descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt IV U 340/17

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 10 lipca 2017 roku

Sąd Okręgowy w Tarnowie IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący: SSO Natalia Lipińska

Protokolant: sekr. sądowy Anna Dorecka

Uzasadnienie

wyroku Sądu Okręgowego w Tarnowie

z dnia 10 lipca 2017 r.

Decyzją z dnia 29 marca 2017 r., nr (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T., na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.

o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 887 ze zm.) oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 6 grudnia 2016 r., odmówił R. M. przyznania prawa do emerytury. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, że ubezpieczony nie spełnia wymogów określonych

w art. 184 powołanej ustawy, od wystąpienia których uzależnione jest nabycie prawa

do emerytury, ponieważ na dzień 1 stycznia 1999 r. nie udokumentował 15- letniego stażu pracy wykonywanej w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.

Decyzja ta została zaskarżona odwołaniem przez R. M., który domagał się jej zmiany i przyznania mu prawa do emerytury. W uzasadnieniu odwołujący podniósł,

że legitymuje się co najmniej 15- letnim okresem pracy w szczególnych warunkach, ponieważ od 25 września 1980 r. do 15 marca 1998 r. był zatrudniony w Spółdzielni Pracy Budownictwa (...) w T. stale i w pełnym wymiarze godzin jako kierowca samochodu ciężarowego. Podał też, że świadectwo pracy z dnia 31 marca 1998 r. zawiera oczywistą omyłkę. W punkcie 8 nie dopisano bowiem, że był zatrudniony jako kierowca samochodu ciężarowego. Do odwołania ubezpieczony dołączył kserokopię świadectwa pracy z dnia 31 marca 1998 r., wystawionego przez Spółdzielnię Pracy Budownictwa (...)

w T. (k. 6) i kserokopię świadectwa wykonywania prac w szczególnych warunkach

z dnia 25 stycznia 2017 r., wystawionego przez Przedsiębiorstwo (...) Sp. z o.o.

w Z. stwierdzające, że od 25 września 1980 r. do 15 marca 1998 r. odwołujący stale i w pełnym wymiarze godzin wykonywał prace kierowcy samochodu ciężarowego

o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony (zgodnie z załącznikiem

do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. /Dz. U. Nr 8, poz. 43/- wykaz

A, Dział VIII, poz. 2) na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego powyżej 3,5 tony

(k. 4).

W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. wniósł o jego oddalenie. W uzasadnieniu podniósł, że brak jest podstaw do zaliczenia odwołującemu w stażu pracy w szczególnych warunkach okresu jego zatrudnienia

w Spółdzielni Pracy Budownictwa (...) w T. od 25 września 1980 r. do 15 marca 1998 r. W wystawionym w dniu 31 marca 1998 r. świadectwie pracy pracodawca jednoznacznie bowiem stwierdził, że odwołujący, zatrudniony w charakterze kierowcy,

nie wykonywał pracy w szczególnych warunkach. Poza tym, przedłożona wraz z wnioskiem

o świadczenie niepełna dokumentacja archiwalna nie potwierdza, że ubezpieczony stale

i w pełnym wymiarze godzin wykonywał pracę kierowcy samochodu ciężarowego

o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony.

Bezsporne w niniejszej sprawie było, że ubezpieczony R. M., w dniu

(...). osiągnął 60 lat życia.

We wniosku z dnia 23 lutego 2016 r. ubezpieczony wniósł o przyznanie mu prawa

do emerytury.

Na dzień 1 stycznia 1999 r. ubezpieczony udokumentował przed ZUS 25 lat i 14 dni okresów składkowych i nieskładkowych.

Zaskarżoną decyzją z dnia 29 marca 2017 r. (...) Oddział w T. odmówił R. M. przyznania prawa do emerytury, ponieważ wnioskodawca

nie udokumentował 15- letniego stażu pracy wykonywanej w szczególnych warunkach lub

w szczególnym charakterze.

Ubezpieczony nie jest członkiem OFE.

