descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt IV Ka 442/15

Uzasadnienie

M. P. został obwiniony o to, że:

w dniu 10.11.2014 r. około godz. 15:00 w P.przy ul. (...) oraz przy ul. (...) umyślnie usuwał wystawione publicznie na tablicach ogłoszeniowych przy klatkach schodowych ww. bloków ulotki komitetów wyborczych czym uniemożliwił innym osobom zapoznanie się z nimi tj. o czyn z art. 67 § 1 kw

Sąd Rejonowy w Piotrkowie Tryb. wyrokiem z dnia 18 czerwca 2015 roku w sprawie sygn. akt VII W 74/15:

1. obwinionego M. P. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 67 § 1 kw wymierzył mu karę grzywny w kwocie 300 (trzysta) złotych,

1. zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 (sto) złotych tytułem zryczałtowanych wydatków oraz kwotę 30 (trzydzieści) złotych tytułem opłaty.

P owyższy wyrok został zaskarżony w całości na korzyść obwinionego apelacją przez samego obwinionego.

Obwiniony zaskarżonemu wyrokowi zarzucił nieobiektywną i niepełną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

W konkluzji skarżący wnosił zmianę wyroku poprzez uniewinnienie obwinionego od zarzucanego mu czynu.

SĄD OKRĘGOWY ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE

Apelacja obwinionego nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie rozważań podnieść należy, iż wywody skarżącego sprowadzające się w istocie rzeczy do zanegowania prawidłowych ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Rejonowy i opierające się na wybiórczej i odmiennej interpretacji zebranych w sprawie dowodów, nie przedstawiają jakichkolwiek przekonujących argumentów, podważających prawidłowość i słuszność rozumowania sądu I instancji. Dokonane bowiem przez sąd I instancji ustalenia co do sprawstwa obwinionego w pełni odpowiadają zebranym w sprawie dowodom, a nade wszystko są wynikiem wszechstronnej oraz wnikliwej ich analizy.W toku prowadzonego postępowania sąd I instanji ujawnił całokształt okoliczności faktycznych sprawy i rozważył wszystkie okoliczności, zarówno te przemawiające na korzyść obwionego, jak również te przemawiające na jego niekorzyść. Zaprezentowana przez sąd meriti ocena materiału dowodowego dokonana została w sposób pawidowy z uwzględnieniem zasad wiedzy i doświadczenia życiowego i zasad logicznego rozumowania.

Skarżący w swej apelacji stara sie deprecjonować zeznania świadków , wskazując na różnice występujące w tych zeznaniach, jednakże różnice te dotyczą w istocie okoliczności drugorzędnych i nie rzutują na prawidłowość dokonanych przez sąd meriti ocen, w tym na kwestie prawidłowo ustalonego sprawstwa obwinionego. Skarżący w sposób wybiorczy bowiem podchodzi do zeznań swiadków przesłuchanych przez sąd meriti, akcentując tylko te okoliczności , które w jego ocenie uprawniały sąd I instancji do uznania ich za niewiarygodne, w sytuacji gdy pełna ocean zeznań tych swiadków we wzajemnym ich powiązaniu ze sobą wskazuje w sposób niebudzący wątpliwości , że obwiony jest sprawcą zarzuconego mu czynu, a zeznaniom wszystkich świadków przesłuchanych przez sąd meriti należy przyznać walor wiarygodności.

Bezspornie do zdarzenia doszło w okresie wyborów samorządowych. Inicjatorem” przedsięwzięcia” w wyniku którego doszło do ujawnienia czynu obwinionego była świadek W. M., która zaobserwowała fakt zrywania plaktów przez obwinionego oraz następnie obserwowała, w jakim kierunku udał się obwiniony . Świadek była członkiem konkurencyjnego komitetu wyborczego, stąd jej zainteresowanie czynami “oponenta” i to nie znaczy , że gdyby tego typu działania nie były uziałem obwinonego to powiadomiła by ona o fakcie innych członków komitetu i swych znajomych. Wynikiem tego jest udział w zdarzeniu świadków R. P. oraz Z. W., którzy złożyli spójne z w/w świadkiem i konsekwentne zeznania oraz finalnie także interwencji na wniosek W. M. funkcjonariuszy Straży Miejskiej. Taki łańcuch zdarzeń wydaje się być logiczny i konsekwentny, z pewnością nie nosi cech sprokurowanej afery, aby celowo pomówić obwinionego o czyny, jakie nie były jego udziałem.

