentowy skierował ubezpieczonego na badanie przez Lekarza Orzecznika ZUS, który w orzeczeniu z 25 maja 2016r. ustalił, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy (orzeczenie Lekarza Orzecznika z 25.05.2016r. k.124 akt rentowych). Na skutek wniesienia sprzeciwu od powyższego orzeczenia ubezpieczony został skierowany na badanie przez Komisję Lekarską ZUS, która w orzeczeniu z 20 czerwca 2016r. ustaliła, że W. B. nie jest niezdolny do pracy (sprzeciw ubezpieczonego od orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS k.39 dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej; orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z 20.06.2016r. k.127 akt rentowych). Na podstawie tego orzeczenia zaskarżoną decyzją z 27 czerwca 2016r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. odmówił ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy od 1 maja 2016r. (decyzja z 27.06.2016r. k.128 akt rentowych).
U W. B. rozpoznano chorobę zwyrodnieniowo-dyskopatyczną kręgosłupa, otyłość olbrzymią (...) 59, cukrzycę typu 2, niezborność nadwzroczną obu oczu, angiopatię nadciśnieniową, cechy nieprawidłowej osobowości, zaburzenia depresyjno-lękowe (mieszane), nadciśnienie tętnicze, migotanie przedsionków, przewlekłą niewydolność krążenia (...)/III. Wnioskodawca leczony jest z powodu choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa, cukrzycy, otyłości, nadciśnienia tętniczego, zaburzeń nerwowych. Obecnie stan zdrowia ubezpieczonego nie uległ poprawie, a wręcz przeciwnie nastąpiło jego pogorszenie ze względu na układ krążenia. Stwierdzone schorzenia oraz stopień ich zaawansowania są przeciwwskazaniem do pracy na stanowiskach dotychczas zajmowanych przez wnioskodawcę – kontroler jakości, monter centrali telefonicznych, stolarz meblowy. W. B. jest częściowo niezdolny do pracy w okresie od 1 maja 2016r. do 31 grudnia 2017r. (opinia biegłych lekarzy kardiologa i specjalisty z zakresu medycyny pracy, k. 36-37 akt sprawy).
Ubezpieczony W. B. posiada wykształcenie zawodowe jako monter urządzeń elektronicznych. Ostatnio pracował jako stolarz (wyjaśnienia ubezpieczonego, k. 30 akt sprawy).
Sąd zważył, co następuje
Odwołanie ubezpieczonego W. B. zasługiwało na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 57 ust. 1 i 2 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2015r. poz. 748) renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki: jest niezdolny do pracy, ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy, a niezdolność do pracy powstała w okresach wyszczególnionych w ustawie, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów, przy czym ostatniego wymogu nie stosuje się do ubezpieczonego, który udowodnił okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiety lub 25 lat dla mężczyzny oraz jest całkowicie niezdolny do pracy. W myśl art.12 ust.1, 2 i 3 w/w ustawy niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu, przy czym całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, a częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.
Rozstrzygnięcie o zasadności odwołania ubezpieczonego od decyzji organu rentowego odmawiającej mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy wymagało ustalenia, czy ubezpieczony po dniu 30 kwietnia 2016r. w dalszym ciągu pozostaje osobą niezdolną do pracy. W tym celu Sąd zasięgnął opinii biegłych lekarzy o specjalnościach odpowiadających schorzeniom ubezpieczonego. Biegli lekarze stwierdzili, że poszczególne schorzenia neurologiczne i ortopedyczne, stan narządu wzroku oraz zaburzenia psychiatryczne nie sprowadzają na ubezpieczonego niezdolności do pracy. Cukrzyca w obecnym stadium zaawansowania, narusza sprawność organizmu wnioskodawcy, wymaga przestrzegania zaleceń dietetycznych i leczenia farmakologicznego, samodzielnie nie sprowadza jednak długotrwałej niezdolności do pracy, ale w przypadku współistnienia innych zaawansowanych schorzeń przyczynia się do jej uznania (opinia lekarzy diabetologa, psychiatry, okulisty, neurologa i ortopedy, k. 17-17v akt sprawy). W ocenie biegłych lekarzy kardiologa i specjalisty medycyny pracy, obecnie stan zdrowia ubezpieczonego nie uległ poprawie, a wręcz przeciwnie ze względu na układ krążenia nastąpiło jego pogorszenie. Wobec powyższego stwierdzone schorzenia oraz stopień ich zaawansowania są przeciwwskazaniem do pracy na stanowiskach zajmowanych przez wnioskodawcę i skutkują częściową niezdolnością do pracy od 1 maja 2016r. do 31 grudnia 2017r.
Ustalając okoliczność stanu zdrowia ubezpieczonego i związaną z nią niezdolność do pracy Sąd oparł się na opinii biegłego lekarza kardiologa i specjalisty z zakresu medycyny pracy, która jest spójna, logiczna i odnosi się do wszystkich schorzeń rozpoznanych u wnioskodawcy, a także do posiadanych przez niego kwalifikacji zawodowych. Organ rentowy nie kwestionował stopnia orzeczonej obecnie niezdolności do pracy, a jedynie nie zgadzał się z datą jej powstania, bowiem w chwili badania przez Komisję Lekarską nie stwierdzono cech niewydolności krążenia ani migotania przedsionków, a do istniejących uprzednio schorzeń wnioskodawca był zaadaptowany, wobec czego wniesiono o uzupełnienie opinii biegłego kardiologa (k. 45 akt sprawy). W ocenie Sądu powyższe zastrzeżenia nie podważyły wniosków zawartych w opinii biegłych lekarzy kardiologa i specjalisty medycyny pracy w zakresie ustalonej przez biegłych daty początkowej niezdolności do pracy. Choć poszczególne schorzenia neurologiczne, ortopedyczne, psychiatryczne, stan narządu wzroku i rozpoznana cukrzyca samodzielnie nie sprowadzają na W. B. niezdolności do pracy, to już ich całokształt i stopień zaawansowania dodatkowo przy uwzględnieniu pogorszenia układu krążenia stanowi przeciwwskazanie do pracy na stanowiskach zajmowanych przez ubezpieczonego. W sporządzonej opinii biegły lekarz kardiolog i specjalista medycyny pracy jednoznacznie wskazali, że stan zdrowia wnioskodawcy nie uległ poprawie, lecz nastąpiło jego pogorszenie ze względu na układ krążenia. Swoją opinię biegli wydali po zapoznaniu się z dokumentacją medyczną oraz przeprowadzeniu badania wnioskodawcy i nie mieli wątpliwości, że stwierdzone schorzenia oraz stopień ich zaawansowania w dalszym ciągu sprowadzają częściową niezdolność do pracy w okresie od 1 maja 2016r. do 31 grudnia 2017r. Sąd w całości podzielił stanowisko zawarte w opinii biegłego lekarza kardiologa i specjalisty medycyny pracy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku organu rentowego o dopuszczenie dowodu z opinii uzupełaniającej biegłego kardiologa.
Całokształt okoliczności sprawy pozwala zatem na stwierdzenie, że ubezpieczony po dniu 30 kwietnia 2016r. nadal spełnia wszystkie warunki do ustalenia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy określone w art.57 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Mając na uwadze powyższe na podstawie art.477 14 § 2 kpc, Sąd zmienił zaskarżoną decyzję i orzekł jak w sentencji wyroku.