Treść orzeczenia
Sygn. akt IV Ka 995/13
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 3 grudnia 2013 roku
Sąd Okręgowy w Krakowie, Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Ireneusz Bieniek (spr.)
Sędziowie: SO Urszula Gubernat
SR del. Izabella Pękala
Protokolant: st. prot. Ewa Krzyk
przy udziale Marii Zębali Prokuratora Prokuratury Rejonowej del. do Prokuratury Okręgowej, po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2013 roku, sprawy R. J. (1) oskarżonego o przestępstwo z art. 177 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa - Podgórza w Krakowie z dnia 27 czerwca 2013r. sygn. akt II K 428/13/P zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że z orzeczenia w punkcie II eliminuje sformułowanie ,,płatne w terminie 1 (jednego) roku od uprawomocnienia się wyroku” ; w pozostałym zakresie przedmiotowy wyrok utrzymuje w mocy i zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.
SSO Urszula Gubernat SSO Ireneusz Bieniek SSR Izabella Pękala
Uzasadnienie
R. J. (1) został oskarżony o to, że:
w dniu 08.12.2012r. około godziny 15:30 w K. na ul. (...) nieumyślnie spowodował wypadek drogowy przez to, że kierując samochodem osobowym m-ki B. (...) o nr rej. (...) jadąc niezgodnie z nakazanym kierunkiem jazdy „pod prąd” doprowadził do zderzenia z prawidłowo jadącym samochodem M. (...) nr rej. (...) kierowanym przez S. S. i samochodem S. (...) nr rej. (...) kierowanym przez R. J. (2) czym nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w wyniku wypadku S. S. doznał obrażeń ciała w postaci skręcenia kręgosłupa szyjnego, otarcia naskórka okolicy obojczyka i barku lewego, skręcenia kolana lewego z wysiękiem w stawie i uszkodzenia aparatu więzadłowego, podbiegnięcia krwawego kolana lewego, kluczenia podudzia prawego, które to obrażenia pociągnęły za sobą naruszenie czynności narządów jego ciała na okres powyżej siedmiu dniu w rozumieniu art. 157 par. 1 kk,
tj. o przestępstwo z art. 177 § 1 kk.
Sąd Rejonowy dla Krakowa - Podgórza w Krakowie wyrokiem z dnia 27 czerwca 2013 roku sygn. akt II K 428/13/P orzekł w tym przedmiocie następująco:
I. na mocy art. 66 § 1 kk i art. 67 § 1 kk postępowanie karne wobec oskarżonego R. J. (1) co do czynu opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego występek z art. 177 § 1 kk warunkowo umarza na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata;
II. na mocy art. 67 § 3 kk w zw. z art. 39 pkt. 7 kk orzeka wobec oskarżonego R. J. (1) świadczenie pieniężne w kwocie 5000 (pięć tysięcy) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej płatne w terminie 1 (jednego) roku od uprawomocnienia się wyroku;
III. na zasadzie art. 624 § 1 kpk zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.
Wyrok ten w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonego zaskarżył prokurator zarzucając w apelacji obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 67 § 3 kk i art. 39 pkt 7 kk, polegającą na wskazaniu w wyroku warunkowo umarzającym postępowanie rocznego terminu do wykonania orzeczenia środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 5000 (pięć tysięcy) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, pomimo braku podstawy prawnej dla takiego orzeczenia.
W oparciu o powyższy zarzut apelujący wniósł o zmianę przedmiotowego wyroku poprzez uchylenie określenia ,,płatne w terminie 1 (jednego) roku od uprawomocnienia się wyroku” zawartego w punkcie II zaskarżonego orzeczenia.
Sąd Odwoławczy zważył co następuje
Apelacja jest zasadna. Orzekając świadczenie pieniężne, które jest środkiem karnym brak jest podstaw prawnych do określenia terminu jego płatności.
Przepis art. 196 § 1 kkw stanowi iż orzeczenie o świadczeniu pieniężnym staje się tytułem egzekucyjnym z chwilą prawomocności wyroku, skoro Sąd wykonujący orzeczenie jest obowiązany przesłać je z urzędu podmiotowi, który nie brał udziału w sprawie, a postępowanie wykonawcze wszczyna się bezzwłocznie gdy orzeczenie stało się wykonalne (art. 9 § 1 kkw). Świadczenie pieniężne jest środkiem karnym, a nie probacyjnym, jak np. zobowiązanie do naprawienia szkody orzeczone w trybie art. 72 § 2 kk.
Określenie terminu płatności świadczenia pieniężnego oznaczałoby iż orzeczenie także stawałoby się tytułem egzekucyjnym dopiero po upływie tego terminu.
Sąd Odwoławczy podziela przy tym orzecznictwo powołane w apelacji prokuratora.
W związku z powyższym uznając apelację prokuratora za zasadną Sąd Odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok orzekając jak w części dyspozytywnej (art. 437 § 2 kpk), a w pozostałym zakresie mając na uwadze iż Sąd Rejonowy nie dopuścił się żadnych uchybień, które należałoby uwzględnić niezależnie od granic i kierunku zaskarżenia (art. 439, 440, 455 oraz 434 § 2 kpk) tenże wyrok utrzymał w mocy zwalniając oskarżonego na zasadach słuszności od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze (art. 624 § 1 kpk).
SSO Urszula Gubernat SSO Ireneusz Bieniek SSR Izabella Pękala (del.)
MK