Treść orzeczenia
Sygn. akt IV U 530/12
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 5 listopada 2013r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący SSO Katarzyna Antoniak
Sygn. akt .: IV U 530/12 UZASADNIENIE
st. sekr. sądowy Marta Żuk po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2013r. w Siedlcach na rozprawie odwołania M. L. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 30 kwietnia 2012 r. (Nr (...) ) w sprawie M. L. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy zmienia zaskarżoną decyzję i ustala prawo M. L. do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od 20 kwietnia 2012 roku do 30 kwietnia 2014 roku. Decyzją z 30 kwietnia 2012r. znak: (...)Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., działając na podstawie art.57 i 58 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych odmówił M. L. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy wskazując, iż u wymienionej nie stwierdzono niezdolności do pracy. Odwołanie od w/w decyzji złożyła M. L. wnosząc o jej zmianę i ustalenie jej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Wskazała, że od wielu lat choruje na cukrzycę i cztery razy dziennie podaje sobie insulinę. Z uwagi na to nie jest w stanie podjąć pracy, bo gdy tylko nie przyjmie na czas insuliny cukier bardzo szybko rośnie i nie jest w stanie pracować. Do tego dochodzą zaburzenia depresyjne, z którymi mimo przyjmowania leków nie może się uporać (odwołanie k.1). W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, wskazując iż zaskarżona decyzja wydana została na podstawie orzeczenia Komisji Lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 20 kwietnia 2012r., która nie stwierdziła u ubezpieczonej niezdolności do pracy, a odwołanie nie wnosi do sprawy żadnych nowych dowodów faktycznych lub prawnych, które uzasadniałyby zmianę zaskarżonej decyzji (odpowiedź organu rentowego na odwołanie k.2).
Sąd ustalił, co następuje
Ubezpieczona M. L. do 10 marca 2012r. uprawniona była do świadczenia rehabilitacyjnego (decyzja o ustaleniu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego z z 22 września 2011r. k.20 akt organu rentowego o świadczenie rehabilitacyjne). W dniu 13 lutego 2012r. ubezpieczona wystąpiła do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z wnioskiem o ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy (wniosek k.1 akt rentowych). Rozpoznając wniosek organ rentowy skierował ubezpieczoną na badanie przez Lekarza Orzecznika ZUS, który w orzeczeniu z 12 marca 2012r. ustalił, że ubezpieczona nie jest niezdolna do pracy (orzeczenie Lekarza Orzecznika z 12 marca 2012r. k.5 akt rentowych).
Na skutek sprzeciwu ubezpieczonej od powyższego orzeczenia Lekarza Orzecznika ubezpieczona skierowana została na badanie przez Komisję Lekarską ZUS, która w orzeczeniu z 20 kwietnia 2012r. ustaliła, że ubezpieczona nie jest niezdolna do pracy (sprzeciw ubezpieczonej od orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS k.6 i orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z 20 kwietnia 2012r. k.9 akt rentowych). Na podstawie powyższego orzeczenia, zaskarżoną decyzją z 30 kwietnia 2012r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił ubezpieczonej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy (decyzja z 30 kwietnia 2012r. k.15 akt rentowych).
Biegli z zakresu diabetologii, okulistyki i psychiatrii w opinii sporządzonej na zlecenie sądu rozpoznali u M. L. cukrzycę insulinozależną, nadciśnienie tętnicze, stan po operacji zaćmy oka prawego, zaćmę początkową oka prawego, angiopatię nadciśnieniową I st. i retinopatię cukrzycową oraz zaburzenia depresyjne i lękowe mieszane. W ocenie biegłego okulisty i psychiatry same schorzenia narządu wzroku oraz dolegliwości natury psychicznej nie powodują u ubezpieczonej niezdolności do pracy. Częściową niezdolność ubezpieczonej do pracy w okresie od 20 kwietnia 2012r. 30 kwietnia 2014r. powoduje natomiast schorzenie w postaci cukrzycy, która aktualnie leczona jest insuliną. U ubezpieczonej występują duże wahania glikemii w ciągu doby, a kilkakrotnie w ciągu tygodnia występują u niej niedocukrzenia. W celu zminimalizowania tego typu ostrych powikłań wskazany jest w miarę regularny tryb odżywiania się. Jednocześnie występują u ubezpieczonej objawy depresji oraz obawy przed niedocukrzeniami, postępem choroby i brakiem pracy. Mimo systematycznego leczenia doszło do powikłań przewlekłych w zakresie narządu wzroku i układu nerwowego. Duże wahania poziomu cukru przy jednocześnie stwierdzanych powikłaniach przewlekłych wymagają szczególnej troski o wyrównanie metaboliczne co zwolni progresję już istniejących zmian i pozwoli zapobiec kolejnym. Dlatego uzasadnione jest uznanie ubezpieczonej za częściowo niezdolną do pracy we wskazanym wyżej okresie (opinia biegłych: diabetologa, okulisty i psychiatry k.7-8 akt sprawy).
W uzupełniającej opinii, wydanej na skutek zastrzeżeń organu rentowego wskazującego na brak dokumentacji o niedocukrzeniach mających występować u ubezpieczonej oraz brak dotychczasowej hospitalizacji, biegli diabetolog i psychiatra podtrzymali pierwotną opinię (zastrzeżenia organu rentowego do opinii biegłych k.16 i uzupełniająca opinia biegłych: diabetologa i psychiatry k.25 akt sprawy).
Sąd zważył, co następuje
Odwołanie ubezpieczonej M. L. okazało się uzasadnione.
Zgodnie z art.57 ust. 1 i 2 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2009r., Nr 153, poz.1227 ze zm.) renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki: jest niezdolny do pracy, ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy, a niezdolność do pracy powstała w czasie zatrudnienia, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania zatrudnienia, przy czym ostatniego wymogu nie stosuje do ubezpieczonego, który udowodnił okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiety lub 25 lat dla mężczyzny oraz jest całkowicie niezdolny do pracy. W myśl art.12 ust.1, 2 i 3 ustawy niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu, przy czym całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, a częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.
Rozstrzygnięcie o zasadności odwołania ubezpieczonej od decyzji organu rentowego odmawiającej jej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy wymagało ustalenia czy u ubezpieczonej istnieje częściowa lub całkowita niezdolność do pracy. Sporządzona na tę okoliczność opinia biegłych diabetologa, psychiatry i okulisty dała podstawy do ustalenia, że ubezpieczona jest osobą częściowo niezdolną do pracy w okresie od 20 kwietnia 2012r. do 30 kwietnia 2014r. Analizując przedmiotową opinię Sąd doszedł do przekonania, że stanowi ona miarodajny i wiarygodny dowód w sprawie, gdyż wydana została przez specjalistów z zakresu diabetologii, psychiatrii i okulistyki, a ponadto poprzedzona została analizą dokumentacji lekarskiej ubezpieczonej i jej badaniem. Opinia jest spójna i logiczna oraz należycie uzasadniona.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawie art.477.14§2 kpc zmienił zaskarżoną decyzję i ustalił, że ubezpieczonej przysługuje prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w okresie od 20 kwietnia 2012r. do 30 kwietnia 2014r.