(okoliczności bezsporne)

Sąd ustalił ponadto następujący stan faktyczny sprawy:

Odwołujący R. M. z zawodu jest ślusarzem- mechanikiem i kierowcą. Uprawnienia typu C i E do kierowania pojazdami otrzymał w 1979 r. W dniu 2 listopada

1979 r. wydano mu prawo jazdy kategorii A, B, C- pojazdy samochodowe o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3500 kg z wyjątkiem autobusów i E- pojazdy wymienione

w posiadanym przez kierowcę prawie jazdy kategorii B, C lub D z przyczepą

o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 750 kg.

dowód:

-

odpis prawa jazdy z dnia 02.11.1979 r.- akta osobowe,

-

wywiad zawodowy (druk N-10) z dnia 15.05.1998 r.- k. 15 akt ZUS,

-

zeznania odwołującego R. M.- 00:44:55, 00:54:28,

Od 25 września 1980 r. do 15 marca 1998 r. odwołujący pracował w Spółdzielni Pracy Budownictwa (...) w T. w pełnym wymiarze godzin w charakterze kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony.

Do wynagrodzenia za pracę przysługiwał mu dodatek za rodzaj prowadzonego pojazdu.

dowód:

-

umowa o pracę z dnia 25.09.1980 r.- akta osobowe,

-

pismo Kierownika (...) z dnia 15.06.1984 r.- k. 17 cz. II akt ZUS, akta osobowe,

-

angaż z dnia 15.06.1984 r.- k. 16 cz. II akt ZUS, akta osobowe,

-

pismo pracodawcy z dnia 21.07.1994 r.- k. 18 cz. II akt ZUS, akta osobowe,

-

wywiad zawodowy (druk N-10) z dnia 15.05.1998 r.- k. 15 akt ZUS,

-

świadectwo pracy z dnia 31.03.1998 r.- k. 9 akt ZUS,

Spółdzielnia Pracy Budownictwa (...) w T. zajmowała się wydobyciem żwiru oraz produkcją wyrobów betonowych w postaci kręgów i płyt. Spółdzielnia wytwarzała kręgi betonowe, wykorzystywane do budowy mostów i szamb, a także płyty betonowe

i ażurowe. Zajmowała się też mieszaniem betonu i przygotowywaniem mieszanek

dla klientów. Siedziba (...) mieściła się w T. przy ulicy (...).

Do 1990 r. Spółdzielnia miała swoją bazę transportową w G.. Później, bazę

tę przeniesiono do Z.. W Z. znajdowała się też betoniarnia. do Spółdzielni należała ponadto żwirownia w J.. Ze żwirowni pozyskiwano materiał do produkcji betonu. W żwirowni zajmowano się załadunkiem kruszywa dla odbiorców prywatnych i dla samej Spółdzielni na potrzeby betoniarni. W T. Spółdzielnia miała swoje biura

i magazyny. Po 1990 r. w Z. mieściła się zaś wytwórnia betonu i baza transportowa. W latach 90- tych Spółdzielnia Pracy zatrudniała około 30-40 pracowników, w tym kierownika bazy i transportu oraz kierownika betoniarni. W bazie transportowej było

2-3 kierowców. Kierowcy i robotnicy betoniarni świadczyli pracę w godzinach od 7:00 do 15:00. Jeżeli istniała taka potrzeba, pracowali dłużej. Betoniarnia funkcjonowała przez cały rok, również w okresie zimowym. Przez cały rok, bez względu na porę roku, pracowali

też kierowcy samochodów ciężarowych.

dowód:

-

zeznania świadka W. G.- 00:08:49-00:15:20, 00:19:23, 00:23:24,

-

zeznania świadka A. K.- 00:35:16-00:37:40,

-

zeznania odwołującego R. M.- 00:50:47,

Baza (...) Spółdzielni Pracy Budownictwa (...) w T. miała

na swoim stanie samochody ciężarowe typu S., J. z przyczepą i K.. J. miał ładowność 7,5 tony, zaś przyczepa 6 ton. Ładowność S. wynosiła około 6 ton. Samochodami tymi transportowano żwir i kruszywo ze żwirowni na betoniarnię, a ponadto wyroby gotowe betoniarni, między innymi kręgi, które dowożono do odbiorców. Oprócz samochodów ciężarowych, Spółdzielnia dysponowała sprzętem ciężkim typu koparki, które usytuowane były na żwirowni w J.. Oprócz tego, miała żurawie

