Treść orzeczenia
Sygnatura akt IV Ka 821/14
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 16 grudnia 2014 roku.
Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
SSO Mariusz Górski (spr.)
SSO Agnieszka Połyniak
SSO Waldemar Majka
Ewa Ślemp
przy udziale Barbary Chodorowskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej, po rozpoznaniu dnia 16 grudnia 2014 roku sprawy P. B. syna J. i J. z domu B. urodzonego (...) w Ś. oskarżonego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k., na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 17 lipca 2014 roku, sygnatura akt II K 656/12
I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uznaje iż czyn przypisany oskarżonemu w punkcie III dyspozycji stanowi wypadek mniejszej wagi określony w art. 283 k.k., a tym samym przy zastosowaniu tego przepisu wymiar orzeczonej względem P. B. kary pozbawienia wolności obniża do 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;
II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
III. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym zaliczając wydatki za to postępowanie na rachunek Skarbu Państwa.
Sygn. akt 821/14
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem umorzono postępowanie karne w oparciu o art. 5 § 1 pkt 4 kpw wobec P. B. o to, że w nocy z 29/30 września 2011 roku w Ś. działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą zabrał w celu przywłaszczenia z budynku mieszczącego się przy ul. (...) pocięte rury miedziane oraz zawory CO o łącznej wartości nie większej niż 200 złotych na szkodę E. Ł. i J. Ł.,
to jest o wykroczenie z art. 119 § 1 kw;
Tymże wyrokiem umorzono postępowanie w oparciu o art. 5 § 1 pkt 4 kpw wobec P. B. o to, że w okresie od 1 lutego 2012 roku do 7 lutego 2012 roku w Ś., działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą zabrał w celu przywłaszczenia z otwartego terenu zakładu 20 sztuk europalet o łącznej wartości nie większej niż 350 złotych na szkodę Firmy (...) w Ś.,
to jest o wykroczenie z art. 119 § 1 kw.
Nadto P. B. uznany został za winnego tego, że działając wspólnie i w porozumieniu z G. S. 8 lutego 2012 roku w Ś., po uprzednim odkręceniu śrub skobla zabezpieczającego drzwi wejściowe do budynku przy ul. (...) dostał się do jego wnętrza i z pomieszczeń piwnicznych usiłował zabrać w celu przywłaszczenia głośnik basowy ze wzmacniaczem o wartości 260 złotych na szkodę J. Ł., jednakże zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na zatrzymanie przez funkcjonariuszy policji,
to jest za winnego popełnienia czynu z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk
i za to na podstawie art. 279 § 1 kk w zw. z art. 14 § 1 kk wymierzono oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności.
Wyrok powyższy zaskarżył obrońca oskarżonego zarzucając:
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na mylnym przyjęciu, że oskarżony jest sprawcą niepoprawnym i był już uprzednio kilkakrotnie karany sądownie za przestępstwa przeciwko mieniu, a poprzednie wyroki i wymierzone kary nie przyniosły pożądanego efektu, co skutkować powinno orzeczeniem kary pozbawienia wolności bez warunkowego jej zawieszenia, podczas gdy oskarżony P. B. nie był wcześniej kilkakrotnie karany sądownie, natomiast w chwili czynu oraz orzekania był osobą młodocianą, z inteligencją poniżej średniej i właściwym byłoby warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary, przy jednoczesnym stosowaniu dozoru kuratora.
Tym samym apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie znacznie łagodniejszej kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył:
Apelacja zasługuje jedynie na częściowe uwzględnienie.
Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd I instancji dokonał nie tylko prawidłowych ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy, ale także i w znacznej części dotyczącej sylwetki oskarżonego, jego uprzedniej karalności i innych okoliczności mających wpływ na nie tylko sam wymiar kary pozbawienia wolności, ale także na brak podstaw do zastosowania dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania tej kary.
W szczególności należy zauważyć, że nie jest prawdziwe twierdzenie skarżącego, jakoby P. B. był uprzednio jednokrotnie karany przez sąd z tego względu, że pozostałe skazania bądź uległy zatarciu lub też miały miejsce po dokonaniu omawianego przestępstwa. Z danych o karalności dotyczących skazanego wynika wprost, że był on uprzednio 4 krotnie karany przez Sąd Rejonowy w Świdnicy za przestępstwa przeciwko mieniu i o ile można mieć wątpliwości co do skuteczności zarządzenia wykonania kary w sprawie VI K 308/10, o tyle takie nie zachodzą odnośnie pozostałych skazań, albowiem w sprawie II K 1183/10 wymierzono „bezwzględną” karę ograniczenia wolności, w sprawie III K 89/12 okres próby związanej z warunkowym zawieszeniem wykonania kary pozbawienia wolności dotąd nie upłynął, zaś w sprawie II k 39/13 orzeczono tzw. bezwzględną karę pozbawienia wolności.
Prawdą przy tym jest, że dwa ostanie prawomocne skazania miały miejsce (jak twierdzi skarżący) po dokonaniu przez P. B. czynu opisanego w pkt. I części wstępnej zaskarżonego orzeczenia, to jednak jak wynika z treści art. 69 § 2 kk, rozważając ewentualne zastosowanie dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary, sąd bierze pod uwagę także zachowanie sprawcy po popełnieniu przestępstwa, a zatem i jego późniejsze skazania.
Odmowie zastosowania względem oskarżonego art. 69 § 1 kk nie sprzeciwia się także fakt, że jest on osobą młodocianą, skoro jest on sprawcą na tyle niepoprawnym, że mimo młodego wieku „regularnie” wchodzi w konflikt z prawem.
Analizując z kolei treść opinii psychologicznej (k.231-235), oczywistym staje się, że intelekt P. B. sytuuje się istotnie poniżej przeciętnej, lecz nie jest to równoznaczne z jego upośledzeniem umysłowym, bowiem rozumie znaczenie podstawowych norm społecznych i nie jest osobą o nadmiernej podatności na sugestie innych osób. Znamiennym przy tym jest, że badany oświadczył psychologowi, iż nie myśli o przyszłości, bo po co ma myśleć, skoro może iść do więzienia. Wskazuje to na zrozumienie przez P. B. naganności swoich zachowań i ewentualnych związanych z tym konsekwencji.
Za daniem P. B. kolejnej szansy i pozostawieniu go na wolności, nie przemawia także treść dokumentów dołączonych przez obrońcę do apelacji, albowiem zarówno opinia psychologiczna jak i orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego tyczą okresu sprzed 7 -8 lat, a zatem czasu kiedy oskarżony był jeszcze dzieckiem.
Sąd Okręgowy doszedł jednak do przekonania, że (w szczególności z uwagi na niewielką wartość przedmiotu przestępstwa, zważywszy, że zakończyło się ono na etapie usiłowania, mając na względzie właśnie akcentowaną przez obrońcę trudną sytuację życiową P. B. oraz z uwagi na to, iż w swoim domu rodzinnym nie miał właściwych wzorców zachowania, do których mógłby się odnieść) czyn przypisany oskarżonemu w pkt. III dyspozycji, a opisany w pkt. I części wstępnej zaskarżonego orzeczenia należy potraktować jako wypadek mniejszej wagi określony w art. 283 kk, co w konsekwencji doprowadziło do obniżenia kary jaką wymierzył oskarżonemu Sąd I instancji do 6 miesięcy pozbawienia wolności, lecz o dalszym łagodzeniu kary mowy być nie może.
Z uwagi na powyższe zdecydowano jak w wyroku.