descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt IV P 100/17

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 08/12/2017 r.

Sąd Rejonowy w Człuchowie IV Wydział Pracy

w składzie następującym:

Sędzia Sądu Rejonowego Marek Osowicki

Uzasadnienie

Powód M. G. wniósł przeciwko A. S. o sprostowanie świadectwa pracy z 29.08.2017 r. poprzez zamieszczenie w nim informacji o wykonywaniu przeze niego w okresie od 25 czerwca 2015 r. do 16 sierpnia 2017 r. prac na wysokości oraz o wykonywaniu pracy w pełnym wymiarze etatu. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że byłe zatrudniony u pozwanej na podstawie umowy o pracę na stanowisku technika, a miejscem pracy była siedziba pracodawcy oraz praca wyjazdowa. W umowie o pracę z dnia 25 czerwca 2015 r. i z dnia 2 stycznia 2017 t. wymiar pracy określono na 1/8 etatu. Przez cały czas zatrudnienia pracował w pełnym wymiarze czasu pracy, także w nadgodzinach. Wykonywał pracę kierowcy oraz zajmował się montowaniem telebimów w różnych miejscach Polski oraz wykonywał inne prace zlecone przez pracodawcę. Była to też praca na wysokości. Pismem z dnia 24 sierpnia 2017 r. wystąpił do pracodawcy o sprostowanie świadectwa pracy zarzucając niezgodność ze wzorem określonym w rozporządzeniu Rady Ministrów, nieuwzględnienie okresów zatrudnienia – od 25 czerwca 2015 r. do 31 grudnia 2016 r., nie uwzględnienie prac na wysokości. Pozwana w dniu 29 sierpnia 2017 r. doręczyła mu świadectwo pracy na innym druku, w którym dokonała sprostowania w zakresie okresów zatrudnienia, nie sprostowała natomiast treści świadectwa pracy w zakresie informacji o wykonywanej pracy, tj. w zakresie dotyczącym prac wykonywanych na wysokości.

Pozwana w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda kosztów postępowania. W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew podniosła, że powód nie wykonywał prac na wysokości w rozumieniu § 105 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997r. w sprawie ogólnych warunków bezpieczeństwa i higieny pracy. Powód nigdy nie wezwał CT M. A. S. do sprostowania świadectwa pracy w zakresie wymiaru czasu pracy.

Sąd ustalił co następuje

Powód był zatrudniony w CT M. A. S. od 25.06.2015 r. do 16.08.2017 r. w 1/8 wymiaru czasu pracy na stanowisku technika.

(dowód : umowy o pracę k.5-7, świadectwo pracy k.8 ).

Powód 24 sierpnia 2017 r. wystąpił do pracodawcy o sprostowanie świadectwa pracy zarzucając niezgodność ze wzorem określonym w rozporządzeniu Rady Ministrów, nieuwzględnienie okresów zatrudnienia – od 25 czerwca 2015 r. do 31 grudnia 2016 r., nie uwzględnienie prac na wysokości.

(dowód: wniosek k.9).

Pozwana w dniu 29 sierpnia 2017 r. doręczyła powodowi świadectwo pracy na innym druku, w którym dokonała sprostowania w zakresie okresów zatrudnienia, nie sprostowała natomiast treści świadectwa pracy w zakresie informacji o wykonywanej pracy, tj. w zakresie dotyczącym prac wykonywanych na wysokości.

(dowód: świadectwo pracy k.10).

Powód okresowo podczas imprez plenerowych przez kilka minut pracował na wysokości ponad metra przy zabezpieczaniu montowanych telebimów lub montażu wyciągarek.

(bezsporne).

Sąd zważył co następuje

Stosownie do przepisu art. 97 § 2 1 k.p. pracownikowi przysługuje, w ciągu 7 dni od zawiadomienia o odmowie sprostowania świadectwa pracy, prawo do wystąpienia z żądaniem jego sprostowania do sądu pracy.

