descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt . IV U 3025/16

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 11 lipca 2017r.

Sąd Okręgowy w Zielonej Górze, IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący: SSO Bogusław Łój

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Barbara Serżysko

SSO Bogusław Łój

Sygn. akt IV U 3025/16

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 25.11.2016 r., znak: (...), pozwany Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. odmówił wnioskodawczyni I. K. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, stwierdzając w uzasadnieniu, że komisja lekarska ZUS w dniu 04.11.2016 r. orzekła, że wnioskodawczyni nie jest niezdolna do pracy.

W odwołaniu od powyższej decyzji wnioskodawczyni I. K. nie zgodziła się z orzeczeniem komisji lekarskiej ZUS. Podała, że choruje na astmę oskrzelową, niedosłuch (nosi aparat słuchowy), nietrzymanie moczu oraz zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa i stawów, jest po przebytej histerotomii.

W odpowiedzi na odwołanie pozwany organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Sąd Okręgowy ustalił, co następuje

Wnioskodawczyni I. K., urodzona (...), bez zawodu wyuczonego, pracowała jako drobiarz, sprzątaczka, krawcowa, szwaczka, monter kół, monter wiązek samochodowych, pomoc kuchenna, operator maszyn. Uprawniona była do świadczenia rehabilitacyjnego w okresie od 19.03.2012 r. do 13.03.2013 r., a od 14.03.2013 r. do 31.10.2016 r. do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy.

W dniu 19.09.2016 r. wnioskodawczyni zgłosiła w organie rentowym wniosek o ponowne ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.

Wobec zgłoszonego wniosku przeprowadzone zostały badania, w wyniku których lekarz orzecznik ZUS orzeczeniem z dnia 06.10.2016 r. uznał wnioskodawczynię za częściowo niezdolną do pracy do 31.10.2019 r. W związku ze zgłoszonym zarzutem wadliwości tego orzeczenia, sprawę przekazano do rozpoznania komisji lekarskiej ZUS, która dokonując oceny stanu zdrowia wnioskodawczyni orzeczeniem z dnia 04.11.2016 r. stwierdziła, że wnioskodawczyni nie jest niezdolna do pracy.

okoliczności niesporne, a nadto dokumentacja medyczna dot. wnioskodawczyni w aktach rentowych w załączeniu

U wnioskodawczyni rozpoznano:

1. astmę oskrzelową niedostatecznie kontrolowaną;

2. zespół bólowy kręgosłupa szyjnego i lędźwiowo-krzyżowego na podłożu zmian zwyrodnieniowych i dyskopatycznych (...) bez istotnego upośledzenia funkcji narządu ruchu;

3. osłabienie słuchu uchem lewym;

4. stan po histerektomii.

Wnioskodawczyni z powodu niedostatecznie kontrolowanej astmy oskrzelowej jest nadal częściowo niezdolna do pracy zgodnej z kwalifikacjami do października 2018 r.

Nadal u wnioskodawczyni są zaostrzenia astmy wymagające intensywnego leczenia szpitalnego, ostatnie w sierpniu 2016 r. W badaniu przez lekarza orzecznika ZUS w październiku 2016 r. były objawy przedmiotowe znacznej obturacji oskrzeli. Badanie wskazuje na znaczną nadreaktywność oskrzeli. Badanie spirometryczne obecne w aktach ZUS z umiarkowaną obturacją jest bliźniaczo podobne do spirometrii z 2013 r. Nie ma wobec tego wystarczającej poprawy stanu zdrowia w porównaniu z 21.10.2014 r. i w tym względzie lekarz orzecznik ZUS miał rację.

dowód: opinia biegłych sądowych lekarzy neurologa,

internisty-gastroenterologa i pulmonologa, k. 11-13 akt sąd.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje

Odwołanie okazało się zasadne.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie było ustalenie, czy wnioskodawczyni I. K. jest po dniu 31.10.2016 r. osobą nadal co najmniej częściowo niezdolną do pracy, a jeżeli tak – to na jaki okres.

Zgodnie z treścią art. 57 ust. 1 ustawy z 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 887 ze zm., dalej jako: ustawa emerytalna) renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki:

1) jest niezdolny do pracy;

2)ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy;

3) niezdolność do pracy powstała w okresach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2, pkt 3 lit. b, pkt 4, 6, 7 i 9, ust. 2 pkt 1, 3-8 i 9 lit. a, pkt 10 lit. a, pkt 11-12, 13 lit. a, pkt 14 lit. a i pkt 15-17 oraz art. 7 pkt 1-3, 5 lit. a, pkt 6 i 12, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów.

Przepis art. 12 ustawy emerytalnej stanowi natomiast, że osobą niezdolną do pracy, jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.

Osobą całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, a częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.

Przy ocenie stopnia i przewidywanego okresu niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania zdolności do pracy uwzględnia się stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji, a także możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne (art. 13 pow. ustawy).

Zgodnie z art. 61 powołanej ustawy, prawo do renty, które ustało z powodu ustąpienia niezdolności do pracy, podlega przywróceniu, jeżeli w ciągu 18 miesięcy od ustania prawa do renty ubezpieczony ponownie stał się niezdolny do pracy.

W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, stwierdzić tymczasem należało, że wnioskodawczyni po dniu 31.10.2016 r. jest nadal częściowo niezdolna do pracy do października 2018 r.

Tak o stanie zdrowia ubezpieczonej – w kontekście jej zdolności do pracy – wypowiedzieli się biegli sądowi neurolog, internista-gastroenterolog i pulmonolog, a więc specjaliści właściwi dla dolegliwości zgłaszanych przez wnioskodawczynię.

