Treść orzeczenia
Sygn. akt IV U 237/13
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 7 listopada 2013 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
SSO Katarzyna Antoniak
Sygn. akt IV U 237/13 UZASADNIENIE
st. sekr. sądowy Marzena Mazurek po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2013 r. w Siedlcach na rozprawie odwołania Z. Z. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 31 stycznia 2013 r. Nr (...) w sprawie Z. Z. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy oddala odwołanie Decyzją z 31 stycznia 2013r. znak: (...)Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., działając na podstawie art.57 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych odmówił Z. Z. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy wskazując, że u wymienionej nie stwierdzono niezdolności do pracy. W odpowiedzi na powyższe Z. Z. złożyła pismo, w którym wskazała, że orzeczenie komisji lekarskiej, na podstawie którego organ rentowy wydał powyższą decyzję jest wadliwe i niezgodne z przepisami rozporządzenia w sprawie orzekania o niezdolności do pracy. Dlatego wydanie decyzji jest niezgodne z przepisami postępowania administracyjnego. Pismo Z. Z. potraktowane zostało jako odwołanie od decyzji z 31 stycznia 2013r. (odwołanie k.2-3). W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, wskazując iż zaskarżona decyzja wydana została na podstawie orzeczenia Komisji Lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. z 21 stycznia 2013r., która nie stwierdziła u ubezpieczonej niezdolności do pracy, a odwołanie nie wnosi do sprawy żadnych nowych dowodów faktycznych lub prawnych, które uzasadniałyby zmianę zaskarżonej decyzji (odpowiedź organu rentowego na odwołanie k.5).
Sąd ustalił, co następuje
Ubezpieczona Z. Z. była uprawniona do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy do 31 stycznia 2013r. (decyzja o ustaleniu prawa do renty z 9 sierpnia 2012r. k.33 akt rentowych). W dniu 3 grudnia 2012r. Z. Z. wystąpiła do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z wnioskiem o ponowne ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy (wniosek k.41 akt rentowych). Rozpoznając wniosek organ rentowy skierował ubezpieczoną na badanie przez Lekarza Orzecznika ZUS, który w orzeczeniu z 20 grudnia 2012r. ustalił, że ubezpieczona nie jest niezdolna do pracy (orzeczenie Lekarza Orzecznika z 20 grudnia 2012r. k.43 akt rentowych).
Na skutek sprzeciwu ubezpieczonej od powyższego orzeczenia Lekarza Orzecznika ubezpieczona skierowana została na badanie przez Komisję Lekarską ZUS, która w orzeczeniu z 21 stycznia 2013r. ustaliła, że ubezpieczona nie jest niezdolna do pracy (sprzeciw ubezpieczonej od orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS k.44 i orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z 21 stycznia 2013r. k.49 akt rentowych). Na podstawie powyższego orzeczenia, zaskarżoną decyzją z 31 stycznia 2013r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił ubezpieczonej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy (decyzja z 31 stycznia 2013r. k.53 akt rentowych).
Biegli lekarze neurolog i ortopeda w opinii sporządzonej na zlecenie sądu rozpoznali u ubezpieczonej zespół bólowy kręgosłupa C i L-S na podłożu zmian zwyrodnieniowo-dyskopatycznych bez objawów korzeniowych i stwierdzili, że schorzenie to nie powoduje u ubezpieczonej niezdolności do pracy. Biegli wskazali, że ubezpieczona jest leczona u neurologa z powodu zespołu bólowo-korzeniowego kręgosłupa szyjnego. Diagnostyka radiologiczna kręgosłupa potwierdza istnienie zmian zwyrodnieniowo-dyskopatycznych będących przyczyną wymienionych dolegliwości bólowych i okresowych objawów korzeniowych. Badanie neurologiczne przeprowadzone przez biegłych nie potwierdziło istnienia objawów ogniskowego uszkodzenia OUN, a badanie części obwodowej układu nerwowego aktywnych objawów korzeniowych. Również stan morfologiczno-czynnościowy narządów ruchu nie potwierdza istnienia schorzenia, które naruszałoby funkcjonowanie organizmu w stopniu powodującym ograniczenie zdolności do pracy (opinia biegłego neurologa P. W. i biegłego ortopedy M. R. k.12-13 akt sprawy).
Sąd zważył, co następuje
Odwołanie ubezpieczonej Z. Z. okazało się nieuzasadnione i jako takie podlegało oddaleniu.
Zgodnie z art.57 ust. 1 i 2 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2009r., Nr 153, poz.1227 ze zm.) renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki: jest niezdolny do pracy, ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy, a niezdolność do pracy powstała w czasie zatrudnienia, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania zatrudnienia, przy czym ostatniego wymogu nie stosuje do ubezpieczonego, który udowodnił okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiety lub 25 lat dla mężczyzny oraz jest całkowicie niezdolny do pracy. W myśl art.12 ust.1, 2 i 3 ustawy niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu, przy czym całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, a częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.
Rozstrzygnięcie o zasadności odwołania ubezpieczonej od decyzji organu rentowego odmawiającej jej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy wymagało ustalenia czy u ubezpieczonej istnieje częściowa lub całkowita niezdolność do pracy. Sporządzona na tę okoliczność opinia biegłego neurologa i ortopedy nie dała podstaw do uznania, ubezpieczona jest osobą niezdolną do pracy. W złożonej opinii biegli wskazali, że u ubezpieczonej istnieje schorzenie w postaci zespołu bólowego kręgosłupa C i L-S na podłożu zmian zwyrodnieniowo-dyskopatycznych bez objawów korzeniowych, ale stopień nasilenia tych zmian i będących ich wynikiem dolegliwości bólowych nie skutkuje u ubezpieczonej niezdolnością do pracy.
Analizując przedmiotową opinię biegłych Sąd doszedł do przekonania, że stanowi ona miarodajny i wiarygodny dowód w sprawie, gdyż wydana została przez specjalistów z zakresu neurologii i ortopedii, a ponadto poprzedzona została analizą dokumentacji lekarskiej ubezpieczonej i jej badaniem. Ubezpieczona nie zgodziła się z ustaleniami biegłych i przedstawiła własną ocenę swojego stanu zdrowia. Okoliczności te nie podważają jednak ustaleń biegłych dysponujących wiedzą i doświadczeniem w zakresie diagnostyki, leczenia oraz oceny zdolności osoby do wykonywania pracy.
Mając na uwadze powyższe okoliczności stwierdzić należało, że ubezpieczona nie spełnia ustawowych przesłanek do przyznania jej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy i dlatego na podstawie art.477.14§1 kpc Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.