Treść orzeczenia
Sygn. akt IV U 109/13
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 3 grudnia 2013r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
SSO Katarzyna Antoniak
Sygn. akt IV U 109/13 UZASADNIENIE
st. sekr. sądowy Iwona Chojecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2013r. w S. odwołania J. P. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 13 grudnia 2012 r. Nr (...) w sprawie J. P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy oddala odwołanie. Decyzją z 13 grudnia 2012r. znak: 360300/6120/2012/SER/224402 Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., działając na podstawie art.57 ust.1 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych odmówił J. P. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy wskazując, że u wymienionego nie stwierdzono niezdolności do pracy. Odwołanie od w/w decyzji złożył J. P. wnosząc o jej zmianę i ustalenie mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Wskazał, że w przeszłości, mimo że był młodszy uznano go za niezdolnego do pracy, obecnie zaś mimo że ma 53 lata stwierdzono, że nie jest niezdolny do pracy (odwołanie k.2). W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, wskazując iż zaskarżona decyzja wydana została na podstawie orzeczenia Komisji Lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 7 grudnia 2012r., która nie stwierdziła u ubezpieczonego niezdolności do pracy, a odwołanie nie wnosi do sprawy żadnych nowych dowodów faktycznych lub prawnych, które uzasadniałyby zmianę zaskarżonej decyzji (odpowiedź organu rentowego na odwołanie k.3).
Sąd ustalił, co następuje
Ubezpieczony J. P. do 30 września 2012r. uprawniony był do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy (decyzja o ustaleniu prawa do renty z 4 października 2010r. k.79 akt rentowych). W dniu 19 października 2012r. ubezpieczony wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z wnioskiem o ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy na dalszy okres (wniosek k.89 akt rentowych). Rozpoznając wniosek organ rentowy skierował ubezpieczonego na badanie przez Lekarza Orzecznika ZUS, który w orzeczeniu z 15 listopada 2012r. ustalił, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy (orzeczenie Lekarza Orzecznika z 15 listopada 2012r. k.91 akt rentowych).
Na skutek sprzeciwu ubezpieczonego od powyższego orzeczenia Lekarza Orzecznika ubezpieczony skierowany został na badanie przez Komisję Lekarską ZUS, która w orzeczeniu z 7 grudnia 2012r. ustaliła, że ubezpieczony nie jest niezdolna do pracy (sprzeciw ubezpieczonego od orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS k.92 i orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z 7 grudnia 2012r. k.95 akt rentowych). Na podstawie powyższego orzeczenia, zaskarżoną decyzją z 13 grudnia 2012r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy (decyzja z 13 grudnia 2012r. k.96 akt rentowych).
Biegli z zakresu kardiologii, neurologii, ortopedii i okulistyki w opinii sporządzonej na zlecenie sądu rozpoznali u ubezpieczonego zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne kręgosłupa, zespół bólowy korzeniowy kręgosłupa C i L-S w remisji objawów korzeniowych, nadciśnienie tętnicze okres II/III, zaburzenia rytmu komorowe w wywiadzie, okresową niedomogę bólową lewego kolana w wywiadzie, nadwzroczność obu oczu i niedowidzenie oka lewego stwierdzając, że stan tych schorzeń nie powoduje naruszenia sprawności organizmu w stopniu powodującym niezdolność do pracy. Schorzenia dotyczące kręgosłupa przebiegają obecnie bez objawów ogniskowych i bez objawów niewydolności krążenia mózgowego, a badanie części obwodowej układu nerwowego nie wykazuje objawów korzeniowych. Prawidłowy jest również zakres ruchu obu kolan, a sprawność ruchowa i czynnościowa kończyn górnych i dolnych wykazuje niewielkie ograniczenie, adekwatne do wieku ubezpieczonego. Schorzenia kardiologiczne, w tym nadciśnienie tętnicze przebiegają bez powikłań narządowych. Ubezpieczony źle widzi na lewe oko, ale jest zaadoptowany do takiego widzenia. Ostrość wzroku oka prawego do dali i do bliży jest prawidłowa w okularach. Taki stan narządu wzroku nie sprowadza niezdolności do pracy, z wyłączeniem czynności wymagających widzenia obuocznego np. pracy na wysokości (opinia biegłych zakresu kardiologii, neurologii, ortopedii i okulistyki k.8-10 akt sprawy).
W uzupełniającej opinii, wydanej na skutek zastrzeżeń ubezpieczonego do pierwotnej opinii, biegła z zakresu okulistyki podtrzymała wcześniejsze stanowisko wskazując, że opisany wyżej stan narządu wzroku ubezpieczonego istniał w czasie, gdy wykonywał on dotychczasowe prace i może je wykonywać nadal. Obecność lub nieobecność zaćmy nie ma wpływu na zdolność do pracy, gdyż decydująca jest ostrość wzroku. Ponadto zwrot „soczewki pęczniejące” zawarty przez okulistę w aktach często nie jest opisywany jako zaćma, tym bardziej, że stan taki nie wpływa na widzenie. Biegli z zakresu neurologii i ortopedii po ponownej analizie dokumentacji ze szczególnym uwzględnieniem wyników badań przewodnictwa nerwów podtrzymali pierwotną opinię wskazując, że aktualnie nie stwierdza się u ubezpieczonego objawów ogniskowego uszkodzenia OUN, objawów niewydolności krążenia mózgowego oraz aktywnych klinicznie deficytów w zakresie obwodowej części układu nerwowego, a także ograniczeń w funkcjonowaniu narządu ruchu (uzupełniająca opinia biegłych k.25 akt sprawy).
Sąd zważył, co następuje
Odwołanie ubezpieczonego J. P. okazało się nieuzasadnione.
Zgodnie z art.57 ust. 1 i 2 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2009r., Nr 153, poz.1227 ze zm.) renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki: jest niezdolny do pracy, ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy, a niezdolność do pracy powstała w czasie zatrudnienia, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania zatrudnienia, przy czym ostatniego wymogu nie stosuje do ubezpieczonego, który udowodnił okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiety lub 25 lat dla mężczyzny oraz jest całkowicie niezdolny do pracy. W myśl art.12 ust.1, 2 i 3 ustawy niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu, przy czym całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, a częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.
Rozstrzygnięcie o zasadności odwołania ubezpieczonego od decyzji organu rentowego odmawiającej mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy wymagało ustalenia czy u ubezpieczonego istnieje częściowa lub całkowita niezdolność do pracy. Sporządzona na tę okoliczność opinia biegłych z zakresu kardiologii, neurologii, ortopedii i okulistyki dała podstawy do ustalenia, że ubezpieczony nie jest osobą niezdolną do pracy. Analizując opinię biegłych - pierwotną i uzupełniającą Sąd doszedł do przekonania, że stanowią one miarodajny i wiarygodny dowód w sprawie, gdyż wydane zostały przez specjalistów z zakresu schorzeń występujących u ubezpieczonego, a ponadto poprzedzone zostały analizą dokumentacji lekarskiej ubezpieczonego i jego badaniem. Opinie są spójne i logiczne oraz należycie uzasadnione.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawie art.477.14§1 kpc odwołanie ubezpieczonego oddalił.