na placu w betoniarni w Z.. Żurawie służyły do podnoszenia wykonywanych kręgów na samochody ciężarowe. Na stanie Spółdzielni znajdowała się też ładowarka

do ładowania kruszywa do silosów i dźwig. W żwirowni były 2 koparki i ładowarka oraz spych. Samochód J. z przyczepą to samochód wywrotka. Samochód skrzyniowy

to samochód S.. Spółdzielnia miała też samochód Ż., który służył początkowo

do przewożenia ludzi, a później do transportowania paliwa. Samochód ten stał na żwirowni

w J. i obsługiwany był najczęściej przez A. K.. Spółdzielnia zatrudniała 4-6 operatorów koparek. W latach 80- tych w Spółdzielni pracowało

12 kierowców samochodów ciężarowych. W latach 90- tych Spółdzielnia utraciła

1 betoniarnię, w związku z czym zmniejszyła się liczba zatrudnianych kierowców samochodów ciężarowych do 4 osób. Poza wożeniem żwiru i materiałów betonowych, kierowcy pracujący w Spółdzielni przewozili węgiel i wapno wyładowywane z wagonów

na teren betoniarni.

dowód:

-

zeznania świadka W. G.- 00:15:20, 00:21:36, 00:23:24, 00:27:09,

-

zeznania świadka A. K.- 00:35:16-00:37:40,

-

zeznania odwołującego R. M.- 00:50:47, 00:57:11,

Po podjęciu zatrudnienia w Spółdzielni Pracy Budownictwa (...) w T., odwołujący został kierowcą (...) bez przyczepy. Był to pojazd ciężarowy o masie całkowitej do 12 ton. Jeździł też S. (...) i S. (...) wywrotką. Po paru latach od podjęcia zatrudnienia, przydzielono mu J. z przyczepą.

Był to samochód wywrotka. S. i J. odwołujący jeździł po żwir do J.. Samochodami tymi przewoził kruszywo z J. do Z.. Zawoził też nimi wyroby Spółdzielni odbiorcom. Na żwirowni w J. żwir ładowany był na samochód przy użyciu koparki przez A. K.. Pracę kierowcy samochodu ciężarowego

o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony odwołujący wykonywał stale

i w pełnym wymiarze godzin. Do końca zatrudnienia w Spółdzielni odwołujący jeździł J. o dopuszczalnym ciężarze całkowitym około 15 ton. Samochód ważył 7,5 tony

i można było na niego załadować ładunek o ciężarze wynoszącym 7,5 tony. Od 1991 r. albo od 1992 r. do końca 1998 r. odwołujący, poza normalnymi godzinami pracy, miał dodatkowe obowiązki, polegające na dowożeniu uczniów (...) z T. do Z. na godzinę

7:00 rano do pracy i po zakończeniu pracy po 15.00 na odwożeniu ich do T.. Czynności te odwołujący wykonywał przed rozpoczęciem pracy i po jej zakończeniu.

dowód:

-

pismo Kierownika (...) z dnia 15.06.1984 r.- k. 17 cz. II akt ZUS, akta osobowe,

-

angaż z dnia 15.06.1984 r.- k. 16 cz. II akt ZUS, akta osobowe,

-

pismo pracodawcy z dnia 21.07.1994 r.- k. 18 cz. II akt ZUS, akta osobowe,

-

zeznania świadka W. G.- 00:23:24, 00:27:09,

-

zeznania świadka A. K.- 00:40:18,

-

zeznania odwołującego R. M.- 00:44:55-00:54:28,

Stan faktyczny w sprawie Sąd ustalił w oparciu o dowody z dokumentów, zeznania świadków i odwołującego.

Sąd pozytywie ocenił dowody z dokumentów, których autentyczność oraz wiarygodność, jak również poprawność materialna i formalna nie budziły wątpliwości, zaś ich treść i forma nie były kwestionowane przez strony postępowania. Brak było zatem jakichkolwiek podstaw, także takich, jakie należałoby uwzględnić z urzędu, aby dokumentom tym odmówić właściwego im znaczenia dowodowego.

