Treść orzeczenia
Sygn. akt IV Kz 1001/13
Postanowienie
Dnia 2 grudnia 2013 r.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu w IV Wydziale Karnym- Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący: SSO Dorota Kropiewnicka (spr.)
Sędziowie: SSO Agata Regulska
SSO Alojzy Zawadzki
Protokolant: Aneta Malewska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Bogdana Myrny po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 2 grudnia 2013 r. w sprawie skazanego M. N. zażalenia skazanego z dnia 12 września 2013 r. na postanowienie Sądu Rejonowego w Trzebnicy z dnia 30 sierpnia 2013 r., sygn. akt: II K 669/13 w przedmiocie umorzenia postępowania na podstawie art. 437 § 1 kpk postanowił:
I. zażalenia nie uwzględnić i zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy;
II. zasądzić od Skarbu Państwa (kasa Sądu Rejonowego w Trzebnicy) na rzecz adw. O. Ż. kwotę 147,60 zł (w tym VAT) tytułem zwrotu kosztów obrony skazanego w postępowaniu odwoławczym;
III. zwolnić skazanego M. N. od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2013 r. Sąd Rejonowy w Trzebnicy umorzył postępowanie w sprawie, wskazując że zachodzi negatywna przesłanka procesowa w postaci powagi rzeczy osądzonej, wyrażająca się w objęciu wnioskiem skazanego wyroków jednostkowych, który nie podlegają łączeniu, o czym we wcześniejszym orzeczeniu Sąd Rejonowy w Trzebnicy prawomocnie już orzekł.
Powyższe postanowienie zaskarżył skazany, która wskazał, że w jego ocenie zachodzą w sprawie podstawy do wydania wyroku łącznego.
Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Zażalenie skazanego było oczywiście bezzasadne.
W ramach poprzednio prowadzonego w sprawie postępowania o wydanie wyroku łącznego Sąd Rejonowy w Trzebnicy badał możliwość połączenia węzłem kary łącznej wszystkich orzeczonych dotychczas wobec skazanego kar jednostkowych. Po merytorycznym rozpoznaniu sprawy wydano wówczas postanowienie o umorzeniu postępowania (postanowienie Sądu Rejonowego w Trzebnicy z dnia 17 maja 2013 r. wydane w sprawie II K 153/13).
W związku z powyższym, prowadzeniu kolejnego postępowania w przedmiocie wydania wyroku łącznego stała na przeszkodzie negatywna przesłanka procesowa w postaci powagi rzecz osądzonej ( res iudicata), nieściśle nazwana przez Sąd I instancji zasadą ne bis in idem.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy uznał, że zaskarżone postanowienie było w pełni prawidłowe i zażalenia skazanego nie uwzględnił.