Treść orzeczenia
Sygn. akt IV U 374/18
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 7 listopada 2018r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
SSO Elżbieta Wojtczuk
st. sekr. sądowy Dorota Malewicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2018r. w S. odwołania M. W. (1) od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S. z dnia 19 marca 2018 r. Nr (...) w sprawie M. W. (1) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w S. o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy zmienia zaskarżoną decyzję i ustala, że ubezpieczonemu M. W. (1) przysługuje prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 01 listopada 2017r. do dnia 30 czerwca 2021r.
Uzasadnienie
Decyzją z 19 marca 2018 r. znak: (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., działając na podstawie art. 57 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych odmówił M. W. (1) prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy wskazując, iż u wymienionego Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 06.03.2018 r. nie stwierdziła niezdolności do pracy.
Odwołanie od w/w decyzji złożył M. W. (1) wnosząc o jej zmianę i przyznanie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Wskazał, że jego stan zdrowia nie uległ poprawie, kontynuuje leczenie, a przyjmowane przez niego leki uniemożliwiają mu prowadzenie pojazdów mechanicznych, utrudniają pracę na komputerze oraz zaburzają prawidłowy kontakt zawodowy (odwołanie k. 1).
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie wskazując, iż zaskarżona decyzja wydana została na podstawie orzeczenia Komisji Lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 6 marca 2018 r. która nie stwierdziła u wnioskodawcy niezdolności do pracy, a odwołanie nie wnosi do sprawy żadnych nowych dowodów faktycznych lub prawnych, które uzasadniałyby zmianę zaskarżonej decyzji (odpowiedź organu rentowego na odwołanie k.2).
Sąd Okręgowy ustalił, co następuje
Wnioskodawca M. W. (1) dnia 12 października 2017 r. wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z wnioskiem o rentę z tytułu niezdolności do pracy na dalszy okres (wniosek k.41-42 akt organu rentowego). W momencie składania niniejszego wniosku M. W. (1) był uprawniony do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy do dnia 31 października 2017 r. na podstawie decyzji z dnia 9 maja 2017r. (decyzja k. 29 akt rentowych). Rozpoznając wniosek organ rentowy skierował wnioskodawcę na badanie przez Lekarza Orzecznika ZUS, który w orzeczeniu z 1 grudnia 2017 r. ustalił, że wnioskodawca nie jest niezdolny do pracy (wypis z orzeczenia Lekarza Orzecznika z 1.12.2017 r. k.44 akt organu rentowego). Wnioskodawca wniósł sprzeciw od orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS i na skutek powyższego został skierowany na badanie przez Komisję Lekarską ZUS, która w orzeczeniu z 6 marca 2018 r. również ustaliła, że wnioskodawca nie jest niezdolny do pracy (wypis z orzeczenia Komisji Lekarskiej ZUS z 6.03.2018 r. k. 49 akt organu rentowego).
Na podstawie powyższego orzeczenia, zaskarżoną decyzją z 19 marca 2018 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. odmówił wnioskodawcy prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy (decyzja z 19.03.2018 r. k. 50 akt organu rentowego).
Zespół biegłych sądowych: psychiatry i psychologa w opinii sporządzonej na zlecenie sądu rozpoznał u M. W. (1) zaburzenia afektywne dwubiegunowe obecnie epizod hipomanii, zespół uzależnienia od alkoholu w fazie długotrwałej abstynencji i stwierdził, że wnioskodawca jest nadal po 31.10.2017 r. częściowo niezdolny do pracy do 30 czerwca 2021 r.
Wnioskodawca od października 2014 r. jest leczony psychiatrycznie z rozpoznaniem zaburzeń afektywnych dwubiegunowych. Choroba zaczęła się od epizodu hipomaniakalnego. W 2016 r. odnotowano u wnioskodawcy epizod depresyjny umiarkowany. W trakcie badania wnioskodawca ujawniał wzmożone napięcie psychiczne, drażliwość, trudności w koncentracji, nieco wzmożony napęd psychoruchowy, obniżony krytycyzm. Wymienione objawy przemawiają za występowaniem u wnioskodawcy aktualnie epizodu hipomaniakalnego. Od chwili zachorowania znacznemu pogorszeniu uległo funkcjonowanie społeczne wnioskodawcy. Ze względu na brak długotrwałej remisji objawów w przebiegu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych nie był ona zdolny do wykonywania pracy zarobkowej. Długotrwały epizod hipomaniakalny przebiega u wnioskodawcy z obniżonym krytycyzmem i zaburza jego funkcjonowanie głównie w zakresie wykonywania pracy zarobkowej. Nie doszło do poprawy stanu zdrowia wnioskodawcy w stosunku do okresu sprzed 31.10.2017 r., a wręcz doszło do jego pogorszenia z powodu wystąpienia epizodu hipomaniakalnego (opinia biegłych k. 12-14).
Ubezpieczony M. W. (1) ma (...) lat, z zawodu jest technikiem ekonomistą, prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą. (okoliczności niesporne).
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Odwołanie wnioskodawcy M. W. (1) jest zasadne i zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art.57 ust. 1 i 2 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2009r., Nr 153, poz.1227 ze zm.) renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki: jest niezdolny do pracy, ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy, a niezdolność do pracy powstała w okresach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2, pkt 3 lit. b, pkt 4, 6, 7 i 9, ust. 2 pkt 1, 3-8 i 9 lit. a, pkt 10 lit. a, pkt 11-12, 13 lit. a, pkt 14 lit. a i pkt 15-17 oraz art. 7 pkt 1-3, 5 lit. a, pkt 6 i 12, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów, przy czym ostatniego wymogu nie stosuje do ubezpieczonego, który udowodnił okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiety lub 25 lat dla mężczyzny oraz jest całkowicie niezdolny do pracy.
W myśl art.12 ust.1, 2 i 3 ustawy niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu, przy czym całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, a częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.
Rozstrzygnięcie o zasadności bądź nie, odwołania wnioskodawcy od decyzji organu rentowego odmawiającej mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy wymagało ustalenia czy u wnioskodawcy istnieje nadal częściowa lub całkowita niezdolność do pracy. Sporządzona na tę okoliczność opinia biegłych sądowych psychiatry i psychologa dała podstawy do ustalania, że wnioskodawca jest nadal częściowo niezdolny do pracy zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami – technik ekonomista, osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą. Biegli wskazali kategorycznie w swojej opinii, że analiza przedłożonej dokumentacji lekarskiej i wyników przeprowadzonych badań prowadzi do stwierdzenia, że M. W. (2) ze względu na występujące u niego zaburzenia afektywne dwubiegunowe z występującym obecnie epizodem hipomaniakalnym jest nadal (po 31 października 2017 r.) częściowo niezdolny do pracy. Biegli wskazali również, że ta niezdolność ma charakter okresowy i wskazali przewidywany czas jej trwania do 30 czerwca 2021 r. (k. 12-14).
Analizując przedmiotową opinię biegłych Sąd doszedł do przekonania, że stanowi ona miarodajny i wiarygodny dowód w sprawie, gdyż wydana została przez lekarzy specjalistów, a ponadto poprzedzona została analizą dokumentacji lekarskiej wnioskodawcy i jego badaniem. Opinia jest spójna i logiczna oraz należycie uzasadniona. Ponadto przedmiotowa nie została również zakwestionowana przez żadną ze stron procesu.
Podsumowując zebrany w sprawie materiał dowodowy wykazał, że wnioskodawca spełnia wszystkie przesłanki do przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawie art.477 14 §2 kpc zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał M. W. (1) prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od 1 listopada 2017 r. do 30 czerwca 2021 r.