Treść orzeczenia
Sygn. akt IV Kz 139/13
Postanowienie
Dnia 4 marca 2013 r.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu w IV Wydziale Karnym- Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący: SSO Dorota Kropiewnicka (spr.)
Sędziowie: SSO Stanisław Jabłoński
SSR del. do SO Sławomir Pałka
Protokolant: Aneta Malewska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Tomasza Fedyka po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 4 marca 2013 r. w sprawie oskarżonego J. P. zażalenia oskarżonego z dnia 12 lutego 2013 r. na postanowienie Sądu Rejonowego dla Wrocławia- Fabrycznej z dnia 17 stycznia 2013 r., sygn. akt: XII K 833/12 w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania na podstawie art. 437 § 1 kpk postanowił: zażalenia nie uwzględnić i zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2013 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia- Fabrycznej zastosował wobec oskarżonego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy liczonych od dnia zatrzymania oskarżonego.
Powyższe postanowienie zaskarżył oskarżony, który podniósł, że nie rozumie podstaw zastosowania wobec niego tymczasowego aresztowania, bowiem wyrok dotyczący aktualnie zarzucanych mu czynów uprawomocnił się w 2003 r.
Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Zażalenie oskarżonego było bezzasadne.
Sąd Rejonowy prawidłowo uznał, że w sprawie zachodziła konieczność zastosowania wobec oskarżonego izolacyjnego środka zapobiegawczego. Postępowanie przygotowawcze zostało wszczęte w 2003 r., lecz na skutek ukrywania się kolejnych podejrzanych, akt oskarżenia wniesiono do Sądu dopiero w marcu 2012 r. W toku prowadzonego w sprawie postępowania sądowego nie udało się doręczyć oskarżonemu wezwania na rozprawę, bowiem z relacji policji wynikało, że pod oboma podawanymi przez niego w toku postępowania przygotowawczego adresami od kilku lat oskarżony nie zamieszkuje, zaś sąsiedzi nie kojarzą osoby o takim nazwisku.
Oskarżony był w toku postępowania przygotowawczego pouczany o obowiązku informowania o każdorazowej zmianie adresu zamieszkania, z którego to obowiązku się nie wywiązał.
W związku z powyższym prowadzenie postępowania dowodowego było niemożliwe, zaś powinnością Sądu I instancji było zawieszenie toku procesu. W tych okolicznościach jedynym sposobem na ustalenie miejsca pobytu oskarżonego było wydanie postanowienia o zastosowaniu tymczasowego aresztowania oraz poszukiwaniu oskarżonego za pośrednictwem listu gończego. Zaskarżone postanowienie było więc w pełni uzasadnione postawą samego oskarżonego, a w konsekwencji orzeczenie to należało utrzymać w mocy.
Jednocześnie argumentacja skarżącego dotycząca rzekomego „przedawnienia się czynów/wyroku skazującego” nie znajdowała jakiegokolwiek wsparcia w materiale dowodowym sprawy. Co prawda w 2004 roku prowadzono przeciwko oskarżonemu postępowanie karne, w którym orzeczono wobec niego karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, jednak postępowanie to dotyczyło zupełnie innego czynu niż przestępstwa aktualnie mu zarzucane, a w związku z powyższym argumentacja oskarżonego nie mogła mieć żadnego wpływu na ocenę zasadności aktualnie zastosowanego wobec niego środka zapobiegawczego.
Na marginesie wskazać przy tym należy, że Sąd I instancji wyznaczył już pierwszy termin rozprawy na dzień 20 marca 2013 r. i w zależności od jej przebiegu podejmie decyzję co do konieczności dalszego stosowania wobec oskarżonego izolacyjnego środka zapobiegawczego.