Treść orzeczenia
Sygn. akt IV Ka 988/14
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 13 lutego 2015 r.
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Danuta Flinik
Sędziowie SO Mariola Urbańska - Trzecka - sprawozdawca
SO Piotr Kupcewicz
Protokolant sekr. sądowy Dominika Marcinkowska
przy udziale Andrzeja Chmieleckiego Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Bydgoszczy po rozpoznaniu dnia 13 lutego 2015 r. sprawy skazanego K. P. s. Z. i M. ur. (...) w przedmiocie wydania wyroku łącznego na skutek apelacji wniesionej przez skazanego od wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 1 października 2014 r. sygn. akt IV K 270/14 utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną; zwalnia skazanego od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze i obciąża nimi Skarb Państwa.
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy w Bydgoszczy wyrokiem łącznym z 1 października 2014 roku sygn. akt IV K 270/14 w sprawie K. P. skazanego prawomocnymi wyrokami:
I. Sądu Rejonowego w Bydgoszczy XVI Wydział Karny z 19 czerwca 2012 roku, sygn. akt XVI K 4580/10, za:
1. czyn z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk, popełniony w dniu 4 października 2004 roku, na karę roku pozbawienia wolności;
2. czyny z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk popełnione w okresie od 30 czerwca 2005 roku do 13 marca 2006 roku, na karę 2 lat pozbawienia wolności,
3. czyn z art. 284 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk, popełniony w okresie od stycznia 2009 roku do 10 maja 2010 roku, na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności,
4. czyn z art. 286 § 1 kk, popełniony 12 sierpnia 2009 roku, na karę roku pozbawienia wolności;
którym w miejsce poszczególnych kar pozbawienia wolności orzeczono karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz zobowiązano oskarżonego do naprawienia wyrządzonej szkody.
II. Sądu Rejonowego w Bydgoszczy IV Wydział Karny z 5 marca 2013 roku, sygn. akt IV K 302/11, za czyn z art. z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk, popełniony 12 listopada 2004 roku, na karę roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na okres 5 lat oraz karę grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość stawki dziennej grzywny na kwotę 10 złotych. Wyrokiem Sądu Okręgowego w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy zmieniono orzeczoną karę, poprzez uchylenie rozstrzygnięcia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności.
orzekł co następuje:
I. na podstawie art. 569 § 1 kpk w miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności orzeczonych wyrokami opisanymi w punkcie 1 (sygn. akt XVI K 4580/10) i 2 (sygn. akt IV K 302/11) wymierzył K. P. karę łączną 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,
II. na podstawie art. 577 kpk na poczet kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w punkcie I wyroku zaliczył okres wykonania kary w sprawie XVI K 4580/10 od 9 października 2013 roku,
III. orzekł nadto, że pozostałe rozstrzygnięcia zawarte w wyrokach podlegających połączeniu, podlegają odrębnemu wykonaniu,
Wyrok zawiera nadto rozstrzygnięcie o kosztach postępowania o wydanie wyroku łącznego.
Apelację osobistą od powyższego wyroku wniósł skazany K. P., zaskarżając wyrok w zakresie rozstrzygnięcia o karze.
Wniósł o obniżenie kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w punkcie I wyroki i odstąpienie od kary grzywny orzeczonej wyrokiem w sprawie sygn. akt IV K 302/11.
Z treści uzasadnienia wynika nadto, że domaga się zaliczenia na poczet orzeczonej akry łącznej zaliczenia okresy tymczasowego aresztowania w sprawie sygn. akt III K 105/85.
Sąd odwoławczy zważył co następuje
Apelacja skazanego jako oczywiście bezzasadna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Wbrew wywodom skarżącego, sąd pierwszej instancji nie tylko, że prawidłowo ustalił istotne okoliczności wpływające na wymiar kary łącznej, ale i właściwie ukształtował w wyroku łącznym sam wymiar tej kary.
W szczególności, zwrócił uwagę na wielość przestępstw, za które K. P. został skazany, oraz związek przedmiotowy między nimi. Przy czym, co trafnie podkreślił Sąd pierwszej instancji, opinia o skazanym z jednostki penitencjarnej, w której przebywa, wskazuje na jego poprawne zachowanie w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności.
Wszystko to w ocenie Sądu odwoławczego, przemawiało przeciwko wymierzeniu postulowanej przez skazanego kary łącznej na zasadach pełnej absorpcji, a za uznaniem, że kara łączna 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności została prawidłowo ukształtowana jako uwzględniająca zachowanie się skazanego po prawomocnym skazaniu poszczególnymi wyrokami oraz wspomniany związek przedmiotowy między przestępstwami przypisanymi w tych wyrokach.