Sąd w całości dał wiarę zeznaniom świadków W. G. i A. K. oraz słuchanego w charakterze strony R. M., którzy wskazali

na okoliczności istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia, dotyczące charakteru i warunków pracy oraz rodzaju czynności wykonywanych przez ubezpieczonego w spornym okresie zatrudnienia w Spółdzielni Pracy Budownictwa (...) w T.. Zeznania

te zasługiwały na walor pełnej wiarygodności, gdyż wzajemnie ze sobą korespondowały, były wewnętrznie spójne, logiczne, a przy tym przekonujące w świetle zasad logiki

i doświadczenia życiowego.

Pozostałe okoliczności sprawy Sąd uznał za bezsporne, gdyż nie były w żaden sposób kwestionowane przez strony, zaś dokumenty przedstawione na ich stwierdzenie nie budziły wątpliwości Sądu co do ich autentyczności.

Sąd rozważył, co następuje

Odwołanie zasługiwało na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach

i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 887 ze zm.), ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli: 1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat- dla kobiet i 65 lat- dla mężczyzn oraz 2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27.

Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa (ust. 2).

Wymagany w art. 184 ust. 1 pkt 2 okres składkowy i nieskładkowy przewiduje

art. 27 powołanej ustawy, w świetle którego wynosi on co najmniej 20 lat dla kobiet

i 25 lat dla mężczyzn.

Przepis art. 32 ustawy statuuje natomiast, iż ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 r., będącym pracownikami, o których mowa w ust. 2-3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 ust. 1. Zgodnie z dyspozycją tego przepisu- za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz

o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia.

Stosownie do treści art. 32 ust. 4 ustawy, wiek emerytalny, o którym mowa

w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom wymienionym w ust. 2 i 3 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych. Mowa tu o rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ze zm.).

Jak wynika z § 1 wskazanego rozporządzenia, stosuje się je do pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, wymienione w § 4-15 rozporządzenia oraz w wykazach stanowiących załącznik

do rozporządzenia.

W myśl § 2 ust. 1, okresami uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu uważa się okresy, w których praca w szczególnych warunkach jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym

na danym stanowisku pracy. Okresy pracy, o których mowa w ust. 1, stwierdza zakład pracy na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych

na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia, lub w świadectwie pracy (ust. 2).

Zgodnie zaś z § 4 ust. 1, prawo do emerytury nabywa pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A rozporządzenia, jeżeli osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn oraz legitymuje się wymaganym okresem zatrudnienia, w tym co najmniej okresem 15 lat pracy w szczególnych warunkach.

Bezsporne w niniejszej sprawie było, że odwołujący osiągnął wiek 60 lat, posiadał

na dzień 1 stycznia 1999 r. wymagany 25- letni okres ubezpieczenia i nie jest członkiem OFE.

Rozstrzygnąć natomiast należało, czy odwołujący legitymuje się co najmniej

15- letnim stażem pracy wykonywanej w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.

W orzecznictwie podkreśla się, że w spornych przypadkach uwzględnienie okresów wykonywania pracy szkodliwej lub uciążliwej, wymaganej do przyznania emerytury

w niższym wieku emerytalnym, następuje po ustaleniu rzeczywistego zakresu obowiązków ubezpieczonego oraz wykonywania przez niego szkodliwego zatrudnienia bezpośrednio, stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Ocena wykonywania pracy szkodliwej „stale i w pełnym wymiarze czasu pracy” powinna być racjonalna i odnosić się do konkretnego rodzaju pracy

i cech charakteryzujących sposób jej faktycznego świadczenia u danego pracodawcy

(por. wyrok SN z dnia 4 listopada 2015 r., I UK 509/14, LEX nr 1929077). Z przywileju przejścia na emeryturę w niższym wieku emerytalnym, przysługującego pracownikom zatrudnionym w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, mogą zatem korzystać wyłącznie pracownicy, którzy byli rzeczywiście zatrudnieni stale i w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowiskach pracy wymienionych w wykazie A lub B, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r.

