descriptionTreść orzeczenia

Uzasadnienie

Formularz UK 2

Sygnatura akt

Sygn. akt IV Ka 767/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1.CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.1.Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 17 września 2025 roku w sprawie sygn. akt II W 130/25.

0.1.Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońcy oskarżonego

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.1.Granice zaskarżenia

0.0.1.Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.0.1.Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.1.Wnioski

☐Uchylenie

☒Zmiana

1.Ustalenie faktów w związku z dowodami

przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.1.2.1. Ustalenie faktów

0.0.1.2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.0.1.2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.1.2.2. Ocena dowodów

0.0.1.2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

-------------------------------------------------------------------------------Dokumenty sporządzone przez uprawnione do tego organy w przepisanej przez prawo formie, nie były kwestionowane, a ich treść nie budzi zastrzeżeń co do ich wiarygodności i rzetelności zawartych w nich treści.

0.0.1.2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Apelacja obrońcy oskarżonego zarzuciła:



naruszenie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie ustaleń faktycznych w sposób dowolny, a nie swobodny, z pominięciem zasad logicznego rozumowania wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego i uznanie, że X. Ł. swoim działaniem z zamiarem bezpośrednim zaniechał uregulowania zaliczek na podatek dochodowy w sytuacji, gdy okres objęty aktem oskarżenia obejmuje czas, gdy w stosunku do oskarżonego toczyło się postępowanie restrukturyzacyjne, w konsekwencji czego brak podstaw do uznania, że w dacie zarzuconego czynu oskarżony swoim działaniem działał z zamiarem bezpośrednim;



błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku polegający na przyjęciu, iż przypisany aktem oskarżenia czyn z art. 57 § 1 k.k.s. oskarżony popełnił w zamiarze bezpośrednim w sytuacji, gdy oskarżony z uwagi na wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego z dniem 4 listopada 2022 roku, a wszelkie wpłaty oskarżony mógł wykonywać jedynie w ramach toczącego się postępowania restrukturyzacyjnego, co przez pryzmat złożonych wyjaśnień oraz ujawnionych okoliczności przedmiotowych winno skutkować uznaniem, że oskarżonemu nie sposób było przypisać umyślności na zachowanie szczególnie negatywnym nastawieniem do niedopełnionego obowiązku zapłaty podatku od osób fizycznych PIT, co w konsekwencji nie powinno skutkować uznaniem oskarżonego za winnego popełnionego wykroczenia z art. 57 § 1 k.k.s.



naruszenie art. 51 § 1 i 2 k.k.s. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy karalność wykroczenia skarbowego ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok, a jeżeli w tym czasie wszczęto postępowanie z upływem dwóch lat od zakończenia tego okresu, w konsekwencji czego część wykroczeń popełnionych przez oskarżonego uległa przedawnieniu;



rażącą niewspółmierność orzeczonej kary grzywny w kwocie 5 tysięcy złotych w punkcie pierwszym wyroku w sytuacji, gdy powinna zostać wymierzona łagodniejsza grzywna.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut obrazy art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., polegający – zdaniem skarżącego – na dokonaniu przez Sąd Rejonowy dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego i błędnym przyjęciu, że oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim uporczywego niewpłacania podatku.

W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy prawidłowo oparł ustalenia faktyczne na zgromadzonym materiale dowodowym, w szczególności na dokumentach podatkowych, deklaracjach PIT-36L za lata 2021–2023, ewidencjach wpłat, listach zaległości, danych rejestrowych podmiotu oraz dokumentach dotyczących postępowania restrukturyzacyjnego. Dowody te nie były skutecznie kwestionowane przez strony, zostały sporządzone przez właściwe organy i dawały podstawę do ustalenia, że oskarżony, jako podatnik podatku dochodowego od osób fizycznych, nie regulował w terminie należności podatkowych.

