Treść orzeczenia
Sygn. akt IV U 2/19
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 22 maja 2019r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
SSO Katarzyna Antoniak
Sygn. akt IV U 2/2019 UZASADNIENIE
st. sekr. sądowy Dorota Malewicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2019r. w S. odwołania M. D. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S. z dnia 22 listopada 2018 r. Nr (...) w sprawie M. D. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w S. o prawo do renty socjalnej zmienia zaskarżoną decyzję i ustala prawo M. D. do renty socjalnej od 01 listopada 2018r. do 31 października 2021r. Decyzją z 22 listopada 2018r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., działając na podstawie art.4 ustawy z 27 czerwca 2003r. o rencie socjalnej odmówił M. D. prawa do renty socjalnej wskazując, że u ubezpieczonej nie stwierdzono całkowitej niezdolności do pracy. Odwołanie od w/w decyzji złożyła M. D. wnosząc o jej zmianę i ustalenie jej prawa do renty socjalnej. W uzasadnieniu stanowiska wskazała, że stan jej zdrowia nie uległ poprawie, a uprzednio była uprawniona do renty socjalnej. Wniosła o powołanie biegłych z zakresu psychiatrii i psychologii w celu oceny stanu jej zdrowia (odwołanie k.1-2 akt sprawy). W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, wskazując że zaskarżona decyzja wydana została na podstawie orzeczenia komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych 15 listopada 2018r., która nie stwierdziła u ubezpieczonej całkowitej niezdolności do pracy, a odwołanie nie wnosi do sprawy żadnych nowych dowodów faktycznych lub prawnych, które uzasadniałyby zmianę tej decyzji (odpowiedź organu rentowego na odwołanie k.3 akt sprawy).
Sąd ustalił, co następuje
Ubezpieczona M. D. do 31 października 2018r. uprawniona była do renty socjalnej (decyzja z 10 listopada 2015r. o ustaleniu prawa do renty socjalnej na okres do 31 października 2018r. k.53 akt rentowych). W dniu 17 września 2018r. ubezpieczona wystąpiła do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S. z wnioskiem o ustalenie prawa do renty socjalnej na dalszy okres (wniosek k.62-63 akt rentowych). Rozpoznając wniosek organ rentowy skierował ubezpieczoną na badanie przez lekarza orzecznika ZUS, który w orzeczeniu z 29 października 2018r. ustalił, że ubezpieczona nie jest całkowicie niezdolna do pracy (orzeczenie lekarza orzecznika z 29 października 2018r. k.64 akt rentowych).
Na skutek sprzeciwu ubezpieczonej od powyższego orzeczenia, ubezpieczona skierowana została na badanie przez komisję lekarską ZUS, która w orzeczeniu z 15 listopada 2018r. ustaliła, że ubezpieczona nie jest całkowicie niezdolna do pracy (sprzeciw ubezpieczonej od orzeczenia lekarza orzecznika – w aktach rentowych – tom dokumentacji medycznej i orzeczenie komisji lekarskiej ZUS z 15 listopada 2018r. k.65 akt rentowych). Na podstawie powyższego orzeczenia, zaskarżoną decyzją z 22 listopada 2018r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. odmówił ubezpieczonej prawa do renty socjalnej na dalszy okres (decyzja z 22 listopada 2018r. k.71 akt rentowych).
Ubezpieczona ma niespełna 38 lat i wykształcenie wyższe - stosunki międzynarodowe. W okresie nauki w liceum ogólnokształcącym ubezpieczona po raz pierwszy zgłosiła się do poradni zdrowia psychicznego. W okresie studiów wyższych problemy ze zdrowiem nasiliły się. Ubezpieczona cierpi na schizofrenię paranoidalną, obecnie leczy się w poradni zdrowia psychicznego w W. przy ul. (...), przyjmuje zlecone leki. W okresie od 3 kwietnia 2018r. do 27 kwietnia 2018r. ubezpieczona była hospitalizowana w Klinice (...) we W., a w okresie od 8 stycznia 2019r. do 1 lutego 2019r. w Instytucie (...) w W.. W porównaniu do sytuacji istniejącej do 31 października 2018r. (okres uprawnień do renty socjalnej) stan zdrowia ubezpieczonej nie uległ poprawie. Hospitalizacje, w tym dwie wyżej wymienione, z których jedna przypada na początek 2019r. (już po odmowie prawa do renty) świadczą o tym, że w przebiegu schizofrenii u ubezpieczonej bardzo często pojawiają się długotrwałe okresy pogorszenia samopoczucia i zaburzonego funkcjonowania aż do konieczności hospitalizacji. Mimo braku ostrych stanów psychotycznych funkcjonowanie ubezpieczonej w sferze emocjonalno-motywacyjnej i społecznej jest znacznie zaburzone, co skutkuje niskim poziomem dynamiki, aktywności i zaradności życiowej. Stopień nasilenia objawów negatywnych procesu schizofrenicznego powoduje dalszą całkowitą niezdolność ubezpieczonej do pracy, a przewidywany okres trwania tej niezdolności to 31 października 2021r. (opinia biegłych psychiatry i psychologa k.44 akt sprawy).
