Treść orzeczenia
Sygn. akt . IV Ka 958/13
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 27 listopada 2013 roku
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy
w składzie:
Przewodniczący SSO Włodzimierz Hilla
Sędziowie SO Mariola Urbańska - Trzecka - sprawozdawca
SO Adam Sygit
Protokolant st. sekr. sądowy Aleksandra Deja - Lis
Sygn. akt IV Ka 958/13
przy udziale Pauliny Błaszczyńskiej- prokuratora Prokuratury Rejonowej Bydgoszcz- Północ del. do Prokuratury Okręgowej w Bydgoszczy po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2013 roku sprawy M. W. oskarżonego z art. 291§1 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 27 lutego 2013 roku sygn. akt XVI K 1189/12 uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 45 § 1 kw w zw. z art. 5 § 1 pkt 4 kpw postępowanie umarza; koszty postępowania w sprawie ponosi Skarb Państwa.
Uzasadnienie
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 27 lutego 2013 roku, sygn. akt XVI K 1189/12 M. W. oskarżony o czyn z art. 291 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk został uznany za winnego popełnienia wykroczenia z art. 122 § 2 kw popełnionego w okresie od 20 lipca 2009 roku do września 2011 roku, za które na podstawie art. 122 § 2 kw wymierzono mu karę grzywny w wysokości 1.000 złotych.
Wyrok zawiera także rozstrzygnięcie o kosztach postępowania.
Apelację od powyższego wyroku wniósł oskarżony, który zaskarżył wyrok w zakresie orzeczenia o karze, kwestionując wysokość wymierzonej kary grzywny z uwagi na jego trudną sytuację materialną. Wniósł o obniżenie kary grzywny do kwoty 300 złotych.
Sąd Odwoławczy zważył co następuje
Wniesiona apelacja, po przywróceniu terminu do jej wniesienia, wywołując postępowanie odwoławcze skutkowała koniecznością takiego rozstrzygnięcia, jakie zawarto części dyspozytywnej niniejszego wyroku.
Przede wszystkim stwierdzić jednak należy, że w ocenie sądu odwoławczego - sąd pierwszej instancji w sposób należyty przeprowadził postępowanie dowodowe, po czym poczynił trafne ustalenia faktyczne, w zakresie określonym w części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, po przeprowadzeniu analizy i oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie dochodząc do słusznego wniosku, że materiał zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że M. W. dopuścił się ostatecznie przypisanego mu wykroczenia. Sąd zgodnie z przepisami procedury karnej ujawnił pełny materiał dowodowy niezbędny do ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia o przedmiocie procesu, opierając wyrok na kompletnym materiale. Lektura uzasadnienia wskazuje, że sąd dokonał zgodnej z wymogami i zasadami procesowymi, wszechstronnej i rzetelnej analizy i oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, stosownie do wskazania zawartego w art. 4 k.p.k. w zw. z art. 8 k.p.w. uwzględnił zarówno dowody przemawiające na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, nie przekraczając przy tym zasady swobodnej ich oceny, z których to wyprowadził prawidłowe wnioski co do winy, które to wnioski odpowiadają zasadom logicznego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, zgodnie z treścią art. 7 k.p.k. w zw. z art. 8.k.p.w.
W związku z tym uznać należy, iż proces wyrokowania w przedmiotowej sprawie w pełni odpowiada przepisom procedury karnej, a przedstawiona analiza i ocena dowodów, argumentacja na jej poparcie nie może budzić zastrzeżeń co do ich poprawności z punktu widzenia zasad wymaganych treścią art. 7 kpk w zw. z art. 8 k.p.w.
Zaskarżony wyrok podlegał jednak uchyleniu, zaś postępowanie należało umorzyć z uwagi na przedawnienie karalności wykroczenia zarzucanego M. W.. Stosownie bowiem do treści przepisu art. 45 § 1 k.w. karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok, a jeżeli w tym czasie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem dwóch lat od popełnienia czynu.
Na gruncie niniejszej sprawy, termin przedawnienia przypisanego oskarżonemu wykroczenia (w jakim uznano jego winę, i w jakim wyrok ów zaskarżono) upłynął w trakcie trwania postępowania instancyjnego, a mianowicie z końcem września 2013r.
Taki stan rzeczy spowodował, że zaistniała ujemna przesłanka procesowa, która uniemożliwiała dalsze procedowanie w sprawie i - stosownie do treści przepisów art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. oraz art. 45 § 1 k.w. - implikowała konieczność uchylenia zaskarżonego orzeczenia sądu pierwszej instancji i umorzenia przedmiotowego postępowania z powodu przedawnienia karalności przedmiotowego wykroczenia.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania podyktowane było treścią przepisów art. 118 § 2 k.p.w.