Sąd I instancji uwzględnił również wyjaśnienia oskarżonego, lecz jedynie w takim zakresie, w jakim korespondowały one z pozostałym materiałem dowodowym. Oskarżony nie kwestionował bowiem samego faktu powstania zaległości podatkowych, lecz wywodził, że ich przyczyną było postępowanie restrukturyzacyjne oraz sytuacja finansowa prowadzonej działalności. Sąd Rejonowy trafnie uznał jednak, że okoliczności te nie wyłączają ani bezprawności, ani zawinienia, ani uporczywości zachowania.

Ocena dowodów dokonana przez Sąd Rejonowy mieściła się w granicach art. 7 k.p.k. Sąd ten wskazał, jakim dowodom dał wiarę, dlaczego uznał je za wiarygodne oraz jakie fakty na ich podstawie ustalił. Skarżący nie wykazał, aby Sąd pominął istotny dowód, oparł się na dowodzie nieujawnionym na rozprawie albo wyprowadził wnioski sprzeczne z zasadami logiki lub doświadczenia życiowego. Apelacja w tej części miała charakter polemiczny.

Nie był również zasadny zarzut błędu w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że oskarżony dopuścił się czynu z art. 57 § 1 k.k.s. umyślnie, z zamiarem bezpośrednim.

Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, że oskarżony był osobą prowadzącą działalność gospodarczą, wspólnikiem spółki jawnej i osobą ją reprezentującą. Miał zatem pełną świadomość ciążących na nim obowiązków publicznoprawnych, w tym obowiązku terminowego uiszczania zaliczek na podatek dochodowy oraz podatku wynikającego z rocznych zeznań PIT-36L.

Istotne jest również, że oskarżony składał deklaracje podatkowe, a zatem znał wysokość zobowiązań i terminy ich zapłaty. Nie chodziło więc o sytuację nieświadomości obowiązku podatkowego, lecz o świadome niewykonywanie tego obowiązku w terminie.

Nie przekonuje argument apelacji, że postępowanie restrukturyzacyjne samo w sobie wyłączało możliwość przypisania oskarżonemu zamiaru. Sąd Rejonowy prawidłowo wskazał, że proces restrukturyzacji nie zwalnia podatnika z obowiązku regulowania zobowiązań podatkowych, a tym bardziej nie uprawnia do jednostronnego odsuwania w czasie płatności podatku. Podatnik znajdujący się w trudnej sytuacji finansowej może korzystać z instrumentów przewidzianych w Ordynacji podatkowej, takich jak wniosek o odroczenie terminu płatności, rozłożenie podatku na raty albo rozłożenie na raty zaległości podatkowej. Oskarżony, jak sam podał, takiego wniosku nie składał.

Trafnie więc Sąd Rejonowy odwołał się do stanowiska Sądu Najwyższego, zgodnie z którym podatnik nie może przerzucać na Skarb Państwa skutków własnych niepowodzeń gospodarczych i usprawiedliwiać uporczywego niewpłacania podatku samym brakiem środków finansowych.

Uporczywość w rozumieniu art. 57 § 1 k.k.s. może wynikać zarówno z wielokrotnego niewpłacania podatku w terminie, jak i z długotrwałego utrzymywania stanu zaległości podatkowej. W niniejszej sprawie, nawet po dokonanej przez Sąd Okręgowy zmianie opisu czynu, zachowanie oskarżonego polegające na niewpłaceniu podatku wynikającego z zeznania PIT-36L za 2023 rok, płatnego do dnia 30 kwietnia 2024 roku, i utrzymywaniu tego stanu do dnia 29 grudnia 2024 roku, pozwalało na przyjęcie znamienia uporczywości.

Częściowo zasadny okazał się natomiast zarzut dotyczący przedawnienia karalności, choć wymagał on odmiennego ujęcia i częściowo innej argumentacji niż przedstawiona w apelacji.

