Treść orzeczenia
Sygn. akt IV U 716/16
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 22 maja 2017 roku
Sąd Okręgowy w Tarnowie IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: SSO Natalia Lipińska
Protokolant: sekr. sądowy Anna Dorecka
po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2017 roku w Tarnowie na rozprawie sprawy z odwołania H. Z. od decyzji Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Placówka Terenowa w T. z dnia 30 czerwca 2016 roku nr(...) w sprawie H. Z. przeciwko Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Placówka Terenowa w T. o prawo do renty rolniczej z tytułu niezdolności do pracy oddala odwołanie
Uzasadnienie
wyroku Sądu Okręgowego w Tarnowie
z dnia 22 maja 2017 r.
Decyzją z dnia 30 czerwca 2016 r., nr (...) Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Placówka Terenowa w T., w oparciu o przepisy ustawy
z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2016 r. poz. 277 ze zm.), odmówił H. Z. przyznania prawa do renty rolniczej z tytułu niezdolności do pracy, ponieważ orzeczeniem Komisji Lekarskiej KRUS z dnia 28 czerwca 2016 r. nie uznano jej za osobę całkowicie niezdolną do pracy w gospodarstwie rolnym.
Odwołanie od tej decyzji wniosła H. Z., domagając się zmiany decyzji
i przyznania jej prawa do renty rolniczej z tytułu niezdolności do pracy. W uzasadnieniu odwołująca podniosła, że zdiagnozowane u niej schorzenia o różnej charakterystyce i różnym stopniu nasilenia uniemożliwiają jej pracę w gospodarstwie rolnym. Występują bowiem u niej bóle kręgosłupa, bóle głowy, bóle stawów i dolegliwości towarzyszące zapaleniu jelita grubego. Odwołująca podała, że uprzednio była uznawana za osobę całkowicie niezdolną
do pracy w gospodarstwie rolnym, obecnie zaś stan jej zdrowia nie uległ poprawie. Przeciwnie, występujące u niej schorzenia neurologiczne, gastrologiczne i endokrynologiczne mają charakter utrwalony, chroniczny, zaś towarzyszące im dolegliwości znacznie obniżają jej komfort życia. Odwołująca wskazała też, że trudno oczekiwać, aby praca w gospodarstwie rolnym, stanowiąca dla kręgosłupa i stawów szczególne obciążenie, była możliwa bez uszczerbku dla jej kondycji psychofizycznej. Praca ta pogłębiłaby tylko istniejące schorzenia
i zintensyfikowała współistniejące z nimi dolegliwości bólowe.
W odpowiedzi na odwołanie, powołując się na przepis art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2016 r. poz. 277 ze zm.), Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Placówka Terenowa w T. wniosła
o jego oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Bezsporne w niniejszejsprawie było, że ubezpieczona H. Z., urodzona
w dniu (...), ma wykształcenie zasadnicze zawodowe o specjalności kucharz
i w zawodzie tym pracowała. Była też robotnikiem fizycznym. Oprócz tego, pracowała
w gospodarstwie rolnym.
Od 1 maja 2015 r. do 31 maja 2016 r. ubezpieczona pobierała rentę rolniczą z tytułu niezdolności do pracy.
W dniu 18 maja 2016 r. wystąpiła do KRUS z wnioskiem o przyznanie jej prawa
do tego świadczenia na dalszy okres.
Zaskarżoną decyzją z dnia 30 czerwca 2016 r. Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego odmówił wnioskodawczyni przyznania prawa do renty rolniczej z tytułu niezdolności do pracy, ponieważ Komisja Lekarska KRUS w orzeczeniu z dnia 28 czerwca 2016 r. stwierdziła, że ubezpieczona nie jest całkowicie niezdolna do pracy w gospodarstwie rolnym.
(okoliczności bezsporne)
Sąd Okręgowy ustalił ponadto następujący stan faktyczny sprawy:
Orzeczeniem z dnia 16 czerwca 2016 r. Lekarz Rzeczoznawca KRUS rozpoznał
u wnioskodawczyni:
-
wrzodziejące zapalenie jelita grubego,
-
wychudzenie,
-
chorobę zwyrodnieniową odcinka L-S kręgosłupa,
-
subkliniczną nadczynność tarczycy.
W konsekwencji, Lekarz Rzeczoznawca KRUS uznał, że ubezpieczona jest nadal całkowicie niezdolna do pracy w gospodarstwie rolnym na okres do 31 maja 2017 r., przy czym nie stwierdza się u niej niezdolności do samodzielnej egzystencji.
