Treść orzeczenia
Sygnatura akt IV Ka 509/14
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 29 lipca 2014 roku.
Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
SSO Adam Pietrzak (spr.)
SSO Agnieszka Połyniak
SSO Ewa Rusin
Marta Synowiec
przy udziale Andrzeja Mazurkiewicza Prokuratora Prokuratury Okręgowej, po rozpoznaniu dnia 29 lipca 2014 roku sprawy J. C. syna F. i W. z domu F. ur. (...) w P. H. oskarżonego z art. 177§1kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 15 kwietnia 2014 roku, sygnatura akt II K 1009/12
I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;
II. zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego A. D. 420 złotych tytułem udziału pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym;
III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe związane z postępowaniem odwoławczym, w tym wymierza 180 zł opłaty za to postępowanie.
Sygn. akt IV Ka 509/14
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2014 roku (sygn. akt II K 1009/12) Sąd Rejonowy w Kłodzku po rozpoznaniu sprawy K. C.oskarżonego o to, że w dniu 03 września 2012r. w R., pow. (...), woj. (...)na skrzyżowaniu drogi podporządkowanej nr (...)z droga główną nr (...), kierując pojazdem marki F. (...) nr rej. (...)naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że wyjeżdżając z drogi podporządkowanej nie dostosował się do ostrzegawczego znaku drogowego A-7 i wjechał na skrzyżowanie nie ustępując pierwszeństwa przejazdu prawidłowo jadącemu droga (...), kierującemu rowerem A. D., co doprowadziło do zderzenia się pojazdów wskutek czego obrażeń ciała w postaci: złamania kompresyjnego trzonu i rękojeści mostka , złamania trzonów kręgów piersiowych Th4,Th5, Th6, złamania żeber IV, V i VI po stronie prawej złamania łuku Th5, złamania wyrostków poprzecznych Th5 i 6 oraz stłuczenia uda prawego, doznał kierujący rowerem A. D., przy czym obrażenia te naruszyły czynność narządów ciała na czas dłuższy niż siedem dni,
to jest o czyn z art. 177 § 1 kk,
oskarżonego J. C. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z tym, iż przyjął że obrażenia ciała jakich doznał pokrzywdzony stanowią ciężki uszczerbek na zdrowiu opisany w art. 156§1 kk to jest czynu opisanego w art. 177§2 kk i za to na podstawie art. 177§2 kk wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; na podstawie art. 69§1 kk i art. 70§1 pkt 1 kk wykonanie wyżej orzeczonej kary warunkowo oskarżonemu zawiesił wyznaczając okres próby na 2 (dwa) lata; na podstawie art. 42§1 kk orzekł wobec oskarżonego tytułem środka karnego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B na okres 2 (dwóch) lat zobowiązując oskarżonego do złożenia prawa jazdy we właściwym wydziale komunikacji; na podstawie art.46§2 kk orzekł od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego A. D. nawiązkę w kwocie 5.000 (pięć tysięcy) złotych; zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego A. D. kwotę 2.500 (dwa tysiące pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów związanych z udziałem pełnomocnika procesowego; zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, a wydatkami postępowania obciąża Skarb Państwa.
Powyższy wyrok zaskarżył obrońca oskarżonego w części, tj. w pkt. III, IV i V.
Na podstawie art. 427 § 2 kpk i art. 438 pkt 2 kpk wyrokowi powyższemu zarzucił:
1. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 6 kpk i art. 424 § 2 kpk:
a) poprzez nie przytoczenie okoliczności, które Sąd I instancji miał na względzie orzekając wobec oskarżonego tytułem środka karnego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B na okres 2 lat co w istotny sposób ograniczyło prawo oskarżonego do obrony, gdyż uniemożliwiało podjęcie merytorycznej polemiki z orzeczeniem Sądu I instancji;
b) poprzez nie przytoczenie w uzasadnieniu orzeczenia okoliczności, które Sąd I instancji miał na względzie orzekając wobec oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego nawiązkę w kwocie 5000 złotych, co w istotny sposób ograniczyło prawo do obrony oskarżonego, gdyż uniemożliwiało podjęcie merytorycznej polemiki z orzeczeniem Sądu I instancji;
c) poprzez nieprzytoczenie w uzasadnieniu orzeczenia okoliczności, które Sąd I instancji miał na względzie wydając orzeczenie o kosztach i zasądzając od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego A. D. zwrot kosztów związanych z udziałem pełnomocnika procesowego w kwocie 2.500 złotych , co w istotny sposób ograniczyło prawo do obrony oskarżonego uniemożliwiając podjęcie merytorycznej polemiki z orzeczeniem Sądu I instancji.
Na podstawie art. 427 § 1 kpk i art. 438 § 2 kpk wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt II i IV, zaś w pkt V zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego kosztów udziału pełnomocnika pokrzywdzonego w wysokości taryfowej podstawowej, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Apelacja nie jest zasadna.
Poczynione przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne i ocena prawna przypisanego oskarżonemu czynu nie budzą w ocenie sądu odwoławczego zastrzeżeń.
W świetle okoliczności sprawy i dyrektyw art. 53 kk brak jest podstaw do uznania wymierzonej oskarżonemu kary i orzeczonych środków karnych za rażąco niewspółmiernie surowe w rozumieniu przepisu art. 438 pkt4) kpk.
Za chybione uznać należy przede wszystkim podniesiony trzykrotnie w apelacji zarzut naruszenia prawa oskarżonego do obrony, którego nie sposób dopatrzyć się w kontekście przepisu art. 6 kpk.
Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie stwarza również w ocenie sądu odwoławczego podstaw do uznania, że uniemożliwia ono podjęcia merytorycznej polemiki z zaskarżonym orzeczeniem.
Sąd I instancji wskazał, że „… oskarżony stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa innych…” jako podstawę orzeczenia tytułem środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B.
W realiach przedmiotowej sprawy stwierdzenie to zasługuje na pełną aprobatę – okoliczności zdarzenia w pełni potwierdzają tezę sądu rejonowego.
Dodać należy, że Sąd I instancji wnikliwe ocenił sytuację oskarżonego i z uwagi na prowadzoną przezeń działalności rolniczą zawęził zakaz wspomnianego zakazu tak by nie uniemożliwił oskarżonemu obsługi maszyn rolniczych w szczególności ciągnika.
Również orzeczenie o nawiązce zostało przynajmniej w niezbędnym stopniu uzasadnione – Sąd I instancji wskazał przesłanki, które zadecydowały o orzeczeniu nawiązki w kocie 5000 złotych oraz okoliczności, które wpłynęły na nie zasądzenie nawiązki w kwocie żądanej przez oskarżyciela posiłkowego, lecz w istotnym stopniu obniżonej (k. 301 akt sądowych) .
Brak jest w ocenie sądu odwoławczego podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego orzeczenia o kosztach – zasądzona kwota mieści się w granicach określonych w § 2 ust 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszone przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( „…nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna…”), a zgodnie z utrwaloną judykaturą wysokość honorarium jest przedmiotem umowy cywilnoprawnej i o ile mieści się na wspomnianych granicach brak jest podstaw do ingerencji sądu w tym zakresie.
Mając na względzie powyższe Sąd okręgowy orzekł jak na wstępie.
Orzeczenie o kosztach oparte jest na podstawie art. 636 § 1 kk i art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku – opłatach w sprawie karnych.