Wracając do oceny zaskarżonego wyroku łącznego, zwrócić należy uwagę na to, iż w punkcie I jego części wstępnej, w którym opisano wyrok Sądu Rejonowego Bydgoszczy 19 czerwca 2012 r., wskazano wymiar kary za poszczególne przypisane mu tym wyrokiem przestępstwa jak i wymiar kary łącznej, tj. kary łącznej 3lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej tym wyrokiem.
Przypomnieć w tym miejscu należy, że to kary wymierzone za poszczególne przestępstwa, a nie kara łączna orzeczona w wyroku, w którym te jednostkowe kary wymierzono, są wyznacznikiem kary łącznej orzekanej w wyroku łącznym.
Wszak nie budzi już kontrowersji w orzecznictwie i doktrynie pogląd wskazujący na to, iż sąd wydający wyrok łączny, także kolejny nie tylko, że nie jest związany wymierzonymi w poszczególnych sprawach karami łącznymi, ale i granic nowej kary łącznej nie wyznaczają mu poprzednie kary łączne orzeczone w wyrokach łącznych.
Tak więc, myli się Sąd pierwszej instancji, podając w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, że najwyższa z kar podlegających łączeniu to kara 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, a suma wszystkich kar pozbawienia wolności podlegających łączeniu wynosi 4 lata i 6 miesięcy.
Sąd pierwszej instancji ustalając granice możliwej kary łącznej uwzględnił bowiem karę łączną orzeczoną w wyroku IV K4580/10, zamiast najwyższej z kar podlegających łączeniu wymierzonej za poszczególne przestępstwa.
W konsekwencji, błędnie wskazał zarówno dolne, jak i górne granice, w jakich operował Sąd, który miał wydać wyrok łączny.
W pierwszym przypadku podwyższenie dolnej granicy odbyło się z niekorzyścią dla skazanego, w drugim przypadku określając możliwą maksymalną karę łączną zadziałano na jego korzyść obniżając jej górną granicę.
W realiach powyższej sprawy Sąd mógł wymierzyć karę łączą w każdym wymiarze mieszczącym się w granicach od 2 lat pozbawienia wolności ( najwyższa z kar wymierzonych w sprawie XVI K 4580/10 ) do 5 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności ( suma kar), i w tym też przedziale, od absorpcji do kumulacji, kara łączna pozbawienia wolności została wymierzona. Sąd I instancji wymierzył bowiem karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Niemniej jednak, mimo tego uchybienia Sądu pierwszej instancji w zakresie określenia granic nowej kary łącznej, zapadły wyrok, a w szczególności wymiar orzeczonej w nim kary łącznej, jest prawidłowy, albowiem w dostatecznym stopniu uwzględnia wspomniane na wstępie, prawidłowo ustalone przez Sąd pierwszej instancji okoliczności wpływające na jej wymiar, które w granicach ustawowych określonych w art. 86 § 1 k.k. bierze pod uwagę sąd orzekający w przedmiocie wyroku łącznego.
Także w ocenie Sądu odwoławczego kara łączna w wymiarze 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczona w tej konkretnej sprawie wobec skazanego K. P., uwzględnia wszystkie ustawowe dyrektywy i zasady wymiaru kary.
W konsekwencji, mimo częściowo błędnych wyjściowych założeń Sądu pierwszej instancji, orzekającego w przedmiocie wydania wyroku łącznego, co do tego, jakimi możliwościami orzeczenia kary łącznej w przedziale od absorpcji do kumulacji dysponował, nie było najmniejszych podstaw do wzruszenia zaskarżonego wyroku, który Sąd Okręgowy utrzymał w mocy.
Odnosząc już tylko na marginesie do postulatu skazanego odstąpienia od obciążania go grzywną z mocy wyroku wydanego w sprawie IV K 302/11 to wniosek ten nie znajduje żadnej podstawy prawnej w realiach niniejszej sprawy, z uwagi na powagę rzeczy osądzonej i grzywna podlega odrębnemu wykonaniu zgodnie z treścią punktu III zaskarżonego wyroku. Jeśli zaś chodzi o kwestię zaliczenia na poczet orzeczonej kary łącznej okresu tymczasowego aresztowania z innej sprawy, to oczywistym, że wniosek taki nie mógł być uwzględniony, skoro sprawa o jakiej mowa w apelacji o sygn. akt III K 105/85, nie była objęta zaskarżonym wyrokiem łącznym.
Na mocy art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił skazanego od ponoszenia wydatków związanych z postępowaniem odwoławczym, którymi obciążył Skarb Państwa.