W tej sprawie, zarówno w aktach osobowych odwołującego, jak i w aktach ZUS znajduje się świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach z dnia 25 stycznia 2017 r., wystawione przez następcę prawnego Spółdzielni Pracy Budownictwa (...)

w T., tj. Przedsiębiorstwo (...) Sp. z o.o. w Z. stwierdzające, że

od 25 września 1980 r. do 15 marca 1998 r. ubezpieczony stale i w pełnym wymiarze godzin wykonywał prace kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony. W dokumencie tym powołano się na załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. /Dz. U. Nr 8, poz. 43/- wykaz A, Dział VIII, poz. 2). Zakład Ubezpieczeń Społecznych zakwestionował to świadectwo, ponieważ wskazano w nim tylko na rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. Nie powołano się natomiast

na zarządzenie resortowe oraz dział, punkt i pozycję wykazu stanowiącego załącznik

do takiego zarządzenia.

W orzecznictwie podkreśla się, że świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach oraz zwykłe świadectwa pracy nie są dokumentami urzędowymi w rozumieniu

art. 244 § 1 i 2 k.p.c., gdyż podmiot wydający takie świadectwo nie jest organem państwowym ani organem wykonującym zadania z zakresu administracji państwowej. Tylko dokumenty wystawione przez te organy stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone. Natomiast omawiane świadectwa traktuje się w postępowaniu sądowym jako dokumenty prywatne w rozumieniu art. 245 k.p.c., które stanowią dowód tego, że osoba, która je podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Dokument taki podlega kontroli zarówno co do prawdziwości wskazanych w nim faktów, jak i co do prawidłowości wskazanej w nim podstawy prawnej. Sąd może więc prowadzić postępowanie dowodowe zmierzające do ustalenia, czy świadczona przez stronę praca była wykonywana w warunkach wymaganych przepisami rozporządzenia i czy ubezpieczony zajmował któreś ze stanowisk pracy wymienionych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach

lub w szczególnym charakterze (por. wyrok SA w Białymstoku z dnia 24 września 2008 r.,

III AUa 795/08, OSAB 2008/4/60-68, wyrok SA w Katowicach z dnia 4 listopada 2008 r.,

III AUa 3113/08, LEX nr 552003, wyrok SA we Wrocławiu z dnia 14 lutego 2012 r., III AUa 1717/11, LEX nr 1129731).

Sąd postępowanie takie przeprowadził.

W aktach ZUS znajdują się dokumenty, z treści których w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości wynika, jaki rodzaj pojazdów prowadził odwołujący w spornym okresie zatrudnienia w Spółdzielni Pracy Budownictwa (...) w T., zajmując stanowisko kierowcy. W umowie o pracę z dnia 25 września 1980 r. podano co prawda tylko, że ubezpieczony zostaje zatrudniony w Spółdzielni w pełnym wymiarze czasu pracy w (...) jako kierowca, a do wynagrodzenia zasadniczego przysługuje

mu dodatek za rodzaj prowadzonego pojazdu, ale już w piśmie Kierownika (...)

i (...) inż. R. S. z dnia 15 czerwca 1984 r. wskazano, że w związku

z przeniesieniem ubezpieczonego (kierowcy) z samochodu skrzyniowego S. (...)

na samochód wywrotka S. (...) wnioskuje się o przeszeregowanie obywatela

na wyższą stawkę wynagrodzenia. W angażu z dnia 15 czerwca 1984 r., dotyczącym podwyższenia stawki osobistego zaszeregowania potwierdzono, że w związku

z przeniesieniem ubezpieczonego na samochód S. wywrotka- (...) w T. przyznaje obywatelowi VI kategorię osobistego zaszeregowania,

a ustalenie to obowiązuje od 1 czerwca 1984 r. W aktach ZUS zalega również pismo dotyczące udzielenia ubezpieczonemu kary regulaminowej z dnia 21 lipca 1994 r., w którym wskazano na samowolne użycie przez pracownika w dniu 23 czerwca 1994 r. samochodu (...) z przyczepą na dojazd do miejsca zamieszkania. W aktach ZUS znajduje się też wywiad zawodowy (druk N-10) z dnia 15 czerwca 1998 r., w którym podano, że zawód wyuczony przez odwołującego to ślusarz- mechanik i kierowca, a rodzaj pracy wykonywanej ostatnio przed zachorowaniem od 25 września 1980 r. to kierowca samochodu ciężarowego, zgodnie z kwalifikacjami. Jako przyczynę zmiany poprzedniego zawodu wskazano uzyskanie prawa jazdy. Okoliczność tę odwołujący potwierdził w swoich zeznaniach podnosząc,