Sąd Rejonowy przypisał oskarżonemu jeden czyn obejmujący okres od dnia 23 lutego 2021 roku do dnia 29 grudnia 2024 roku, polegający na uporczywym niewpłacaniu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące od stycznia do grudnia 2021 roku, zaliczek za miesiące od stycznia do listopada 2022 roku, zaliczek za miesiące od marca do sierpnia oraz za listopad 2023 roku, a także podatku wynikającego z zeznań PIT-36L za lata 2021, 2022 i 2023. Takie ujęcie wymagało jednak korekty w postępowaniu odwoławczym, albowiem poszczególne należności podatkowe objęte przypisanym czynem posiadały odrębne terminy płatności, a tym samym odrębnie należało oceniać bieg terminu przedawnienia karalności odnoszący się do każdego z tych zachowań.

Zgodnie z art. 51 § 1 k.k.s. karalność wykroczenia skarbowego ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok. Natomiast stosownie do art. 51 § 2 k.k.s., jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie przeciwko sprawcy, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od zakończenia tego okresu. Jednocześnie – zgodnie z art. 44 § 3 k.k.s., mającym odpowiednie zastosowanie do wykroczeń skarbowych – bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się z końcem roku, w którym upłynął termin płatności należności publicznoprawnej.

W tym zakresie Sąd Okręgowy podzielił stanowisko wyrażone w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 2020 roku, V KK 199/19, zgodnie z którym początkiem biegu terminu przedawnienia wykroczenia z art. 57 § 1 k.k.s. jest ostatni dzień roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności konkretnej należności podatkowej. Oznacza to, że dla każdej zaliczki na podatek dochodowy oraz dla podatku wynikającego z deklaracji PIT-36L termin przedawnienia należało ustalać odrębnie, z uwzględnieniem dat ich wymagalności.

Sąd Okręgowy miał również na względzie stanowisko wyrażone w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 30 listopada 2021 roku, IV KK 558/21, zgodnie z którym wykroczenie z art. 57 § 1 k.k.s. należy do kategorii czynów skutkujących uszczupleniem należności publicznoprawnej, a tym samym jego karalność ustaje także wówczas, gdy nastąpi przedawnienie samej należności podatkowej. Konieczne było więc równoległe uwzględnienie regulacji wynikających z art. 70 § 1, art. 70 § 6 pkt 1 oraz art. 70c Ordynacji podatkowej.

Z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że postanowieniem z dnia 30 grudnia 2024 roku wszczęto dochodzenie w sprawie o wykroczenie skarbowe polegające na uporczywym niewpłacaniu przez X. Ł. należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych. Tego samego dnia sporządzono również informację o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych dotyczących podatku dochodowego za lata 2021–2023, wynikającym z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Następnie postanowieniem z dnia 3 stycznia 2025 roku X. Ł. przedstawiono zarzut popełnienia wykroczenia skarbowego z art. 57 § 1 k.k.s., obejmującego okres od dnia 23 lutego 2021 roku do dnia 29 grudnia 2024 roku. Postanowienie to zostało oskarżonemu ogłoszone podczas przesłuchania w charakterze podejrzanego w dniu 22 stycznia 2025 roku, kiedy został on również przesłuchany. Tym samym dopiero w tej dacie doszło do skutecznego wszczęcia postępowania przeciwko sprawcy w rozumieniu art. 51 § 2 k.k.s.

W tym zakresie Sąd Okręgowy podzielił utrwalone stanowisko judykatury Sądu Najwyższego, zgodnie z którym „wszczęcie postępowania przeciwko sprawcy” następuje dopiero z chwilą łącznego spełnienia warunków w postaci sporządzenia postanowienia o przedstawieniu zarzutów, jego ogłoszenia podejrzanemu oraz przesłuchania go w charakterze podejrzanego.

Powyższe okoliczności miały istotne znaczenie dla oceny, które z zachowań objętych przypisanym czynem pozostawały jeszcze karalne w dacie skutecznego wszczęcia postępowania przeciwko oskarżonemu, a które uległy już przedawnieniu. Samo zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej nie oznacza bowiem automatycznego zawieszenia biegu przedawnienia karalności wykroczenia skarbowego, które podlega odrębnej regulacji wynikającej z art. 51 k.k.s.

