Treść orzeczenia
Sygn. akt IV U 198/19
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 11 lipca 2019r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
SSO Katarzyna Antoniak
st. sekr. sądowy Dorota Malewicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2019r. w S. odwołania E. Z. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S. z dnia 14 marca 2019 r. Nr (...) w sprawie E. Z. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w S. o prawo do renty socjalnej zmienia zaskarżoną decyzję i ustala prawo E. Z. do renty socjalnej od 01 marca 2019r. do 31 maja 2022r.
Uzasadnienie
Decyzją z 14 marca 2019r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., działając na podstawie art.4 ustawy z 27 czerwca 2003r. o rencie socjalnej odmówił E. Z. prawa do renty socjalnej wskazując, że u ubezpieczonej nie stwierdzono całkowitej niezdolności do pracy.
Odwołanie od w/w decyzji złożyła E. Z. wnosząc o jej zmianę i ustalenie jej prawa do renty socjalnej. W uzasadnieniu stanowiska wskazała m.in., że orzeczenie komisji lekarskiej jest dla niej krzywdzące. Komisja lekarska nie uwzględniła, że posiada ona orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym. Cierpi na upośledzenie umysłowe z zaburzeniami zachowania. Naruszenie sprawności jej organizmu istnieje od dzieciństwa i ma charakter trwały. Podniosła, że stan jej zdrowia nie uległ poprawie, a uprzednio była uprawniona do renty socjalnej (odwołanie k.2-3 akt sprawy).
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, wskazując że zaskarżona decyzja wydana została na podstawie orzeczenia komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych 7 marca 2019r., która nie stwierdziła u ubezpieczonej całkowitej niezdolności do pracy, a odwołanie nie wnosi do sprawy żadnych nowych dowodów faktycznych lub prawnych, które uzasadniałyby zmianę tej decyzji (odpowiedź organu rentowego na odwołanie k.4 akt sprawy).
Sąd ustalił, co następuje
Ubezpieczona E. Z. od 1 października 2003r. jest uprawniona do renty socjalnej (decyzja z 1 października 2003r. o przyznaniu renty socjalnej k.8-9 akt rentowych). Prawo do tej renty było przedłużane ubezpieczonej na kolejne okresy. Po raz ostatni prawo to przyznane zostało decyzją z 12 marca 2014r. na okres od 1 września 2014r. do 28 lutego 2019r. (decyzja z 12 marca 2014r. o przyznaniu prawa do renty na okres do 28 lutego 2019r. k.75 akt rentowych). W dniu 11 stycznia 2019r. ubezpieczona wystąpiła do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S. z wnioskiem o ustalenie prawa do renty socjalnej na dalszy okres (wniosek k.81-82 akt rentowych). Rozpoznając wniosek organ rentowy skierował ubezpieczoną na badanie przez lekarza orzecznika ZUS, który w orzeczeniu z 12 lutego 2019r. ustalił, że ubezpieczona nie jest całkowicie niezdolna do pracy (orzeczenie lekarza orzecznika z 12 lutego 2019r. k.83 akt rentowych). Na skutek sprzeciwu ubezpieczonej od powyższego orzeczenia, ubezpieczona skierowana została na badanie przez komisję lekarską ZUS, która w orzeczeniu z 7 marca 2019r. ustaliła, że ubezpieczona nie jest całkowicie niezdolna do pracy (sprzeciw ubezpieczonej od orzeczenia lekarza orzecznika k.30 akt rentowych – tom dokumentacji medycznej i orzeczenie komisji lekarskiej ZUS z 7 marca 2019r. k.87 akt rentowych). Na podstawie powyższego orzeczenia, zaskarżoną decyzją z 14 marca 2019r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. odmówił ubezpieczonej prawa do renty socjalnej na dalszy okres (decyzja z 14 marca 2019r. k.88 akt rentowych).
Ubezpieczona ma niespełna 36 lat. Ukończyła szkołę zawodową specjalną w zawodzie krawca, nigdy nie pracowała zawodowo. Ubezpieczona cierpi na upośledzenie umysłowe w stopniu umiarkowanym z zaburzeniami zachowania. W poradni zdrowia psychicznego leczy się od 6 kwietnia 2000r. Utrzymują się u niej znaczne zaburzenia funkcji poznawczych w zakresie ogólnej wiedzy o świecie, planowania na materiale przestrzenno-wzrokowym, pamięci krótkotrwałej, średnioterminowej i długoterminowej, koncentracji uwagi, tempa uczenia się nowego materiału, rozpoznawania, rozumienia i przewidywania sytuacji społecznych. Funkcjonowanie intelektualne ubezpieczonej utrzymuje się na granicy upośledzenia umysłowego w stopniu umiarkowanym. W funkcjonowaniu osobowościowym niska tolerancja na stres i pobudzenie emocjonalne, niska samokontrola emocji z tendencją do reakcji dysforycznych, zaburzenia funkcji motywacyjnych, znacznie obniżony krytycyzm, co skutkuje zaburzeniami zachowania, niskim poziomem aktywności i zaradności życiowej. Istniejący globalny deficyt intelektualny i dysfunkcje sfery emocjonalno-motywacyjnej, społecznej i poznawczej uwarunkowane są zmianami w o. u. n. Z powodu rozpoznanego schorzenia ubezpieczona jest całkowicie niezdolna do pracy, a naruszenie sprawności organizmu powstało przed ukończeniem 18. roku życia. Całkowita niezdolność do pracy istniała w dniu 28 lutego 2019r. i trwa nadal do 31 maja 2022r. (opinia biegłego psychiatry oraz psychologa k.12-13v akt sprawy).
