Treść orzeczenia
Sygn. akt IVP 175/15
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 9 lipca 2015 roku
Sąd Rejonowy w Tarnowie Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: SSR Anna Sulimka
Ławnicy: Mariola Dobosz
Janusz Kardynia
Protokolant: Edyta Mozgowiec-Gdowska
po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2015 roku w Tarnowie sprawy z powództwa R. P. przeciwko (...) S.A. w O. o odszkodowanie
I. oddala powództwo;
II. odstępuje od obciążenia powódki R. P. kosztami procesu.
Uzasadnienie
wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowie z dnia 9 lipca 2015 roku
W ostatecznie sprecyzowanym pozwie (k. 19-20) wniesionym przeciwko (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w O. powódka R. P. domagała się zasądzenia na jej rzecz kwoty 6.300,00 zł. brutto tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę zawartej na czas określony oraz zasądzenia od pozwanej na jej rzecz kosztów sądowych.
W uzasadnieniu pozwu powódka podniosła, że złożone jej wypowiedzenie umowy o pracę było niesłuszne, gdyż swoim zachowaniem nie dała pracodawcy ku temu powodu, wykonując swoje obowiązki w sposób sumienny, jak również świadcząc pracę ponad wymiar określony w umowie. Strona pozwana (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w O. w odpowiedzi na pozew wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie na jej rzecz od powódki kosztów procesu wraz z kosztami zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu strona pozwana przyznała, że zawarła z powódką umowę o pracę na okres próbny od dnia 19.05.2014 r. do dnia 31.07.2014 r. na stanowisku Doradcy Klienta w oddziale K. (...) w T., a następnie zawarła z powódką w dniu 26.07.2014 r. umowę o pracę na czas określony na okres od dnia 1.08.2014 r. do dnia 31.07.2016 r. na takim samym stanowisku i w tym samym miejscu pracy. Dnia 12.12.2014 r. pozwana na podstawie art. 30 § 1 pkt 2 w zw. z art. 33 Kodeksu pracy oraz zgodnie z umową o pracę złożyła powódce oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę na czas określony za wypowiedzeniem, odstępując od sporządzenia jego uzasadnienia, powołując się na zapis art 30 § 4 k.p.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Powódka R. P. była zatrudniona u strony pozwanej (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w O. na stanowisku Doradcy klienta w oddziale K. (...) w T. początkowo na podstawie umowy o pracę na okres próbny od 19.05.2014 r. do 31.07.2014 r., a następnie w dniu 26.07.2014 r. podpisała z pozwaną umowę o pracę na czas określony na okres od 1.08.2014 r. do 31.07.2016 r. Przedmiotowa umowa zawierała zapis dający obydwu stronom możliwość jej wcześniejszego rozwiązania z zachowaniem dwutygodniowego okresu wypowiedzenia. W dniu 12.12.2014 r. powódka otrzymała od pracodawcy oświadczenie o rozwiązaniu w/w umowy z zachowaniem dwutygodniowego okresu wypowiedzenia. Stosunek pracy łączący strony uległ rozwiązaniu z dniem 27.12.2014r.
Dowody: - akta osobowe powódki R. P.
- wypowiedzenie umowy o pracę na czas określony – k. 5,
- zeznania powódki R. P. – k. 54,
Powódka świadczyła pracę w T., w chwili wręczenia wypowiedzenia była ona w pracy – nie korzystała wtedy z urlopu ani ze zwolnienia lekarskiego. Powódka nie należy do związków zawodowych.
Dowód: - zeznania powódki R. P. – k. 54,
Miesięczne wynagrodzenie powódki liczone według zasad obliczania ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy wynosi 2.390,51 zł. brutto.
Dowód: - zaświadczenie o zarobkach powódki – k. 51,
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie powołanych dowodów z dokumentów, a także zeznań powódki R. P..
Dowody z dokumentów brane pod uwagę przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy nie budzą wątpliwości Sądu ani co do ich autentyczności, ani co do zgodności z prawdą zawartych w nich treści. Nie były również kwestionowane przez żadną ze stron postępowania.
Ustalając stan faktyczny Sąd uwzględnił również zeznania powódki, które w pełni korespondują z całym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, są spontaniczne i szczere.
Sąd nie uwzględnił wniosków stron w zakresie przesłuchania świadków oraz wniosku powódki o zobowiązanie strony pozwanej do przedłożenia dokumentów. Wnioski te były nakierowane na ustalenie zasadności złożonego powódce wypowiedzenia. Sąd w niniejszej sprawie badał jedynie zgodność wypowiedzenia z prawem, gdyż w przypadku umów terminowych nie ma obowiązku po stronie pracodawcy podania przyczyny wypowiedzenia. Dlatego też brak jest podstaw do badania przyczyny wypowiedzenia.
Sąd zważył, co następuje
Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.