Na skutek zarzutu wadliwości, sprawa skierowana została do rozpatrzenia przez Komisję Lekarską KRUS, która w orzeczeniu z dnia 28 czerwca 2016 r. uznała,
że ubezpieczona nie jest niezdolna do pracy w gospodarstwie rolnym, rozpoznając u niej:
-
wrzodziejące zapalenie jelita grubego o łagodnym przebiegu,
-
subkliniczną nadczynność tarczycy,
-
okresowy zespół bólowy kręgosłupa bez upośledzenia funkcji.
Orzeczenie to legło u podstaw wydania zaskarżonej decyzji.
dowód:
-
orzeczenie Lekarza Rzeczoznawcy KRUS z dnia 16.06.2016 r.- k. 24-27 akt KRUS (dokumentacja lekarska),
-
orzeczenia Komisji Lekarskiej KRUS z dnia 28.06.2016 r.- k. 30-31 akt KRUS (dokumentacja lekarska),
Celem ustalenia, czy odwołująca H. Z. jest zdolna, czy też całkowicie niezdolna do pracy w gospodarstwie rolnym w rozumieniu art. 21 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2016 r. poz. 277 ze zm.),
Sąd dopuścił w sprawie dowód z opinii biegłych lekarzy sądowych: lek. med. M. B.- specjalisty endokrynologa, lek. med. K. S.- specjalisty neurologa i lek. med.
P. S.- specjalisty gastroenterologa.
Biegły endokrynolog zdiagnozował u odwołującej:
-
nadczynność tarczycy w okresie remisji,
-
przebyte leczenie fazy nadczynności tarczycy,
-
wrzodziejące zapalenie jelita w okresie remisji,
-
zespół bólowy kręgosłupa.
W oparciu o przeprowadzone badanie oraz wyniki badań specjalistycznych uznał,
że odwołująca nie jest całkowicie niezdolna do pracy w gospodarstwie rolnym.
W uzasadnieniu opinii podał, że obecnie ubezpieczona należy do grupy obserwacyjnej po przebytym leczeniu fazy nadczynności tarczycy. Nie stwierdza się u niej pozatarczycowych objawów nadczynności ani zespołu uszkodzenia narządowego przebytą fazą nadczynności tarczycy. Wrzodziejące zapalenie jelita znajduje się w okresie remisji.
dowód:
-
opinia sądowo- lekarska z dnia 08.09.2016 r.- k. 10-13,
Biegły neurolog rozpoznał u odwołującej:
-
zespół bólowy kręgosłupa,
-
bóle i zawroty głowy w wywiadzie.
W oparciu o przeprowadzone badanie oraz wyniki badań specjalistycznych uznał,
że odwołująca jest zdolna do pracy w gospodarstwie rolnym.
W uzasadnieniu opinii podał, że w badaniu nie stwierdza się u opiniowanej istotnych deficytów czynnościowych uszkodzenia układu nerwowego, powodujących naruszenie sprawności jej organizmu w stopniu powodującym niezdolność do osobistego wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym. Ubezpieczona weszła do gabinetu samodzielnie, bez pomocy ortopedycznych. Znajdowała się w logicznym kontakcie słownym. Miała dostosowany nastrój i pełną orientację. Opiniowana samodzielnie się rozbiera i ubiera. Ruchomość kręgosłupa jest u niej dostosowana do potrzeb. Widoczne w badaniach rtg kręgosłupa zmiany zwyrodnieniowe i dyskopatyczne nie powodują obecnie nasilonych przedmiotowych podrażnieniowych i ubytkowych objawów korzeniowych. Ruchy manipulacyjne rąk oraz stanie na palcach i piętach jest w przypadku odwołującej możliwe do wykonania. Zawroty głowy przebiegają bez objawów ogniskowego uszkodzenia centralnego układu nerwowego.
Z punktu widzenia neurologicznego, rozpoznane schorzenia nie naruszają funkcji organizmu badanej w stopniu powodującym całkowitą niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym. Ewentualne nasilenia dolegliwości mogą być leczone w ramach czasowej niezdolności
do pracy.
dowód:
-
opinia sądowo- lekarska z dnia 01.12.2016 r.- k. 20,
Biegły gastroenterolog zdiagnozował u odwołującej:
-
wrzodziejące zapalenie jelita grubego.
W oparciu o przeprowadzone badanie oraz wyniki badań specjalistycznych uznał,
że odwołująca jest zdolna do pracy w gospodarstwie rolnym.