Sąd zważył, co następuje
Odwołanie ubezpieczonej E. Z. podlegało uwzględnieniu.
Zgodnie z art.4 ust.1 ustawy z 27 czerwca 2003r. o rencie socjalnej (Dz.U. z 2018r., poz.1340) renta socjalna przysługuje osobie pełnoletniej całkowicie niezdolnej do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu, które powstało:
1. przed ukończeniem 18. Roku życia,
2. w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej – przed ukończeniem 25. Roku życia,
3. w trakcie studiów doktoranckich lub aspirantury naukowej.
W myśl art.5 w/w ustawy w związku z art.12 ust.2 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych osobą całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek praccy.
W świetle powyższych uregulowań rozstrzygnięcie o zasadności odwołania ubezpieczonej od decyzji organu rentowego odmawiającej jej prawa do renty socjalnej wymagało ustalenia, czy u ubezpieczonej istnieje w dalszym ciągu ,tj. po 28 lutego 2019r. całkowita niezdolność do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu, które powstało w okresie nauki – nie później jak przed ukończeniem 25. roku życia. W tym celu Sąd zasięgnął opinii specjalistów z zakresu psychiatrii i psychologii. Sporządzona na tę okoliczność opinia zespołu biegłych dała podstawy do ustalenia, że ubezpieczona jest nadal ,tj. od 1 marca 2019r. osobą całkowicie niezdolną do pracy z powodu z powodu schorzenia rozpoznanego u ubezpieczonej w okresie młodzieńczym, a przewidywany okres trwania tej niezdolności to 31 maja 2022r. W złożonej opinii biegli wskazali, że w porównaniu do stanu wcześniejszego, stan zdrowia ubezpieczonej nie uległ poprawie. Potwierdzeniem tego, jest fakt, że schorzenie występujące u ubezpieczonej ,tj. upośledzenie umysłowe w stopniu umiarkowanym jest stabilnym stanem niskiej sprawności intelektualnej powstającym w okresie rozwojowym, wykazującym niewielką zmienność i dynamikę w kierunku zmniejszenia deficytu i poprawy funkcjonowania wraz z wiekiem. Biegli podkreślili, że u ubezpieczonej nadal utrzymują się znaczne zaburzenia funkcji poznawczych w zakresie ogólnej wiedzy o świecie, planowania na materiale przestrzenno-wzrokowym, pamięci krótkotrwałej, średnioterminowej i długoterminowej, koncentracji uwagi, tempa uczenia się nowego materiału, rozpoznawania, rozumienia i przewidywania sytuacji społecznych, co powoduje, że ubezpieczona w dalszym ciągu jest osobą całkowicie niezdolną do pracy. Analizując powyższą opinię biegłych Sąd doszedł do przekonania, że stanowi ona wiarygodny dowód w sprawie, gdyż wydana została przez specjalistów z zakresu schorzeń występujących u ubezpieczonej, a ponadto poprzedzona była analizą dokumentacji medycznej ubezpieczonej i jej badaniem. Opinia jest spójna i należycie uzasadniona.
Sąd nie przychylił się do wniosku organu rentowego o dopuszczenie dowodu z opinii innego zespołu biegłych z zakresu psychiatrii i psychologii zgłoszonego w piśmie z 4 czerwca 2019r. (k.20-21 akt sprawy). W ocenie Sądu zawarte w w/w piśmie zastrzeżenia do opinii złożonej przez dotychczasowych biegłych nie są umotywowane merytorycznie i stanowią polemikę z prawidłowymi ustaleniami biegłych wynikającą z odmiennej oceny stanu zdrowia ubezpieczonej. Ponadto Sąd oddalił wniosek ubezpieczonej o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka D. P., jako zbędny dla rozstrzygnięcia sprawy. W tym miejscu zauważyć należy, że na okoliczność stanu zdrowia powoływani są biegli sądowi, którzy posiadają wiadomości specjalne z zakresu medycyny. Stan zdrowia ubezpieczonej
został oceniony przez biegłych z zakresu psychiatrii i psychologii, którzy przy wydawaniu opinii mieli na uwadze nie tylko zachowanie ubezpieczonej w trakcie badania, ale przede wszystkim dokumentację medyczną z dotychczasowego leczenia ubezpieczonej oraz wyniki przeprowadzonego przez nich badania.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawie art.477 14§2 kpc zmienił zaskarżoną decyzję i orzekł jak w sentencji wyroku.