W konsekwencji należało uznać, że karalność zachowań odnoszących się do najwcześniejszych należności podatkowych objętych opisem czynu uległa przedawnieniu jeszcze przed dniem skutecznego wszczęcia postępowania przeciwko X. Ł., tj. przed dniem 22 stycznia 2025 roku. Dotyczyło to zarówno zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy za lata 2021 i 2022, jak również podatku wynikającego z deklaracji PIT-36L za lata 2021 i 2022.

Nie uległo natomiast przedawnieniu zachowanie dotyczące podatku dochodowego wynikającego z zeznania PIT-36L za 2023 rok, płatnego do dnia 30 kwietnia 2024 roku. W tym zakresie oskarżony pozostawał zobowiązany do zapłaty podatku, a jego niewpłacenie i utrzymywanie stanu zaległości od dnia 1 maja 2024 roku do dnia 29 grudnia 2024 roku wyczerpywało znamiona wykroczenia skarbowego z art. 57 § 1 k.k.s.

Dlatego Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że w miejsce czynu przypisanego przez Sąd Rejonowy uznał oskarżonego za winnego tego, że będąc podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych, w okresie od dnia 1 maja 2024 roku do dnia 29 grudnia 2024 roku uporczywie nie wpłacał na rachunek Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. w obowiązującym terminie podatku dochodowego wynikającego z zeznania PIT-36L za 2023 rok, płatnego do dnia 30 kwietnia 2024 roku, w kwocie 6.605 złotych, czym wyczerpał dyspozycję art. 57 § 1 k.k.s.

Nie zasługiwała na uwzględnienie argumentacja obrońcy, że prowadzenie postępowania restrukturyzacyjnego wyłączało możliwość przypisania oskarżonemu odpowiedzialności za wykroczenie skarbowe.

Sąd Rejonowy ustalił, że od dnia 4 listopada 2022 roku wobec spółki Zakłady (...) spółka jawna było prowadzone postępowanie restrukturyzacyjne, a postanowieniem z dnia 18 maja 2023 roku zatwierdzono układ przyjęty na zgromadzeniu wierzycieli. Ustalenie to zostało oparte na dokumentach z (...), postanowieniu w przedmiocie zatwierdzenia układu i obwieszczeniach. Okoliczność ta została więc przez Sąd Rejonowy zauważona i uwzględniona, lecz słusznie nie została uznana za wyłączającą odpowiedzialność oskarżonego. Postępowanie restrukturyzacyjne dotyczyło spółki, natomiast przypisany czyn dotyczył obowiązków oskarżonego jako podatnika podatku dochodowego od osób fizycznych. Ponadto samo prowadzenie restrukturyzacji nie powoduje automatycznego uchylenia obowiązków podatkowych ani nie daje podatnikowi prawa do dowolnego kształtowania terminów zapłaty podatku. Skoro oskarżony nie wystąpił skutecznie o odroczenie terminu płatności podatku, rozłożenie podatku na raty albo inną ulgę w spłacie zobowiązania podatkowego, nie może skutecznie powoływać się na restrukturyzację jako okoliczność eliminującą umyślność lub uporczywość.

Zarzut rażącej niewspółmierności kary okazał się zasadny jedynie w następstwie zmiany zakresu odpowiedzialności oskarżonego, a nie z przyczyn samodzielnie wskazanych przez obrońcę.

Kara grzywny w kwocie 5.000 zł, wymierzona przez Sąd Rejonowy, nie była rażąco niewspółmierna przy pierwotnie przyjętym opisie czynu, obejmującym zaległości w łącznej kwocie 69.000 złotych oraz wieloletni okres niewpłacania należności podatkowych.