Ocena bowiem stanu zdrowia wnioskodawczyni w kontekście jej zdolności do pracy – wymaga wiadomości specjalnych i z reguły nie jest możliwa do dokonania samodzielnie przez sąd (tak SN w wyroku z 27.10.2005r., I UK 356/04, LEX nr 276241).

W tym zakresie Sąd skorzystał z opinii biegłych lekarzy i nie znajdując podstaw do jej podważenia, w całości oparł się na ustaleniach biegłych.

Na marginesie, należy przy tym zauważyć, iż dowód z opinii biegłych podlega ocenie, tak jak każdy dowód przeprowadzony w sprawie, ale podważyć tego dowodu nie może samo tylko subiektywne odczucie stron.

Powołani w sprawie biegli sądowi neurolog, internista-gastroenterolog i pulmonolog, na podstawie badania podmiotowego, przedmiotowego i analizy dokumentacji medycznej zgodnie stwierdzili, że wnioskodawczyni z powodu niedostatecznie kontrolowanej astmy oskrzelowej jest nadal częściowo niezdolna do pracy zgodnej z kwalifikacjami. Pod tym względem zgodzili się więc ze stanowiskiem lekarza orzecznika ZUS, modyfikując jedynie okres częściowej niezdolności do pracy. Lekarz orzecznik ZUS orzeczeniem z dnia 06.10.2016 r. uznał bowiem wnioskodawczynię za częściowo niezdolną do pracy do 31.10.2019 r.. a biegli – do października 2018 r. Stanowisko samego lekarza orzecznika ZUS dodatkowo świadczy więc o zasadności opinii biegłych.

Biegli zwrócili uwagę na zaostrzenia astmy, wymagające intensywnego leczenia szpitalnego, ostatnie w sierpniu 2016 r., znaczną obturację oskrzeli, widoczną w badaniu przeprowadzonym przez lekarza orzecznika ZUS, oraz na wykazaną w badaniu nadreaktywność oskrzeli. Z przebiegu badań wynika, wskazanych przez biegłych, wynika, że nie ma wystarczającej poprawy stanu zdrowia w porównaniu z 21.10.2014 r.

Sąd w pełni podziela wnioski opinii biegłych lekarzy neurologa, internisty-gastroenterologa i pulmonologa. Opinia została sporządzona wnikliwie i rzetelnie. Wyczerpująco i szczegółowo wyjaśnia istotę stanu zdrowia wnioskodawczyni z uwzględnieniem posiadanych przez biegłych wiadomości specjalnych. Przed wydaniem opinii biegli zapoznali się z dostarczoną im dokumentacją. Przeprowadzając bezpośrednie badania lekarskie, mieli okazję do osobistego kontaktu z wnioskodawczynią, oceny przedstawianego przez nią wywiadu. Dysponowali wszelkimi informacjami umożliwiającymi im wydanie trafnej opinii i informacje te w sposób prawidłowy wykorzystali.

Zważyć w tym miejscu należy, iż specyfika oceny dowodu z opinii biegłych wyraża się w tym, że sfera merytoryczna opinii kontrolowana jest przez Sąd, który nie posiada wiadomości specjalnych, tylko w zakresie zgodności z zasadami logicznego myślenia, doświadczenia życiowego i wiedzy powszechnej. Kryteria oceny tego dowodu stanowią również: poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania sformułowanych w nich stanowisk oraz stopień stanowczości wyrażonych w nich ocen (por. wyrok SA w Katowicach z dnia 25 czerwca 2009 r., V ACa 139/09, LEX nr 551993; wyrok SN z dnia 15 czerwca 1970 r., I CR 224/70, LEX nr 6750).

Sąd nie miał wątpliwości co do prawidłowości wydanej w sprawie opinii biegłych sądowych i nie podzielił zarzutów organu rentowego zgłaszanych wobec tej opinii (k. 19-19v akt sąd.).

Biegli w opinii rozpoznali astmę oskrzelową niedostatecznie kontrolowaną i wskazali jej konsekwencje oraz objawy w uzasadnieniu opinii, powołując się na wyniki badań – zarówno tych znajdujących się w dokumentacji medycznej, jak i przeprowadzonych przez biegłych.

Sam fakt, że biegli różnych specjalności zwrócili w opisie badań uwagę na inne objawy, nie świadczy o tym, że objawy wskazane w badaniu pulmonologicznym są niewiarygodne, zwłaszcza, że kaszel jest objawem, na który to właśnie pulmonolog winien zwrócić szczególną uwagę.

W opinii biegłych nie uwzględniono natomiast poprawy stanu zdrowia wnioskodawczyni, ponieważ wyraźnie stwierdzono, że takiej poprawy nie ma – co stało się podstawą uznania częściowej niezdolności do pracy na dalszy okres. Biegli uzasadnili to twierdzenie konkretnymi wynikami badań, a organ rentowy wystarczającej poprawy nie wykazał. To, że wnioskodawczyni odbywa leczenie, nie świadczy automatycznie o poprawie stanu zdrowia.

Wobec dostatecznego wyjaśnienia sprawy, wnioski dowodowe pozwanego z pisma z dnia 21.06.2017 r. należało oddalić (k. 22 akt sąd.). Zdaniem Sądu, biegli lekarze swoje stanowisko w tym zakresie logicznie i rzeczowo uzasadnili. Opinia została wydana po przeprowadzeniu osobistych badań wnioskodawczyni, po zapoznaniu się z podawanymi przez nią objawami oraz po zapoznaniu się z całością dokumentacji lekarskiej i kwalifikacjami zawodowymi odwołującej – a efekt końcowy wszystkich tych czynności został przez biegłych zawarty w kategorycznych wnioskach opinii.

Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. orzekł jak w wyroku.