descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt . IV Ka 988/14

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 12 listopada 2014r.

Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący: SSO Joanna Żelazny

Protokolant : Jowita Sierańska

Sygn. akt IV Ka 988/14

Uzasadnienie

D. B. został obwiniony o to, że:

w dniu 13 grudnia 2012r. o godz. 11:37 we W. na ul. (...), kierując pojazdem marki T. o nr rej. (...) przekroczył dozwoloną prędkość na tym odcinku drogi o 44 km/h, uzyskując prędkość według wskazania fotoradaru 94 km/h, czym nie dostosował się do ograniczenia prędkości w terenie zabudowanym do 50 km/h - tj. o czyn z art. 92a kw.

Po rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Krzyków w V Wydziale Karnym, wyrokiem z dnia 7 lipca 2014r., sygn. akt VW 2006/13:

I. uznał obwinionego D. B. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w części wstępnej wyroku tj. wykroczenia z art. 92a kw i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 500 zł grzywny;

II. zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania w kwocie 100 zł oraz wymierzył mu opłatę w kwocie 50 zł.

Przedmiotowy wyrok zaskarżył obwiniony za pośrednictwem swojego obrońcy, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu:

1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych mający wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez:

- uznanie, iż obwiniony D. B. czyn z art. 92 kw popełnił działając umyślnie,

- przyjęcie, iż mandatem karnym za czyn z art. 96§3 kw została ukarana A. B., co stanowi naruszenie art. 8 kpw w zw. z art. 7 kpk,

- całkowite pominięcie kwestii właściwego oznakowania obszaru, na którym został umieszczony fotoradar dokonujący rejestracji pojazdów mechanicznych przekraczających prędkość, co stanowi naruszenie art. 8 kpw w zw. z art. 4 i 7 kpk,

- pominięcie, iż w wyniku dokonanego wyboru narzuconego przez Straż (...) za ten sam czyn spółka jawna (...) zapłaciła mandat karny korzystając z danego prawa przez oskarżyciela nie wskazania osoby kierującej pojazdem – dowód w aktach – mandat seria (...),

2) naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez:

- ograniczenie prawa do obrony D. B. oraz (...) sp. z o.o. w związku z brakiem poinformowania przez organ powyższych podmiotów o treści art. 4, 8, 41 kpw,

- brak zastosowania art. 8 kpw w zw. z art. 16 kpk w obliczu braku pouczenia o podstawowych prawach przysługujących spółce oraz obwinionemu w ramach postępowania prowadzonego przez Straż (...).

Wskazując na powyższe apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie obwinionego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje

Apelacja, jako oczywiście bezzasadna, nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie należy podkreślić, że kontrola instancyjna przeprowadzona przez Sąd Odwoławczy wykazała, że postępowanie dowodowe zostało przez Sąd I instancji przeprowadzone w sposób dokładny, w granicach niezbędnych dla ustalenia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia kwestii winy i sprawstwa, a ustalony stan faktyczny znajduje pełne potwierdzenie w przedstawionym materiale dowodowym W treści apelacji nie wskazano okoliczności, które pozostałyby poza rozważaniem Sądu Rejonowego, ani żadnego argumentu czy dowodu przekonującego, że ustalenia faktyczne pozostają w sprzeczności z kryteriami prawidłowego rozumowania czy doświadczenia życiowego. Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy Sąd Odwoławczy w zupełności podzielił argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

W świetle dowodów zgromadzonych w sprawie nie ulegało wątpliwości, że to obwiniony w dniu 13 grudnia 2012r. o godzinie 11:37 we W. na ul. (...) kierował samochodem maki T. o nr rej. (...), przekraczając dozwoloną prędkość o ponad 40 km/h. W ocenie Sądu Odwoławczego, podobnie jak uprzednio Sądu orzekającego, porównanie fotografii wykonanej przez fotoradar z wizerunkiem twarzy obwinionego, którym dysponował Urząd (...) w M., prowadzi do jednoznacznego wniosku o tym, że mężczyzną, siedzącym za kierownicą T. w dniu zdarzenia, był D. B.. Dołączone do akt świadectwo legalizacji przyrządu do pomiaru prędkości przekonuje o tym, że zmierzona prędkość poruszania się auta kierowanego przez obwinionego odpowiadała rzeczywistej.