Od grudnia 2016r. ubezpieczona pracuje na stanowisku pracy chronionej w firmie ochroniarskiej w wymiarze po 7 godzin dziennie. Sporządza aneksy do umów (okoliczność niesporna).
Sąd zważył, co następuje
Odwołanie ubezpieczonej M. D. podlegało uwzględnieniu.
Zgodnie z art.4 ust.1 ustawy z 27 czerwca 2003r. o rencie socjalnej (Dz.U. z 2018r., poz.1340) renta socjalna przysługuje osobie pełnoletniej całkowicie niezdolnej do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu, które powstało:
1. przed ukończeniem 18. Roku życia,
2. w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej – przed ukończeniem 25. Roku życia,
3. w trakcie studiów doktoranckich lub aspirantury naukowej.
W myśl art.5 w/w ustawy w związku z art.12 ust.2 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych osobą całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek praccy.
W świetle powyższych uregulowań rozstrzygnięcie o zasadności odwołania ubezpieczonej od decyzji organu rentowego odmawiającej jej prawa do renty socjalnej wymagało ustalenia, czy u ubezpieczonej istnieje w dalszym ciągu ,tj. po 31 października 2018r. całkowita niezdolność do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu, które powstało w okresie nauki – nie później jak przed ukończeniem 25. roku życia. W tym celu Sąd zasięgnął opinii specjalistów z zakresu psychiatrii i psychologii. Sporządzona na tę okoliczność opinia zespołu biegłych dała podstawy do ustalenia, że ubezpieczona jest nadal ,tj. od 1 listopada 2018r. osobą całkowicie niezdolną do pracy z powodu z powodu schorzenia rozpoznanego u ubezpieczonej w okresie młodzieńczym, a przewidywany okres trwania tej niezdolności to 31 października 2021r. W złożonej opinii biegli nie podzieli stanowiska organu rentowego, że stan zdrowia psychicznego ubezpieczonej uległ poprawie, co organ (powołany konsultant psychiatra) argumentował tym, że ubezpieczona radzi sobie z codziennymi obowiązkami, jest aktywna i samodzielna. Biegli wskazali, że w porównaniu do stanu wcześniejszego, stan zdrowia ubezpieczonej nie uległ poprawie i bardzo często występują u niej długotrwałe okresy pogorszenia samopoczucia i zaburzonego funkcjonowania aż do konieczności hospitalizacji. Potwierdzeniem tego, jest fakt, że już po odmowie prawa do renty – w okresie od 8 stycznia 2019r. do 1 lutego 2019r. ubezpieczona wymagała hospitalizacji. Analizując powyższą opinię biegłych Sąd doszedł do przekonania, że stanowi ona wiarygodny dowód w sprawie, gdyż wydana została przez specjalistów z zakresu schorzeń występujących u ubezpieczonej, a ponadto poprzedzona była analizą dokumentacji medycznej ubezpieczonej i jej badaniem. Opinia jest spójna i należycie uzasadniona.
Sąd nie przychylił się do wniosku organu rentowego o dopuszczenie dowodu z opinii innego zespołu biegłych z zakresu psychiatrii i psychologii zgłoszonego w piśmie z 21 maja 2019r. (k.69-61 akt sprawy). W ocenie Sądu zawarte w w/w piśmie zastrzeżenia do opinii złożonej przez dotychczasowych biegłych stanowią polemikę z prawidłowymi ustaleniami i wnioskami biegłych, a z karty informacyjnej ostatniego leczenia szpitalnego wynika wprost, że u ubezpieczonej nastąpiło pogorszenie samopoczucia i funkcjonowania, wystąpiło zwiększone napięcie, obniżenie nastroju, nasilenie czynności natrętnych (karta leczenia szpitalnego k.11 akt sprawy).
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawie art.477 14§2 kpc zmienił zaskarżoną decyzję i orzekł jak w sentencji wyroku.