Powódka R. P. w swoim pozwie domagała się zasądzenia na jej rzecz od strony pozwanej kwoty 6.300,00 zł. brutto tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę zawartej na czas określony oraz zasądzenia od pozwanej na jej rzecz kosztów sądowych. W uzasadnieniu pozwu powódka podniosła, że złożone jej wypowiedzenie umowy o pracę było niesłuszne, gdyż swoim zachowaniem nie dała pracodawcy ku temu powodu, wykonując swoje obowiązki w sposób sumienny, jak również świadcząc pracę ponad wymiar określony w umowie.
Stosownie do treści art. 50 § 3 k.p. jeżeli wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony lub na czas wykonania określonej pracy nastąpiło z naruszeniem przepisów o wypowiadaniu tych umów, pracownikowi przysługuje wyłącznie odszkodowanie.
W przedmiotowej sprawie w pierwszej kolejności wymaga przesądzenia dopuszczalność wypowiedzenia zawartej przez strony umowy o pracę na czas określony. Regułą wynikającą z art. 32 § 1 pkt 1 i 3 kp jest rozwiązywanie za wypowiedzeniem umów o pracę zawartych na czas nie określony i na okres próbny. Możliwość wypowiadania tych umów wynika bowiem wprost z ustawy i nie zależy od wprowadzenia przez strony odpowiednich postanowień do treści umowy. Inaczej jest natomiast gdy chodzi o umowy o pracę zawarte na czas określony. Zgodnie z art. 33 kp, dopuszczalność wcześniejszego ich rozwiązywania za wypowiedzeniem zależy od wprowadzenia do treści umowy odpowiedniej klauzuli. Zasadniczo umowa o pracę na czas określony podlega ochronie przed jej wcześniejszym rozwiązaniem i powinna trwać do końca okresu, na jaki została zawarta. Jednakże ustawodawca w art. 33 k.p. przewidział wyjątek, zgodnie z którym umowa o pracę na czas określony może być rozwiązana wskutek wcześniejszego jej wypowiedzenia. Aby rozwiązanie takiej umowy było dopuszczalne, konieczne jest spełnienie następujących warunków:
- wypowiedzenie może dotyczyć wyłącznie umowy o pracę zawartej na czas dłuższy niż 6 miesięcy,
- strony przewidzą możliwość wcześniejszego rozwiązania umowy za wypowiedzeniem.
Podkreślenia przy tym wymaga, iż powyższy przepis art. 33 k.p. nie wymaga wskazania przyczyn uzasadniających wcześniejsze rozwiązanie umowy o pracę na czas określony, dłuższy niż 6 miesięcy, w której strony przewidziały dopuszczalność jej wcześniejszego rozwiązania za dwutygodniowym wypowiedzeniem.
W przedmiotowej sprawie strony łączyła umowa o pracę zawarta na czas określony od dnia 1.08.2014 r. do 31.07.2016 r. a tym samym na czas dłuższy niż 6 miesięcy. Umowa ta przewidywała dopuszczalność jej wcześniejszego rozwiązania za dwutygodniowym wypowiedzeniem. Podkreślić przy tym należy, iż powódka w pełni zdawała sobie sprawę z możliwości zastosowania przez pracodawcę dwutygodniowego okresu wypowiedzenia, jak również z braku konieczności wskazywania przez pracodawcę przyczyny wypowiedzenia.
Zaznaczenia wymaga, iż zgodnie ze stanowiskiem ustalonym przez Sąd Najwyższy, dotyczącym wykładni art. 33 k.p. przyjmuje się, iż umowa o pracę na czas określony dłuższy niż 6 miesięcy, może być rozwiązana również przed upływem 6-cio miesięcznego okresu jej trwania (zobacz: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 7 września 1994 r., I PZP 35/94; OSNAPiUS 1994 r. nr 11 poz. 173).
Mając na uwadze powyższe poglądy jurydyczne należało przesądzić, iż wypowiedzenie przez pozwanego w dniu 12 grudnia 2014 r. przedmiotowej umowy o pracę na czas określony, dłuższy niż 6 miesięcy, zawierającej w treści klauzulę dopuszczającą możliwość wcześniejszego jej rozwiązania za dwutygodniowym wypowiedzeniem nie stanowi naruszenia przepisów prawa pracy.
Trzeba także przesądzić, iż powódka nie wykazała aby złożone jej wypowiedzenie pozostawało w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego. Wnioski dowodowe, które złożyła miały na celu wykazanie bezzasadności wypowiedzenia a nie jego sprzeczności z zasadami współżycia społecznego
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji wyroku.
Sąd na podstawie art. 102 kpc odstąpił od obciążania powódki kosztami procesu biorąc pod uwagę fakt utraty przez nią pracy a tym samym źródła dochodu oraz przekonanie o słuszności swojego żądania.
SSR Anna Sulimka