W uzasadnieniu opinii podał, że schorzenia gastrologiczne przebiegają aktualnie
u badanej łagodnie, co potwierdza opinia lekarza prowadzącego z dnia 10 listopada 2016 r., nie powodując niedoborów w zakresie wagi ciała, morfologii i białek. U odwołującej nie stwierdza się powikłań ograniczających zdolność do pracy w gospodarstwie rolnym. Z punktu widzenia gastroenterologii, brak jest podstaw do uznania badanej za osobę niezdolną do pracy w gospodarstwie rolnym.
dowód:
-
opinia sądowo- lekarska z dnia 20.03.2017 r.- k. 37,
Sąd podzielił w całości opinie biegłych endokrynologa, neurologa i gastroenterologa uznając, że zawierają one kompleksową i wyczerpującą ocenę stanu organizmu odwołującej, a ponadto uwzględniają wpływ rozpoznanych u niej schorzeń na zdolność do pracy
w gospodarstwie rolnym. Sąd uznał, że charakterystyka schorzeń została przez biegłych oceniona prawidłowo z punktu widzenia zasad logiki, przy wykorzystaniu wiedzy specjalistycznej popartej doświadczeniem osób sporządzających opinie. W tej mierze,
Sąd podzielił wnioski biegłych sądowych o braku u odwołującej całkowitej niezdolności
do pracy w gospodarstwie rolnym. Zauważyć przy tym należy, że opinie wydane zostały przez biegłych sądowych o specjalnościach adekwatnych do schorzeń zdiagnozowanych
u odwołującej. Jednocześnie podkreślić trzeba, że opiniujący w sprawie biegli swoje ustalenia i wnioski wywiedli po szczegółowej analizie całości dokumentacji medycznej oraz badaniu ubezpieczonej.
Żadna ze stron nie kwestionowała wydanych w sprawie opinii sądowo- lekarskich.
Uwzględniając powyższe, na podstawie wydanych w sprawie opinii, ocenionych pozytywnie, zgodnie z kryteriami zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłych, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażonych w nich wniosków, Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.
Pozostałe okoliczności sprawy Sąd uznał za bezsporne, gdyż nie były w żaden sposób kwestionowane przez strony, zaś dokumenty przedstawione na ich stwierdzenie nie budziły wątpliwości Sądu co do ich autentyczności.
Sąd rozważył, co następuje
Odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Przedmiotem niniejszego postępowania było ustalenie, czy odwołująca H. Z.
ze względu na stan zdrowia jest całkowicie niezdolna do pracy w gospodarstwie rolnym,
czy też jest do wykonywania tej pracy zdolna, jak to wynika z zakwestionowanej opinii Komisji Lekarskiej KRUS i zaskarżonej decyzji.
Zgodnie z dyspozycją art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2016 r. poz. 277 ze zm.), przesłankami uprawniającymi do renty z tytułu niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym są:
-
podleganie ubezpieczeniu emerytalno- rentowemu przez wymagany ustawą okres,
-
trwała lub okresowa całkowita niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym (powstała w okresie podlegania ubezpieczeniu emerytalno- rentowemu albo
w okresach podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników indywidualnych
i członków ich rodzin w latach 1983-1990 albo prowadzenia gospodarstwa rolnego lub pracy w gospodarstwie rolnym, po ukończeniu 16 roku życia, przed dniem 1 stycznia 1983 r., lub nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów).
Za całkowicie niezdolnego do pracy w gospodarstwie rolnym uważa się ubezpieczonego, który z powodu naruszenia sprawności organizmu utracił zdolność
do osobistego wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym (art. 21 ust. 5 ustawy).
Jak stanowi art. 21 ust. 6 ustawy, całkowitą niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym uznaje się za trwałą, jeżeli ubezpieczony nie rokuje odzyskania zdolności
do osobistego wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym.
Zgodnie zaś z art. 21 ust. 7 ustawy, całkowitą niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym uznaje się za okresową, jeżeli ubezpieczony rokuje odzyskanie zdolności
do osobistego wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym.
Jak wynika z wydanych w niniejszej sprawie opinii biegłych sądowych z zakresu endokrynologii, neurologii i gastroenterologii, odwołująca, pomimo stwierdzonych u niej schorzeń, tj. nadczynności tarczycy w okresie remisji, przebytego leczenia fazy nadczynności tarczycy, zespołu bólowego kręgosłupa, bóli i zawrotów głowy w wywiadzie oraz wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, nie jest osobą całkowicie niezdolną do pracy
w gospodarstwie rolnym.
Skoro więc zaskarżona przez odwołującą decyzja z dnia 30 czerwca 2016 r. była zasadna, jej odwołanie od tej decyzji należało oddalić na podstawie powołanych przepisów prawa materialnego oraz art. 477 14 § 1 k.p.c.