descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt IV U 360/14

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 6 sierpnia 2014 roku

Sąd Okręgowy w Tarnowie – Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący:SSR del. Jacek Liszka

Protokolant: st. sekr. sądowy Małgorzata Houda

Uzasadnienie

wyroku z dnia 6 sierpnia 2014 roku

Decyzją z dnia 6 lutego 2014 roku ZUS Oddział w T. odmówił J. N. prawa do świadczenia przedemerytalnego argumentując, że nie udowodnił on wymaganego co najmniej 40 – letniego stażu pracy uprawniającego do świadczenia.

W odwołaniu od tej decyzji J. N. domagał się jej zmiany i przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego wskazując, iż posiada staż pracy wynoszący ponad 39 lat, a w związku z tym spełnia wszystkie warunki do uzyskania świadczenia przedemerytalnego na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 30.04.2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 170 ze zm.).

W odpowiedzi na odwołanie ZUS wnosił o jego oddaleniu podtrzymując argumentację z zaskarżonej decyzji. W ocenie organu rentowego zasadnie odmówiono ubezpieczonemu przedmiotowego świadczenia, gdyż nie legitymuje się wymaganym 40- letnim stażem pracy do jego przyznania. Co prawda, jak podniesiono odwołujący posiada staż pracy w wymiarze ponad 39 lat, to jednak nie jest jednocześnie spełniony warunek z art. 2 ust. 1 pkt 6 przedmiotowej ustawy, ponieważ rozwiązanie jego umowy o pracę nie nastąpiło z powodu likwidacji lub niewypłacalności pracodawcy.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

J. N. urodził się dnia (...) roku. W zaskarżonej decyzji z dnia 6.02.2014 r. ZUS uwzględnił odwołującemu się łączny okres składkowy i nieskładkowy w wymiarze 36 lat, 9 miesięcy i 13 dni.

Od tej decyzji ubezpieczony złożył odwołanie.

Kolejną decyzją z dnia 11.03.2014 r. w związku z przedłożonymi przez ubezpieczonego dokumentami ZUS uwzględnił ubezpieczonemu staż pracy w wymiarze 39 lat, 7 miesięcy i 29 dni (doliczając pracę w gospodarstwie rolnym matki w latach 1973-1975).

Dowód: akta ZUS

Ubezpieczony w okresie od 1.12.1975 r. do 30.06.2013 r. pracował w Przedsiębiorstwie (...) Spółka z o.o. z siedzibą w K. (dawniej (...)) na podstawie umowy o pracę. Stosunek pracy został rozwiązany przez pracodawcę z przyczyn niedotyczących pracownika. W 2013 r. nie toczyło się i nie toczy się postepowanie likwidacyjne Spółki, nie toczyło się także postępowanie upadłościowe, układowe lub naprawcze i nie były składane wnioski o wszczęcie takich postępowań. Przyczyną rozwiązania stosunku pracy z odwołującym była konieczność racjonalizacji zatrudnienia wynikająca z rachunku ekonomicznego. Nie nastąpiło zaprzestanie działalności Spółki, a jedynie jej reorganizacja.

Dowód: - akta ZUS,

- akta osobowe odwołującego się,

- pisemna informacja od byłego pracodawcy odwołującego się – k. 11.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dokumenty zalegające w aktach ZUS, aktach osobowych odwołującego, jak również zgromadzonych w trakcie niniejszego postępowania.

Dokumenty dające podstawę dla poczynienia ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie Sąd uznał za autentyczne i wiarygodne. Poza tym treść i forma tych dokumentów nie budziły zastrzeżeń i wątpliwości uczestników postępowania, nie ujawniły się też takie okoliczności, które należałoby brać pod uwagę z urzędu, a które podważałyby wiarygodność tej kategorii dowodów i godziły w ich moc dowodową od strony materialnej czy formalnej. Dokumenty urzędowe stanowiły zatem dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone (art. 244 k.p.c.), a dokumenty prywatne, że osoba która je podpisała złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie (art. 245 kpc).

Sąd rozważył, co następuje

Odwołanie jako bezzasadne podlega oddaleniu.

Przedmiotem postępowania było ustalenie czy J. N. przysługuje prawo do świadczenia przedemerytalnego, tzn. czy spełnia wymagane przesłanki do tego świadczenia. Obecnie zasady nabywania prawa i wypłaty świadczeń przedemerytalnych regulują przepisy ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 170 ze zm.).

W myśl art. 2 ust. 1 pkt 5 powołanej ustawy prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje między innymi osobie, która do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w rozumieniu przepisów ustawy o promocji zatrudnienia, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn.

Z kolei zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje także osobie, która do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego, z powodu likwidacji pracodawcy lub niewypłacalności pracodawcy, w rozumieniu przepisów o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, u którego była zatrudniona lub pozostawała w stosunku służbowym przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, posiadała okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn.

Według treści ust. 2 cytowanego przepisu za okres uprawniający do emerytury uważa się okres ustalony zgodnie z przepisami art. 5-9, art. 10 ust. 1 oraz art. 11 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153 poz.1227 ze zm.).

