Treść orzeczenia
Sygn. akt IV U 124/14
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 13 marca 2015r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
SSO Katarzyna Antoniak
Sygn. akt IV U 124/14 UZASADNIENIE
stażysta Renata Olędzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2015r. w S. odwołania J. W. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 20 grudnia 2013 r. Nr (...)-SER w sprawie J. W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy zmienia zaskarżoną decyzję i ustala prawo J. W. do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w okresie od 1 listopada 2013r. do 1 listopada 2016r. Decyzją z 20 grudnia 2013r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., działając na podstawie art.57 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych odmówił J. W. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy wskazując, że u wymienionego nie stwierdzono niezdolności do pracy. Odwołanie od w/w decyzji złożył J. W. wnosząc o jej zmianę i ustalenie mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W uzasadnieniu stanowiska wskazał, że stan jego zdrowia w dalszym ciągu nie pozwala na wykonywanie pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami. Przez cały czas odczuwa bóle kręgosłupa z promieniowaniem do kończyn dolnych oraz drętwienie kończyn dolnych (odwołanie k.2-4). W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, wskazując że zaskarżona decyzja wydana została na podstawie orzeczenia Komisji Lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 12 grudnia 2013r., która nie stwierdziła u ubezpieczonego niezdolności do pracy, a odwołanie nie wnosi do sprawy żadnych nowych dowodów faktycznych lub prawnych, które uzasadniałyby zmianę tej decyzji (odpowiedź organu rentowego na odwołanie k.5).
Sąd ustalił, co następuje
Ubezpieczony J. W. do 31 października 2013r. uprawniony był do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy (decyzja z 17 listopada 2012r. o ustaleniu prawa do renty na okres do 31 października 2013r. k.438-439 akt rentowych). W dniu 4 października 2013r. ubezpieczony wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z wnioskiem o ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy na dalszy okres (wniosek k.445 akt rentowych). Rozpoznając wniosek organ rentowy skierował ubezpieczonego na badanie przez Lekarza Orzecznika ZUS, który w orzeczeniu z 23 października 2013r. ustalił, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy (orzeczenie Lekarza Orzecznika z 23 października 2013r. k.447 akt rentowych).
Na skutek sprzeciwu ubezpieczonego od powyższego orzeczenia Lekarza Orzecznika ubezpieczony skierowany został na badanie przez Komisję Lekarską ZUS, która w orzeczeniu z 12 grudnia 2013r. ustaliła, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy (sprzeciw ubezpieczonego od orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS k.449 i orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z 12 grudnia 2013r. k.452 akt rentowych). Na podstawie powyższego orzeczenia, zaskarżoną decyzją z 20 grudnia 2013r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. odmówił ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy na dalszy okres (decyzja z 20 grudnia 2013r. k.456 akt rentowych).
Ubezpieczony ma 48 lat i wykształcenie zawodowe – mechanizator rolnictwa, ale nigdy nie pracował w wyuczonym zawodzie. Przez większość okresu zatrudnienia, łącznie blisko 20 lat, pracował jako elektromonter (kopie świadectw pracy k.21, 37-47 akt rentowych oraz zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu k.9 akt rentowych). Od 21 maja 2005r. do 31 października 2013r. pobierał rentę z tytułu niezdolności do pracy (decyzja z 13 października 2005r. u ustaleniu prawa do renty po raz pierwszy k.187 akt rentowych).
Ubezpieczony cierpi na przewlekły zespół bólowy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego na podłożu zmian dyskopatycznych i zwyrodnieniowych z upośledzeniem funkcji ruchowej, przebył trzy operacje leczenia dyskopatii L5/S1 = w 2004r., 2009r. i 2012r. Badanie wykazuje ograniczenie ruchomości kręgosłupa L-S, obustronnie zaznaczone objawy rozciągowe, brak odruchu skokowego lewego, zaburzenia czucia powierzchniowego na podudziu i grzbiecie stopy lewej. U ubezpieczonego utrzymują się przewlekłe dolegliwości bólowe kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego pomimo stosowanego leczenia farmakologicznego i rehabilitacji oraz upośledzenie ruchomości kręgosłupa wymagające kontynuacji leczenia. Okoliczności te stanowią przeciwwskazanie do ciężkiej pracy fizycznej, dźwigania, pracy w długotrwałej pozycji wymuszonej, pracy wymagającej sprawności ruchowej, a to powoduje, że ubezpieczony jest niezdolny do pracy na stanowisku elektromontera, jak też do pracy w wyuczonym zawodzie mechanizator rolnictwa. W tych okolicznościach jest on nadal częściowo niezdolny do pracy od 1 listopada 2013r. do 1 listopada 2016r. (opinia biegłego ortopedy M. W. i biegłej neurolog J. S. k.38-40 akt sprawy).
Sąd zważył, co następuje
Odwołanie ubezpieczonego J. W. podlegało uwzględnieniu.