Treść świadectwa pracy została uregulowana w przepisie art. 97 § 2 k.p. oraz w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 15 maja 1996 r. w sprawie szczegółowej treści świadectwa pracy oraz sposobu i trybu jego wydawania i prostowania. Wskazany w wyżej wymienionych przepisach katalog informacji zamieszczanych w świadectwie pracy jest katalogiem zamkniętym . Oznacza to , że pracodawca nie powinien zamieszczać w świadectwie pracy innych informacji niż wymienione w art. 97 § 2 zdanie 1 k.p. i § 1 ust. 1 cytowanego wyżej rozporządzenia ( tak : A. K. w Pracy i Zabezpieczeniu Społecznym z 2001 r. nr 12 , s.21-25 )

Konieczność sprostowania świadectwa pracy zachodzi wówczas, gdy jego treść nie odpowiada rzeczywistości. W trybie właściwym do sprostowania świadectwa pracy nie można domagać się zmiany kwalifikacji prawnej faktów i zdarzeń , objętych treścią świadectwa pracy np. zmiany trybu rozwiązania stosunku pracy, choćby zostało ono dokonane przez pracodawcę z naruszeniem przepisów prawa. Żądanie sprostowania świadectwa pracy w takim zakresie jest zasadne dopiero wtedy, gdy we właściwym dla takich spraw trybie zostaną uwzględnione przez sąd roszczenia pracownika w związku z bezprawnym lub naruszającym obowiązującą procedurę rozwiązaniem stosunku pracy ( vide: M.Ł. w Służbie Pracowniczej z 1997 r. nr 11 , s.1-7 ).

Stosownie do treści art. 97 § 2 k.p. w świadectwie podaje się między innymi informacje niezbędne do ustalenia uprawnień pracowniczych i uprawnień z ubezpieczenia społecznego. Przepis § 1 ust. 1 pkt. 12 i ust. 2 rozporządzenia z 15 maja 1996 r. określa, iż w świadectwie pracy, oprócz informacji określonych w art. 97 § 2 Kodeksu pracy, zamieszcza się informacje niezbędne do ustalenia uprawnień ze stosunku pracy i uprawnień z ubezpieczenia społecznego, dotyczące również okresów nieskładkowych, przypadających w okresie zatrudnienia, którego dotyczy świadectwo pracy, uwzględnianych przy ustalaniu prawa do emerytury lub renty jak i że wzór świadectwa pracy zawiera załącznik do rozporządzenia.

Sąd podziela stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z 15.12.2009 II PK 156/09, iż roszczenie o sprostowanie świadectwa pracy nie wyłącza interesu prawnego w ustaleniu rzeczywistej treści stosunku pracy na podstawie art. 189 k.p.c. Świadectwo pracy jest dokumentem, który ma potwierdzać zdarzenia i czynności w znaczeniu faktycznym. Żądanie sprostowania świadectwa pracy nie jest trybem, w którym można weryfikować zgodność z prawem tych czynności.

Zdaniem sądu zgodnie z wykładnią logiczno-językową przepisu art. 97 § 2 1 k.p. sprostowanie świadectwa pracy oznacza jego poprawienie, skorygowanie nieprawdziwych lub niepełnych informacji, sprostowanie nieścisłości lub błędów ( por.: Kodeks pracy. Komentarz

red. prof. dr hab. W. M.

, Rok:

2017

, Wydanie:

11).

W ocenie sądu w trybie sprostowania świadectwa pracy nie można dochodzić zmiany kwalifikacji prawnej faktów związanych z treścią łączącego strony stosunku pracy, nawet w przypadku naruszania przez pracodawcę przepisów. Pracownik może dochodzić zaliczenia wykonywanej przez niego pracy do pracy w szczególnych, w przypadku odmiennej kwalifikacji przez pracodawcę, w trybie powództwa o ustalenie pracy w szczególnych warunkach, jeżeli ma w tym interes prawny (art. 189 k.p.c.).

W niniejszej sprawie powód dochodzi zakwalifikowania jego pracy do pracy w szczególnych warunkach tj. do prac na wysokości.

Rodzaj stanowiska pracy powoda i wykonywane w jego ramach czynności w przedmiotowej sprawie nie były sporne.

Z jasnego stanowiska pozwanej wynika, iż nie znajduje podstaw do zaliczenia pracy powoda do pracy na wysokości tj. w warunkach szczególnych.

Zatem w ocenie sądu przedmiotowy spór nie dotyczy sprostowania niedokładności, omyłek lub przeoczeń w informacjach zawartych w świadectwie pracy a w istocie zmiany kwalifikacji prawnej wykonywanych przez powoda obowiązków pracowniczych, których można dochodzić w powództwie o ustalenie (art. 189 k.p.c.).