Skoro jednak Sąd Okręgowy wyeliminował z opisu czynu zachowania przedawnione i ograniczył odpowiedzialność oskarżonego do niewpłacenia podatku wynikającego z PIT-36L za 2023 rok w kwocie 6.605 złotych, konieczna stała się również korekta kary. Tym samym, uwzględniając znaczne ograniczenie zakresu przypisanego czynu, niższą kwotę niewpłaconej należności, wiek oskarżonego, jego dotychczasową niekaralność, sytuację majątkową i osobistą, ale także konieczność zapewnienia realnej dolegliwości kary oraz realizacji jej celów zapobiegawczych i wychowawczych, Sąd Okręgowy uznał, że adekwatną karą będzie grzywna w wysokości 1.000 złotych. Kara ta pozostaje współmierna do stopnia winy oskarżonego oraz społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, a jednocześnie uwzględnia ograniczony po zmianie zakres odpowiedzialności karno-skarbowej.

Reasumując, apelacja obrońcy była zasadna wyłącznie w zakresie zarzutu przedawnienia karalności części zachowań objętych pierwotnym opisem czynu, co skutkowało zmianą zaskarżonego wyroku poprzez ograniczenie odpowiedzialności oskarżonego do czynu popełnionego w okresie od dnia 1 maja 2024 roku do dnia 29 grudnia 2024 roku, dotyczącego niewpłacenia podatku dochodowego wynikającego z zeznania PIT-36L za 2023 rok w kwocie 6.605 złotych.

Wniosek

Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez umorzenie postępowania w stosunku do przedawnionych czynów, ewentualnie uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów w pozostałej części.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Wniosek niezasadny z przyczyn wskazanych szczegółowo powyżej.

1.OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

1.ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.1.Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Utrzymanie w mocy wszystkich rozstrzygnięć zawartych w wyroku w zakresie nie podlegającym modyfikacji określonej w punkcie 5.2.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Sąd Rejonowy przeprowadził w przedmiotowej sprawie postępowanie dowodowe w zakresie czynu inkryminowanego oskarżonemu w sposób prawidłowy, a następnie zgromadzony materiał dowodowy poddał co do zasady trafnej analizie i na tej podstawie co do zasady wyprowadził słuszne wnioski co do winy oskarżonego w zakresie popełnienia przypisanego mu czynu. Przedmiotem rozważań zaprezentowanych przez Sąd Rejonowy w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku były nie tylko dowody obciążające oskarżonego, ale i dowody przeciwne, ocenione w zgodzie z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego.

Sąd Okręgowy, nie dopatrując się również uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu, określonych w art. 439 k.p.k. i art. 440 k.p.k., zaskarżony wyrok wobec oskarżonego utrzymał w mocy w zakresie nie podlegającym modyfikacji określonej w punkcie 5.2.

0.1.Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.

Przedmiot i zakres zmiany

Zmieniono zaskarżony wyrok, w ten sposób, że w miejsce czynu przypisanego w punkcie 1 wyroku, a zarzucanego w akcie oskarżenia uznano oskarżonego X. Ł. za winnego tego, że będąc podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych, w okresie od dnia 1 maja 2024 roku do dnia 29 grudnia 2024 roku, uporczywie nie wpłacał na rachunek Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. w obowiązującym terminie podatku dochodowego wynikającego z zeznania PIT-36L za 2023 rok, płatnego do dnia 30 kwietnia 2024 roku, w łącznej kwocie 6605 złotych, to jest wykroczenia skarbowego określonego w art. 57 § 1 k.k.s. i za to na podstawie art. 57 § 1 k.k.s. wymierza mu karę grzywny w wysokości 1.000 złotych.

Zwięźle o powodach zmiany

Zmiana dokonana z przyczyn wskazanych szczegółowo powyżej w punkcie 3.1.

0.1.Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.0.1.Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

0.0.1.Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.1.Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

1.Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

3.

Sąd Okręgowy na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. i art. 17 ust. 1 i 2 w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 123 ze zm.) zwolnił oskarżonego od opłaty za drugą instancję i wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym.

1.PODPIS

0.1.Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego X. Ł..

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 17 września 2025 roku w sprawie sygn. akt II W 130/25

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐Uchylenie

☒Zmiana