Za niewypłacalnego pracodawcę w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 13.07.2006 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. z 2014 r. poz. 272) uważa się takiego w stosunku do którego sąd upadłościowy, na podstawie przepisów Prawa upadłościowego i naprawczego, wyda postanowienie o:

1)ogłoszeniu upadłości pracodawcy obejmującej likwidację majątku dłużnika;

2)ogłoszeniu upadłości pracodawcy z możliwością zawarcia układu;

3)zmianie postanowienia o ogłoszeniu upadłości z możliwością zawarcia układu na postanowienie o ogłoszeniu upadłości obejmującej likwidację majątku dłużnika;

3a)zmianie postanowienia o ogłoszeniu upadłości obejmującej likwidację majątku dłużnika na postanowienie o ogłoszeniu upadłości z możliwością zawarcia układu;

4)oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości pracodawcy, jeżeli jego majątek nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania;

5) oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości w razie stwierdzenia, że majątek dłużnika jest obciążony hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym lub hipoteką morską w takim stopniu, że pozostały jego majątek nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania;

6) wszczęciu wtórnego postępowania upadłościowego.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 tej ustawy niewypłacalność pracodawcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1, zachodzi również, gdy w postępowaniu krajowym w razie niezaspokojenia przez pracodawcę roszczeń pracowniczych z powodu braku środków finansowych:

1) na podstawie przepisów Prawa upadłościowego i naprawczego sąd upadłościowy wyda postanowienie o umorzeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku upadłego, jeżeli:

a)majątek pozostały po wyłączeniu z niego przedmiotów majątkowych dłużnika obciążonych hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym lub hipoteką morską nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania,

b) wierzyciele zobowiązani uchwałą zgromadzenia wierzycieli albo postanowieniem sędziego-komisarza nie złożyli w wyznaczonym terminie zaliczki na koszty postępowania, a brak jest płynnych funduszów na te koszty;

2) organ założycielski podejmie decyzję o wdrożeniu postępowania likwidacyjnego wobec przedsiębiorstwa państwowego, o ile likwidacja nie jest skutkiem przekształcenia, łączenia lub podziału tego przedsiębiorstwa;

3)sąd orzeknie rozwiązanie spółki handlowej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1030);

4) minister właściwy do spraw gospodarki wyda, na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, decyzję o zakazie wykonywania działalności gospodarczej, wykonywanej na takich samych zasadach, jak przedsiębiorcy polscy, przez przedsiębiorcę zagranicznego w ramach utworzonego oddziału z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

5) minister właściwy do spraw gospodarki wyda, na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, decyzję o zakazie wykonywania działalności przez przedsiębiorcę zagranicznego, w ramach utworzonego przedstawicielstwa z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

6) zgodnie z przepisami art. 7-7i ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178, z późn. zm.) (6) lub przepisami o swobodzie działalności gospodarczej organ ewidencyjny wykreśli pracodawcę będącego osobą fizyczną z Ewidencji Działalności Gospodarczej (7) w wyniku zawiadomienia o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej lub stwierdzenia trwałego zaprzestania wykonywania przez pracodawcę działalności gospodarczej.

Z kolei według treści art. 8 a ust. 1 ustawy niewypłacalność pracodawcy, zachodzi również w razie niezaspokojenia roszczeń pracowniczych z powodu braku środków finansowych w przypadku faktycznego zaprzestania działalności przez pracodawcę, trwającego dłużej niż 2 miesiące.

Dalsze przesłanki warunkujące przyznanie świadczenia przedemerytalnego statuuje przepis art. 2 ust 3 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych. Zgodnie z dyspozycją tego przepisu świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie określonej w ust. 1 po upływie co najmniej 6 miesięcy pobierania zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w ustawie o promocji zatrudnienia, jeżeli osoba ta spełnia łącznie następujące warunki:

1)nadal jest zarejestrowana jako bezrobotna;

2) w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych nie odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia, albo zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych lub robót publicznych;

3) złoży wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego w terminie nieprzekraczającym 30 dni od dnia wydania przez powiatowy urząd pracy dokumentu poświadczającego 6-miesięczny okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych.

Wszystkie wymienione wyżej przesłanki muszą zostać spełnione łącznie aby można mówić o prawie do świadczenia przedemerytalnego. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy J. N., aby uzyskać przedmiotowe świadczenie musiał wykazać sporną przesłankę w postaci co najmniej 40-letniego okresu składkowego i nieskładkowego (art. 2 ust. 1 pkt 5 i ust.2 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych w związku z art. 5-7 ustawy o emeryturach i rentach z FUS). Na nim to bowiem zgodnie z art. 6 kc spoczywał ciężar udowodnienia tej okoliczności. W przeprowadzonym postępowaniu sądowym odwołujący nie udowodnił jednak niezbędnej przesłanki do uzyskania świadczenia. Co prawda, odwołujący podnosił, iż posiada wymagany staż pracy, bo wynoszący ponad 39 lat z art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy (zresztą staż pracy w takim wymiarze był bezsporny między stronami) rację miał jednak ZUS podnosząc, iż rozwiązanie stosunku pracy w dniu 30.06.2013 r. w jakim pozostawał odwołujący od 1975 r. nie nastąpiło ani z powodu likwidacji ani z powodu niewypłacalności pracodawcy. Zgodnie bowiem z pkt 6 ust. 1 art. 2 ustawy jedna z tych dwóch okoliczności musiałaby zachodzić, aby wystarczający był posiadany przez ubezpieczonego staż pracy w wymiarze 39 lat. Tymczasem jak wynika z przeprowadzonego postępowania dowodowego w 2013 r. nie toczyło się i nie toczy się postepowanie likwidacyjne Spółki będącej pracodawcą odwołującego, nie toczyło się także postępowanie upadłościowe, układowe lub naprawcze i nie były składane wnioski o wszczęcie takich postępowań. Przyczyną rozwiązania stosunku pracy z ubezpieczonym była konieczność racjonalizacji zatrudnienia wynikająca z rachunku ekonomicznego. Nie nastąpiło zaprzestanie działalności Spółki, a jedynie jej reorganizacja. Nie wystąpiły więc przesłanki wyżej wskazane wymienione w art. 3, 4, 5, 6, 8 i art. 8a ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy.

W świetle powyższych ustaleń i powołanych przepisów należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja ZUS była prawidłowa, wobec czego Sąd oddalił odwołanie na podstawie art. 477 14 § 1 kpc.