że uprawnienia typu C i E do kierowania pojazdami otrzymał w 1979 r. W aktach osobowych znajduje się zaś wydane w dniu 2 listopada 1979 r. przez Urząd Miejski w T. prawo jazdy ubezpieczonego kategorii A, B, C- pojazdy samochodowe o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3500 kg z wyjątkiem autobusów i E- pojazdy wymienione

w posiadanym przez kierowcę prawie jazdy kategorii B, C lub D z przyczepą

o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 750 kg.

Znajdująca się w aktach ZUS szczątkowa dokumentacja pracownicza potwierdza zatem wykonywanie przez odwołującego w spornym okresie stale i w pełnym wymiarze godzin pracy kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony. Praca realizowana przez odwołującego w spornym okresie wymieniona została w Dziale VIII poz. 2 wykazu A, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.

Przesłuchani w sprawie świadkowie W. G. i A. K. przyznali, że w spornym okresie zatrudnienia od 25 września 1980 r. do 15 marca 1998 r. odwołujący wykonywał pracę w szczególnych warunkach. Ze spójnych, logicznych i korespondujących ze sobą zeznań wynika, że okresie zatrudnienia w Spółdzielni Pracy Budownictwa (...) w T. ubezpieczony był na co dzień kierowcą samochodu ciężarowego

o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony typu S. i J.. Samochodami tymi przewoził żwir oraz wyroby Spółdzielni do odbiorów. Prace kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony realizował przez

co najmniej 8 godzin dziennie, również w okresach zimowych. Wprawdzie od 1991 r. albo

od 1992 r. miał dodatkowe zajęcia, polegające na dowożeniu do pracy i odwożeniu po pracy do T. uczniów (...), ale czynności te realizował poza normalnymi godzinami swojej pracy, tj. przed godziną 7:00 i po godzinie 15:00. Spółdzielnia Pracy Budownictwa (...) w T. zajmowała się wydobyciem żwiru oraz produkcją wyrobów betonowych

w postaci kręgów i płyt. Spółdzielnia wytwarzała kręgi betonowe, wykorzystywane

do budowy mostów i szamb, a także płyty betonowe i ażurowe. Podkreślić trzeba,

że Spółdzielnia ta miała swoją własną bazę transportową z samochodami ciężarowymi

i sprzętem budowalnym. We własnym zakresie realizowała zatem przewozy i nie korzystała

z usług transportowych firm zewnętrznych.

Sporny okres zatrudnienia odwołującego od 25 września 1980 r. do 15 marca 1998 r. w Spółdzielni Pracy Budownictwa (...) w T., wynoszący 17 lat, 5 miesięcy

i 21 dni, był wiec okresem pracy w szczególnych warunkach.

W tym stanie faktycznym i prawnym Sąd uznał, że zaskarżona decyzja (...) Oddział w T. z dnia 29 marca 2017 r. nie była zasadna. Na dzień 1 stycznia 1999 r. odwołujący wykazał bowiem co najmniej 15- letni okres pracy w szczególnych warunkach.

Mając to na uwadze, na podstawie powołanych przepisów prawa materialnego oraz art. 477 14 § 2 k.p.c., Sąd zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał odwołującemu prawo do emerytury od dnia (...)tj. od osiągniecia 60 roku życia. W tej mierze miał na uwadze przepis art. 100 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach

i rentach z FUS, zgodnie z którym prawo do świadczeń określonych w ustawie powstaje

z dniem spełnienia wszystkich warunków wymaganych do nabycia tego prawa.