Sąd Odwoławczy stwierdza, iż zarzut apelacji wskazujący na brak ustaleń odnośnie oznakowania miejsca, w którym ustawiono fotoradar, pozostaje bez znaczenia dla sprawy. Nawet bowiem przy założeniu, że brak było znaku D-51, nie zmienia to faktu, że na terenie zabudowanym obowiązuje dozwolona prędkość pojazdów do 50 km/h, a jej przekroczenie jest równoznaczne z popełnieniem wykroczenia z art. 92a kw. Sama okoliczność kierowania pojazdem przez obwinionego nie była przy tym kwestionowana w treści apelacji. Apelujący podnosił natomiast, że bezzasadnym było (i nieuzasadnionym należycie przez Sąd I instancji) przyjęcie, iż obwiniony popełnił wykroczenie działając umyślnie. Zarzut ten pozostaje całkowicie chybiony. Obwiniony kierował pojazdem na ul. (...) we W., w terenie zabudowanym, i jako kierowca powinien był wiedzieć o tym, że prędkością dozwoloną w takim obszarze w porze dziennej jest 50 km/h. Poruszając się z prędkością prawie dwukrotnie wyższą z pewnością, jak słusznie wskazał to Sąd Rejonowy, przewidywał możliwość popełnienia czynu zabronionego i na to się godził. Sąd Odwoławczy nie podzielił twierdzeń apelującego o tym, iż Sąd Rejonowy orzekał w sprawie pomimo istnienia negatywnej przesłanki procesowej z art. 5§1 pkt 8 kpw. Ma niewątpliwie rację Sąd Rejonowy wskazując w treści uzasadnienia, iż w okolicznościach sprawy nie doszło do naruszenia zasady res iudicata. Stanowi ona, że postępowania nie wszczyna się, a wszczęte umarza, gdy postępowanie co do tego samego czynu obwinionego zostało prawomocnie zakończone, lub wcześniej wszczęte toczy się. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Żona obwinionego – A. B. (co ustalono prawidłowo w treści uzasadnienia orzeczenia) nie została ukarana mandatem karnym za czym tożsamy z tym, którego sprawstwo przypisano obwinionemu. Jej zachowanie, sprzeczne z prawem, polegało bowiem nie na przekroczeniu dozwolonej prędkości, lecz na odmówieniu wskazania osoby, która dysponowała pojazdem należącym do spółki z o.o. (...) w dniu 13 grudnia 2012r. Obowiązek wskazania osoby, której powierzono pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, zgodnie z przepisami ustawy - Prawo o ruchu drogowym- należy do właściciela lub posiadacza pojazdu, a w przypadku gdy jest nim osoba prawna- do udzielenia przedmiotowej informacji jest obowiązana osoba wyznaczona przez organ uprawniony do reprezentowania tego podmiotu na zewnątrz, a w przypadku niewyznaczenia takiej osoby - osoby wchodzące w skład tego organu zgodnie z żądaniem uprawnionego organu oraz sposobem reprezentacji podmiotu (art. 78 ust. 5). A. B. zatem, jako prokurent, była uprawniona do reprezentacji w/w podmiotu posiadającego samochód marki T. nr rej. (...) i na niej (osobie fizycznej a nie na spółce) ciążyła odpowiedzialność za wykroczenie z art. 96§3 kw. W treści formularza, który otrzymała do wypełnienia, w części B oświadczenia zakreśliła punkt 3, wskazujący wyraźnie, że nie kierowała pojazdem i nie wskaże kto tym pojazdem kierował, a w związku z tym wyraża zgodę na ukaranie jej mandatem karnym „z art. 96§3 za niewskazanie sprawcy wykroczenia” (k: 13 akt). Nie było zatem mowy o tym, że kara jest wymierzona za przekroczenie dopuszczalnej prędkości na drodze. Zarzuty apelacji wskazujące na niedopełnienie przez Straż (...) we W. obowiązku informacyjnego względem spółki (którą to apelujący mylnie uznaje za ukaraną) w kwestii przysługujących praw podmiotowych pozostają bez znaczenia dla orzekania w niniejszej spawie. Odnoszą się do innego postępowania dotyczącego wykroczenia z art. 96§3 kw i jeśli już, to mogły być podnoszone przez A. B., ukaraną mandatem karnym. Ewentualne niezrozumienie przez nią pouczeń czy sformułowań zawartych w treści formularza mogło mieć jedynie dla niej niekorzystne skutki, pozostaje jednak irrelewantne dla odpowiedzialności obwinionego jako sprawcy wykroczenia z art. 92 a kw. Lektura akt sprawy nie pozostawia natomiast wątpliwości odnośnie tego, że w toku niniejszego postępowania nie naruszono praw procesowych obwinionego (do obrony czy też prawa do odmowy złożenia wyjaśnień). D. B. był przez Straż (...) w toku czynności wyjaśniających informowany o swoich prawach i obowiązkach oraz skutkach konkretnych działań bądź zaniechań. Nie skorzystał z uprawnienia do stawiennictwa w siedzibie Straży (...) w celu wyjaśnienia sprawy. W toku przesłuchania w charakterze obwinionego przed Sądem orzekającym występował z obrońcą z wyboru. Jak wynika z treści protokołu rozprawy został pouczony o przysługujących mu uprawnieniach. Skorzystał przy tym z prawa do odmowy złożenia wyjaśnień. Nie sposób zatem dopatrzeć się jakichkolwiek naruszeń praw obwinionego w procesie. Reasumując powyższe Sąd Odwoławczy stwierdza, iż przypisanie obwinionemu przez Sąd Rejonowy winy i sprawstwa wykroczenia z art. 92a kw było w pełni uzasadnione. Kierując pojazdem poruszał się z prędkością 94/km tj. o 44 km/h przekraczającą dopuszczalną na terenie zabudowanym, gdzie się znajdował.

Sąd Okręgowy nie znalazł również podstaw do kwestionowania wymiaru kary uznając, iż także w tym zakresie Sąd I instancji wydał prawidłowe rozstrzygnięcie i należycie je uzasadnił. Wymierzona kara, jako spełniająca wymogi zakreślone dyrektywami przepisu art. 33§1 kw, uznana musi być za karę adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez obwinionego. Z pewnością grzywna w wysokości 500 zł, mieszcząca się w dolnej granicy ustawowego zagrożenia sięgającego 5 000 zł, nie może być uznana za nazbyt surową, mając na uwadze zarówno fakt znacznego przekroczenia dozwolonej prędkości jak też sytuację majątkową i możliwości zarobkowe obwinionego.

Z tych też względów całość zaskarżonego wyroku utrzymano w mocy.

Orzeczenie o kosztach postępowania znajduje oparcie w treści art. 636 §1 k.p.k. w zw. z art. 119 k.p.w. Wysokość opłaty wynika z przepisów art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych.