descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt IV U 469/19

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 20 listopada 2019 r.

Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

SSO Katarzyna Antoniak

do renty z tytułu całkowitej niezdolności od pracy od dnia

(...)2019 r. do dnia(...)2022 r.;

II. przyznaje i nakazuje wypłacić z sum Skarbu Państwa (kasa Sądu Okręgowego w Siedlcach) na rzecz adw. P. M. kwotę 110,70 (sto dziesięć i siedemdziesiąt groszy) złotych, w tym należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej

z urzędu na rzecz P. K..

Sygn. akt IV U 469/19 UZASADNIENIE

Decyzją z 8 maja 2019r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., działając na podstawie art.57 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych przyznał P. K. prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od 1 marca 2019r. do 31 marca 2022r. wskazując, że komisja lekarska ZUS ustaliła, iż ubezpieczony jest częściowo niezdolny do pracy do (...)2022r.

Odwołanie od w/w decyzji złożył P. K. wnosząc o jej zmianę i ustalenie mu prawa do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. W uzasadnieniu stanowiska wskazał m.in., że wbrew ustaleniom organu rentowego jest całkowicie niezdolny do pracy w związku z przebytym w 1995r. urazem czaszkowo-mózgowym, czego dowodem jest dokumentacja medyczna. Dodatkowo w późniejszym okresie doznał urazu kończyny. Obecnie posiada skierowanie na Oddział Psychiatryczny. Dla wykazania swoich twierdzeń wniósł o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych z zakresu neurologii i psychiatrii (odwołanie wraz z załącznikami k.1-4 akt sprawy).

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, wskazując że zaskarżona decyzja wydana została na podstawie orzeczenia komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 26 kwietnia 2019r., która ustaliła, że ubezpieczony jest częściowo niezdolny do pracy do 31 marca 2022r., a odwołanie nie wnosi do sprawy żadnych nowych dowodów faktycznych lub prawnych, które uzasadniałyby zmianę tej decyzji (odpowiedź organu rentowego na odwołanie k.5 akt sprawy).

Sąd ustalił, co następuje

Ubezpieczony P. K. w okresie od 25 listopada 1995r. do 31 grudnia 2014r., a następnie od 9 stycznia 2015r. do 28 lutego 2019r. uprawniony był do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy (decyzje organu rentowego - w aktach rentowych). W dniu 4 lutego 2019r. ubezpieczony wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S. z wnioskiem o ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy na dalszy okres (wniosek k.343 akt rentowych). Rozpoznając wniosek organ rentowy skierował ubezpieczonego na badanie przez lekarza orzecznika ZUS, który w orzeczeniu z 28 marca 2019r. ustalił, że ubezpieczony jest częściowo niezdolny do pracy do 31 marca 2022r. (orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z 28 marca 2019r. k.345 akt rentowych). Na skutek sprzeciwu ubezpieczonego od powyższego orzeczenia lekarza orzecznika, ubezpieczony skierowany został na badanie przez komisję lekarską ZUS, która w orzeczeniu z 26 kwietnia 2019r. ustaliła, że ubezpieczony jest częściowo niezdolny do pracy do 31 marca 2022r. (sprzeciw ubezpieczonego od orzeczenia lekarza orzecznika ZUS k.214 akt rentowych – tom dokumentacji medycznej i orzeczenie komisji lekarskiej ZUS z 26 kwietnia 2019r. k.347 akt rentowych). Na podstawie powyższego orzeczenia, zaskarżoną decyzją z 8 maja 2019r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. ustalił ubezpieczonemu od 1 marca 2019r. prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy do 31 marca 2022r. (decyzja z 8 maja 2019r. k.349 akt rentowych).

Ubezpieczony ma (...)lat i wykształcenie w zawodowe – rolnik-mechanizator. W latach 1987- 1995 ubezpieczony był zatrudniony jako traktorzysta (kwestionariusz okresów składkowych i nieskładkowych k.3 akt rentowych, zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu k.7 akt rentowych). W maju (...) ubezpieczony uległ wypadkowi doznając ciężkiego urazu czaszkowo-mózgowego. Od 25 listopada 1995r. był uprawniony do renty inwalidzkiej, a następnie renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy (decyzja z 25 listopada 1995r. o przyznaniu po raz pierwszy renty inwalidzkiej pierwszej grupy k.22-23 akt rentowych). Od 2010r. ubezpieczony w niepełnym wymiarze czasu pracy jest zatrudniony w Zakładzie (...).

Ubezpieczony cierpi na (...), które rozwinęły się u niego w następstwie wypadku przebytego w 1995r. W poradni zdrowia psychicznego leczy się od 2005r. W 2015r. ubezpieczony przebywał na Oddziale Psychiatrycznym z powodu poważnych zaburzeń zachowania z tendencjami samobójczymi. Utrzymują się u niego zaburzenia funkcji poznawczych w zakresie pamięci i koncentracji uwagi. W funkcjonowaniu osobowościowym chwiejność emocjonalna, wzmożone napięcie z tendencją do reakcji dysfotycznych, obniżenie zdolności adaptacyjnych, obniżony krytycyzm, co skutkuje zaburzeniami osobowości i zachowania. W porównaniu do sytuacji istniejącej do 28 lutego 2019r. (okres uprawnień do renty z tytuły całkowitej niezdolności do pracy) stan zdrowia ubezpieczonego nie uległ poprawie. Istniejące zmiany charakterologiczne, zaburzenia zachowania i dysfunkcje sfery poznawczej uwarunkowane są zmianami w o. u. n. Z powodu rozpoznanego schorzenia ubezpieczony jest nadal ,tj. od (...)2019r. całkowicie niezdolny do pracy, a przewidywany okres trwania tej niezdolności to (...)2022r. (opinia biegłego psychiatry oraz psychologa k.29-30 akt sprawy).

Sąd zważył, co następuje

Odwołanie ubezpieczonego P. K. podlegało uwzględnieniu.

Zgodnie z art.57 ust.1 i 2 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2015r., poz.748 ze zm.) renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki: jest niezdolny do pracy, ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy, a niezdolność do pracy powstała w okresie ubezpieczenia, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania ubezpieczenia. W myśl art.12 ust.1, 2 i 3 ustawy niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu, przy czym całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, a częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.

Rozstrzygnięcie odwołania ubezpieczonego domagającego się zmiany zaskarżonej decyzji poprzez ustalenie, że jest uprawniony do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy wymagało ustalenia, czy ubezpieczony po 28 lutego 2019r. jest nadal całkowicie niezdolny do pracy. W tym celu Sąd zasięgnął opinii specjalistów z zakresu medycyny. Sporządzona na tę okoliczność opinia zespołów biegłych złożonego ze specjalistów z zakresu psychiatrii i psychologii dała podstawy do ustalenia, że ubezpieczony jest nadal ,tj. od 1 marca 2019r. osobą całkowicie niezdolną do pracy, a przewidywany okres trwania tej niezdolności to 31 sierpnia 2022r. W złożonej opinii biegli wskazali, że w porównaniu do stanu wcześniejszego, stan zdrowia ubezpieczonego nie uległ poprawie. Biegli podkreślili, że u ubezpieczonego nadal utrzymują się zaburzenia funkcji poznawczych w zakresie pamięci i koncentracji uwagi, zmiany charakterologiczne oraz zaburzenia zachowania, co powoduje, że ubezpieczony w dalszym ciągu jest osobą całkowicie niezdolną do pracy. Analizując powyższą opinię biegłych Sąd doszedł do przekonania, że stanowi ona wiarygodny dowód w sprawie, gdyż wydana została przez specjalistów z zakresu schorzeń występujących u ubezpieczonego, a ponadto poprzedzona była analizą dokumentacji medycznej ubezpieczonego i jego badaniem. Opinia jest spójna i należycie uzasadniona.

Wniosków zawartych w opinii biegłych z zakresu psychiatrii i psychologii nie podważyły zastrzeżenia organu rentowego (k.42-43 akt sprawy). W ocenie Sądu zawarte w w/w piśmie zastrzeżenia do opinii złożonej przez dotychczasowych biegłych nie są umotywowane merytorycznie i stanowią polemikę z prawidłowymi ustaleniami biegłych. Zauważenia bowiem wymaga, że organ rentowy wskazywał jedynie na odmienną ocenę stanu zdrowia ubezpieczonego dokonaną przez lekarza konsultanta ZUS specjalistę z zakresu psychiatrii. Również fakt, ze ubezpieczony jest zatrudniony w zakładzie aktywności zawodowej, nie podważa ustalenia, że jest osobą całkowicie niezdolną do pracy. W tej sytuacji Sąd stwierdził, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Dlatego też wniosek organu rentowego o przeprowadzenie dowodu z opinii innego zespołu biegłych złożonego ze specjalistów z zakresu psychiatrii i psychologii jako zbędny, podlegał oddaleniu.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawie art.477 14§2 kpc zmienił zaskarżoną decyzję i orzekł jak w sentencji wyroku.