Zgodnie z art.57 ust. 1 i 2 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2009r., Nr 153, poz.1227 ze zm.) renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki: jest niezdolny do pracy, ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy, a niezdolność do pracy powstała w czasie zatrudnienia, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania zatrudnienia, przy czym ostatniego wymogu nie stosuje do ubezpieczonego, który udowodnił okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiety lub 25 lat dla mężczyzny oraz jest całkowicie niezdolny do pracy. W myśl art.12 ust.1, 2 i 3 ustawy niezdoloną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu, przy czym całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, a częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.
Rozstrzygnięcie o zasadności odwołania ubezpieczonego od decyzji organu rentowego odmawiającej mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy wymagało ustalenia, czy u ubezpieczonego istnieje nadal niezdolność do pracy i jakiego stopnia. W tym celu Sąd zasięgnął opinii specjalistów z zakresu medycyny. Sąd zasięgnął opinii dwóch zespołów biegłych w składzie ortopeda i neurolog (opinia biegłego ortopedy K. K. i neurologa E. K. z 19 marca 2014r. k.10-13 oraz opinia biegłego ortopedy M. W. i neurologa J. S. z 13 listopada 2014r. k.38 i 40 akt sprawy). Oba zespoły biegłych rozpoznały u ubezpieczonego schorzenie narządu ruchu pod postacią zespołu bólowego kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego na podłożu zmian dyskopatycznych i zwyrodnieniowych. Odmiennie natomiast oceniły wpływ powyższego schorzenia i towarzyszących mu dolegliwości bólowych na zdolność ubezpieczonego do wykonywania pracy. Pierwszy zespół biegłych ustalił, że u ubezpieczonego utrzymują się dolegliwości bólowe odcinka lędźwiowego kręgosłupa promieniujące do prawej kończyny dolnej, a także okolicy lewego stawu skokowego, które nasilają się podczas podnoszenia większych ciężarów, przebywania w pozycji wymuszonej w pochyleniu do przodu (opinia k.13). Mimo to stwierdzili, że ubezpieczony jest zdolny do pracy, którą wykonywał przed ustaleniem prawa do renty ,tj. pracy elektromontera, a także pracy w wyuczonym zawodzie mechanizatora rolnictwa. Z kolei drugi zespół biegłych ocenił, że utrzymujące się u ubezpieczonego dolegliwości bólowe kręgosłupa oraz ograniczenie jego ruchomości stanowią przeciwwskazanie do ciężkiej pracy fizycznej, dźwigania, pracy w długotrwałej pozycji wymuszonej, pracy wymagającej sprawności ruchowej (opinia k.40). W konsekwencji powyższego biegli uznali, że ubezpieczony jest nadal niezdolny do wykonywania pracy zarówno w zawodzie elektromontera (którą wykonywał przed ustaleniem prawa do renty), jak i pracy w wyuczonym zawodzie mechanizatora rolnictwa. Analizując opinie obu zespołów biegłych Sąd doszedł do przekonania, że walor wiarygodności należy przypisać opinii zespołu biegłych M. W. i J. S. (opinia k.40). Wskazani biegli odnieśli bowiem istniejące u ubezpieczonego schorzenie i towarzyszące mu dolegliwości oraz ograniczenia w zakresie ruchomości kręgosłupa do pracy wykonywanej przez ubezpieczonego w zawodzie elektromontera, co jest niezbędne przy orzekaniu o prawie do renty z tytułu niezdolności do pracy. Nie ulega wątpliwości, że praca elektromontera jest ciężką pracą, wymagającą pełnej sprawności fizycznej i dobrej koordynacji ruchowej. Praca ta wiąże się z pracą na wysokości, z podnoszeniem ciężarów, z przyjmowaniem wymuszonej pozycji ciała. Z dokumentacji fotograficznej złożonej przez pełnomocnika ubezpieczonego wynika, że ubezpieczony pracował na wysokości – na słupach energetycznych, przy stawianiu konstrukcji urządzeń energetycznych (vide: fotografie – w kopercie na k.34 akt sprawy), nie sposób zatem uznać, aby ubezpieczony - przy istniejącym schorzeniu kręgosłupa i po trzykrotnej operacji - był w stanie wykonywać i to bezpiecznie pracę zgodną z posiadanymi kwalifikacjami. Powyższe pokazuje, że pierwszy zespół biegłych nie dokonał dostatecznego rozważenia wpływu istniejącego u ubezpieczonego schorzenia na zdolność do wykonywania przez niego pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacji i dlatego opinia ta nie mogła stanowić podstawy do ustaleń Sądu. Z tych względów Sąd oparł swoje ustalenia o opinię biegłych z 13 listopada 2014r. (na k.40 akt sprawy). Z uwagi na to, że opinia ta jest spójna, logiczna i przekonująca Sąd nie uwzględnił wniosku organu rentowego o dopuszczenie dowodu z opinii innego zespołu biegłych (pismo organu rentowego k.49-50 akt sprawy).
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawie art.477.14§2 kpc zmienił zaskarżoną decyzję i orzekł jak w sentencji wyroku.