Zważyć należy, że po zatrzymaniu obwiniony potwierdził fakt, że zrywał plakaty, naklejając te ze swym wizerunkiem, bo inni tak też robili i okoliczności te znajdują potwierdzenie w zeznaniach R. P. oraz Z. W., a przede wszystkim zeznania te korespondują ze złożonymi w sprawie przed sądem przez funkcionariusza straży miejskiej D. W., który z pewnością nie jest zainteresowany w sprawie kreowaniem nieobiektywnej dla obwinionego wersji zdarzenia czy zniekształcaniem treści zajścia . Świadek jest funkcjonariuszem publicznym, nie jest w jakikolwiek sposób powiązany ze stronami , także pod względem sympatyzowania z którymkolwiek z ugruowań politycznych preferowanym przez stony konfliktu. Nic takiego nie wynika z akt sprawy. Apelant przy tym zdaje się nie zauważać, że zeznania swiadków co do tej okoliczności R. P. oraz Z. W., które w ocenie apelanta są niewiarygodne, korespondują z zeznaniami świadka D. W., który w odczuciu apelana jest wiarygodnym źródłem informacij w zakresie, w jakim składa korzystne dla obwinionego zeznania, co wynika wprost z uzasadnienia apelacji.

Wiarygodność przesłuchanych w sprawie świadków wzmacnia również okoliczność, dostrzeżona przez sąd meriti, że świadkowie ci w swych zeznaniach jaskrawie rozgraniczają i wartościują okoliczności, które były ich bezpośrednim udziałem od tych, których świadkami są jedynie “ze słuchu”. W szczególności dotyczy to zeznań I. P.. Obwiniony stara sie nadać istotny walor okoliczności, iż nie ujawniono przy nim jakichkolwiek ulotek, plakatów , ignorując fakt, że do tej kwestii sąd meriti w sposób logiczny i przekonujący odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku /vide:k.91/. Argumentacja tam zaprezentowana została w pełni zaakceptowana przez sąd odwoławczy.

Wobec powyższego stwierdzić należy, iż sąd I instancji w pełni uprawniony był do poczynienia ustaleń faktyczych w oparciu o zeznania wszystkich przesłuchanych w sprawie świadków, które to zeznania są wzajemnie zbieżne, spójne i konsekwentne i odrzucenia wersji prezentowanej przez obwinonego,która wersja jest odosobniona i nie znajduje poparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Obwiniony ma też oczywisty interes w prezentowaniu takiej wersji , która pozwalałaby mu uniknąć odpowiedzialności , a przez to traci walor obiektywizmu. Jednocześnie zaś konkluzje sądu I instancji stanowią wynik rozważenia wszystkich okoliczności, przemawiających zarówno na korzyść, jak niekorzyść oskarżonego/obwinionego/ (art. 4 k.p.k.w z art. 109 § 2 kpw ).

Sąd odwoławczy zaakceptował także w pełni rozważania sądu meriti w odniesieniu do oceny prawnej zachowania obwinionego.

Ponieważ i wymiar kary nie może zostać również uznany jako zbyt surowy i nieadekwatny/ przy uwzglednienu faktu, że jest to kara łagodniejszego rodzaju 300zł. przy zagrożeniu karą do kwoty 5.000 zł. i przy uwzględnieniu jej wymiaru oraz uwzględnieniu celów zapobiegawczych i wychowawczych dla sprawcy oraz kształtowania świadomosci prawnej społeczeństwa, mając na uwadze ,że sąd meriti uwzględnił wszystkie okolicznosci rzutujące na wymiar kary/ zaskarżony wyrok jako słuszny i odpowiadający prawu, należało w całości utrzymać w mocy.

Koniecznośc sporządzenia pisemnego uzasadnienia oprócz zaprezentowania ustnie matywów wyroku wynika z faktu braku spełnienia przesłanki wskazanej w art. 107 § 2 a kpw.

O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie przepisów powołanych w części dyspozytywnej wyroku.