W sytuacji sporu co kwalifikacji prawnej charakteru wykonywanej przez powoda pracy, nie znajduje uzasadnienia szukanie ochrony prawej w trybie powództwa o sprostowanie świadectwa pracy, które służy innemu celowi tj. poprawie jego błędów czy niedokładności. W powyższych okolicznościach powodowi przysługuje ochrona prawna w drodze powództwa o ustalenie pracy w szczególnych warunkach tj. pracy na wysokości, w sytuacji istnienia interesu prawnego.

Dodać należy też, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego aby zaliczyć pracę do pracy w szczególnych warunkach musi się ona znajdować się w wykazie A rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7.02.1983r. (Dz.U. Nr 8, poz. 43 ze zm.) i musi być wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.

Sąd podziela pogląd Sądu Najwyższego zaprezentowany w wyroku Izby Pracy, (...) i Spraw Publicznych z 26 marca 2013 r., I UK 549/12, że każda praca określana jako praca w warunkach szczególnych musi odpowiadać jednemu konkretnemu punktowi działu wykazu stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8, poz. 43 ze zm.). Nie określa rodzaju pracy świadczonej w szczególnych warunkach zestawienie różnych prac przewidzianych w różnych działach i pod różnymi pozycjami wykazu. Nie jest pracą w warunkach szczególnych praca na stanowisku na którym każda z wykonywanych czynności przypisana jest innej pozycji wykazu-załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. Praca wykonywana w szczególnych warunkach nie może być zlepkiem, kompilacją czynności opisywanych w oddzielnych punktach wykazu. Ostatecznie praca na stanowisku niewymienionym w wykazie prac wykonywanych w szczególnych warunkach nie jest pracą wykonywaną w warunkach szczególnych, która uprawnia do wcześniejszej emerytury, choćby wykonywane były na tym stanowisku różne czynności przypisane pracom w takich warunkach, lecz dla innych stanowiskach.

Nie jest możliwe uznanie za wykonywaną w szczególnych warunkach pracy, której charakter i czynności nie wypełniają w całości żadnej z prac wymienionych w załączniku do rozporządzenia.

Stosownie do przepisu art. 97 § 2 1 k.p. pracownikowi przysługuje , w ciągu 7 dni od zawiadomienia o odmowie sprostowania świadectwa pracy, prawo do wystąpienia z żądaniem jego sprostowania do sądu pracy. Oznacza to, że dopiero nieuwzględnienie przez pracodawcę wniosku o sprostowanie świadectwa, daje pracownikowi prawo (otwiera drogę) do wystąpienia w ciągu 7 dni od dnia zawiadomienia o odmowie sprostowania świadectwa pracy, z żądaniem jego sprostowania do sądu pracy.

Zatem dopiero w wypadku nieuwzględnienia przez pracodawcę tego żądania pracownikowi przysługuje droga sądowa (vide: Świadectwo pracy. Komentarz prof. dr hab. W. M., K. W., Rok wydania: 2002,Wydawnictwo: C.H. B.).

W niniejszej sprawie bezsporne jest, iż pozwana spółka sprostowała świadectwo pracy zgodnie z wnioskiem powoda według wzoru określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów, oraz co do okresów zatrudnienia i odmówiła sprostowania, iż powód wykonywał pracę na wysokości.

W sprawie bezsporne było, że powód nie zgłosił do pracodawcy wniosku o sprostowanie świadectwa pracy w zakresie wymiaru jego czasu pracy. Więc powód nie wyczerpał trybu wewnątrzzakładowego celem sprostowania świadectwa pracy.

Wystąpienie do sądu pracy o sprostowanie treści świadectwa pracy z pominięciem pracodawcy spowoduje, że sąd pracy oddali pozew, ponieważ „uprzednie” wystąpienie do pracodawcy o sprostowanie świadectwa pracy jest materialnoprawną przesłanką powództwa (tak: J. Iwulski, W. Sanetra, Kodeks pracy. Komentarz).

Zdaniem sądu powództwo o sprostowanie świadectwa pracy w zakresie wymiaru czasu pracy powoda jest przedwczesne.

Mając na uwadze powyższe rozważania sąd oddalił powództwo.

O kosztach procesu sąd orzekł na zasadzie przepisu art. 98 k.p.c. i w zw. z § 9 ust.1 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.) zasądzając od powoda na rzecz pozwanej 120 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego.