Treść orzeczenia
Uzasadnienie
Formularz UK 2
Sygnatura akt
Sygn. akt IV Ka 41/26
Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:
1. CZĘŚĆ WSTĘPNA
1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji
Wyrok Sądu Rejonowego w Opocznie z dnia 8 lipca 2025 roku sygn. akt II K 592/23
1.2. Podmiot wnoszący apelację
☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ oskarżyciel posiłkowy
☐ oskarżyciel prywatny
☒ obrońca
☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ inny
1.3. Granice zaskarżenia
1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☐co do winy
☐co do kary
☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
1.1.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐brak zarzutów
1.4. Wnioski
☒uchylenie
☒zmiana
2. Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy
1.5. Ustalenie faktów
1.1.3. Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
2.1.1.1.
1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
2.1.2.1.
1.6. Ocena dowodów
1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 2.1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków
Lp.
Zarzut
3.1.
Obrazy przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść wyroku, tj.
1) art. 201 k.p.k., art. 193 § 1 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez uznanie opinii biegłego sądowego z dziedziny rekonstrukcji wypadków drogowych i techniki samochodowej mgr. inż. N. J. za wiarygodną, podczas gdy opinia ta została sporządzona w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny, a to z uwagi na fakt, iż biegły w swej opinii odnosi się jedynie do stanu faktycznego, w którym znak (...) był w pełni widoczny dla każdej osoby kierującej pojazdem mechanicznym, podczas gdy z zeznań świadków przesłuchanych w toku rozprawy głównej, tj. W. K., N. L., N. N. (2) wynika, iż skrzyżowanie było zarośnięte krzewami, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło do nieprawidłowego przyjęcia, iż bezpośrednią przyczyną wypadku drogowego był błąd w technice jazdy kierującego pojazdem marki C. (...) o nr rej. (...) polegający na nie zachowaniu należytej ostrożności i nie zastosowaniu się do znaku (...), przy jednoczesnym nierozważeniu związku przyczynowo - skutkowego między ograniczoną widocznością ww. znaku a zdarzeniem z dnia 10.07.2023 roku,
2) art. 7 k.p.k. poprzez:
a) odmowę przyznania waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie, w jakim K. M. negował swe sprawstwo i uznanie ich za przyjętą linię obrony mającą doprowadzić do uniknięcia odpowiedzialności karnej, podczas gdy wyjaśnienia te są spójne oraz zgodne z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy,
b) uznanie zeznań W. K. oraz N. N. (1) w zakresie widoczności znaku STOP w miejscu zdarzenia jako niewiarygodnych z uwagi na ich sprzeczność z uznaną przez Sąd za wiarygodny dowód w sprawie opinią biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych i techniki samochodowej, podczas gdy wersje zdarzeń prezentowane przez ww. świadków są spójne, logiczne oraz korelują wzajemnie ze sobą w zakresie ograniczonej widoczności znaku w miejscu zdarzenia z uwagi na zarośla i brak utrzymania pasa zieleni - rowu w stanie należytym i umożliwiającym swobodny i bezpieczny przejazd przez skrzyżowanie, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, albowiem doprowadziło do przypisania oskarżonemu sprawstwa czynu wyczerpującego dyspozycję art. 177 § 2 k.k., którego nie popełnił,
c) pominięcie w ocenie dowodu z zeznań N. L. faktu, iż świadek miała zaufanie do oskarżonego, wskazywała na jego zainteresowanie dziećmi po wypadku, a także wprost przyznała, iż znak pionowy STOP nie był widoczny, był porośnięty krzewami, co miało wpływ na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, gdyż doprowadziło do błędnego ustalenia, iż ww. znak był widoczny,
d) nienadanie odpowiedniej rangi i mocy dowodowej ugodzie mediacyjnej zawartej pomiędzy oskarżonym a oskarżycielką posiłkową i pominięcie zawartych w niej ustaleń przy wyrokowaniu w sprawie, co miało istotny wpływ na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, albowiem doprowadziło do błędnego ustalenia stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu,
3) art. 5 § 2 k.p.k. poprzez jego niezastosowanie i nierozstrzygnięcie występujących w sprawie wątpliwości w zakresie widoczności znaku STOP, zarośli i krzewów zasłaniających ww. znak na korzyść oskarżonego, co doprowadziło do błędnego przypisania oskarżonemu czynu wyczerpującego dyspozycję art. 177 § 2 k.k.,
II. błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, mający istotny wpływ na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, a polegający na nieprawidłowym przyjęciu, że:
1) oskarżony K. M. w dniu 10.07.2023 roku około godziny 14:00, umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem osobowym marki C. (...) o nr rej. (...), dojeżdżając do znaku (...) nie zachował szczególnej ostrożności i nie zastosował się do niego, co doprowadziło do zderzenia z samochodem dostawczym marki R. (...) o nr rej. (...), podczas gdy wnikliwa analiza materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy prowadzi do wniosku, iż naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym przez oskarżonego miało charakter nieumyślny, a zatem nastąpiło z przyczyn obiektywnych, niezależnych od niego, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, albowiem doprowadziło do błędnego przypisania oskarżonemu działania o charakterze umyślnym,
2) znak (...) był dobrze widoczny, a wypadek komunikacyjny był następstwem nieprawidłowego zachowania kierującego pojazdem marki C. (...) o nr rej. (...), który nie zachował szczególnej ostrożności i nie zastosował się do niego, podczas gdy z zeznań W. K. oraz N. N. (1) wynika, że ww. znak pionowy był przysłonięty przez gałęzie oraz krzewy a przydrożny rów w dniu zdarzenia nie był wykoszony, co niewątpliwie utrudniało widoczność w obrębie skrzyżowania.
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny
Podniesione zarzuty naruszenia przepisów postępowania oraz błędu w ustaleniach faktycznych mogą zostać omówione łącznie, gdyż opierają się na twierdzeniach obrony, że przedmiotowe skrzyżowanie było zarośnięte krzewami, przez co znak drogowy (...) znajdujący się przed tym skrzyżowaniem, był niewidoczny.
Trzeba wyraźnie stwierdzić, iż twierdzenia te są zupełnie chybione. Z żadnych dowodów materialnych, mających walor obiektywny, jak protokół oględzin miejsca wypadku, materiał zdjęciowy, notatki urzędowe, nie wynika, by znak (...) umieszczony przed skrzyżowaniem we wsi N., miał być niewidoczny, a w szczególności przesłonięty przez rosnące krzaki, czy też inną roślinność. W szczególności ze zdjęć fotograficznych wykonanych przez policję tuż po wypadku widać wyraźnie, że przedmiotowy znak drogowy (...) był bardzo dobrze widoczny, nie przesłonięty żadnymi krzakami, czy też inną roślinnością (zdjęcia (...)). Tego typu obiektywnym i niepodważalnym dowodom, obrona przeciwstawia zeznania świadków: N. L., W. K. i N. N. (1), którzy rzekomo widzieli jakieś zarośla, czy też gałęzie przesłaniające znak (...) przed skrzyżowaniem. Zauważyć tylko należy, że świadek N. L. wyraźnie sprzyjała oskarżonemu, wręcz wnosząc o warunkowe umorzenie postępowania przeciwko niemu. Natomiast świadkowie W. K. i N. N. (1), powiązani bądź z N. L., bądź oskarżonym, zostali zgłoszeni przez obronę po 1,5 roku od zdarzenia. Niczego nie zmieniają również dołączone do apelacji wydruki z portalu (...) Maps, które wcale nie potwierdzają, że znak (...) był przesłonięty zaroślami. Natomiast zacienienie miejsca, gdzie znajduje się znak, uwidocznione na niektórych wydrukach, nie może być wytłumaczeniem dla żadnego kierowcy, który powinien uważnie prowadzić samochód w każdych warunkach atmosferycznych, nie tylko w dni słoneczne, ale także przy zmniejszonej widoczności. Zupełnie chybionym jest również powoływanie się na lustro drogowe, które pojawiło się w późniejszym czasie przy skrzyżowaniu w N.. Jest ono bowiem zwrócone dokładnie w przeciwną stronę, w porównaniu z kierunkiem, z jakiego jechał oskarżony. Jeszcze raz podkreślić należy, że dokładny wygląd znaku (...) i jego dobra widoczność, został procesowo utrwalony fotograficznie tuż po wypadku i załączony do akt sprawy, jako materiał zdjęciowy (płyta CD – k. 47)
Sąd Rejonowy także słusznie uznał opinię biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych N. J., jako opinię kompletną i przekonywującą. Biegły dysponuje wiadomościami specjalnymi, niezbędnymi do wyjaśnienia okoliczności, o które do niego zwrócił się organ procesowy. Opinia biegłego, wydana w formie pisemnej, udziela odpowiedzi na wszystkie postawione pytania, na które, zgodnie z zakresem posiadanych wiadomości specjalnych i udostępnionym mu materiałem dowodowym, biegły powinien udzielić odpowiedzi. Uwzględnia także wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia konkretnej kwestii okoliczności oraz zawiera uzasadnienia wyrażonych w niej ocen i poglądów. Jednocześnie sformułowania opinii pozwalają na zrozumienie wyrażonych w niej ocen i poglądów, a wnioski końcowe są jednoznaczne. Skoro opinia ta spełniała wszelkie wymogi, jakie ustawa stawia przed opinią specjalistyczną w sprawie karnej, Sąd Rejonowy miał prawo oprzeć się na tejże opinii. Skarżący nie wykazał, ze biegły opierał się na błędnych założeniach. Jak już wyżej to omówiono, nie było żadnych podstaw do przyjęcia, że znak stop nie był widoczny dla osoby kierującej pojazdem mechanicznym, gdyż skrzyżowanie było zarośnięte krzewami. Nota bene – biegły w swojej opinii także zaznaczył, że znak(...)ustawiony był w miejscu dobrze widocznym (k. 113).
Z opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych jednoznacznie wynika, iż oskarżony kierujący C. wjechał na skrzyżowanie z nadmierną prędkością (nie mniejszą niż 80 km/h), ale przede wszystkim, nie unieruchomił samochodu przed drogą nadrzędną, przed znakiem (...), czym nie ustąpił pierwszeństwa kierującemu R. (...). Oznacza to, że oskarżony nieprawidłowo obserwował drogę przed pojazdem. Fakt, że wjechał na skrzyżowanie z nadmierną prędkością dowodzi, że w ogóle nie dostrzegł nawet skrzyżowania dróg, które z jego pozycji było widoczne. Oskarżony nie zachował szczególnej ostrożności podczas dojazdu do oznakowanego i dobrze widocznego skrzyżowania dróg publicznych, czym nie zastosował się do art. 25 ust. 1 Prawa o Ruchu Drogowym w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych. Technika jazdy kierującego C. stanowiła bezpośredni związek ze stworzeniem zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
W świetle zgromadzonego materiału dowodowego, Sąd Rejonowy słusznie uznał, że skoro oskarżony kierujący samochodem osobowym m-ki C. (...) nr rej. (...), dojeżdżając do oznakowanego skrzyżowania nie zastosował się do znaku (...) i wjechał na skrzyżowanie bez zatrzymania samochodu przed drogą z pierwszeństwem, przez co nie ustąpił pierwszeństwa kierującemu samochodem dostawczym m-ki R. (...) nr rej (...), doprowadził do zderzenia obu pojazdów, umyślnie naruszył on zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Sądowi meriti nie można też skutecznie postawić zarzutu naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. Pamiętać należy, że regulacje art. 7 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. mają charakter rozłączny. Problem wiarygodności danego dowodu musi być stanowczo rozstrzygnięty na płaszczyźnie art. 7 k.p.k., zaś stosowanie reguły in dubio pro reo (art. 5 § 2 k.p.k.) powinno odnosić się tylko do nie dających się usunąć wątpliwości w sferze faktów. Należy zwrócić uwagę, że niedające się usunąć wątpliwości, to nie istnienie w dowodach kilku wersji zdarzenia, ale brak możliwości rozstrzygnięcia między nimi przy użyciu zasad oceny dowodów. Dopiero, gdy sprzeczności nie da się rozstrzygnąć, to jest wątpliwości usunąć, wtedy wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego. Ponadto, jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie, skuteczne posłużenie się zarzutem obrazy art. 5 § 2 k.p.k. może przynieść skutek jedynie wówczas, gdy zostanie wykazane, że orzekający w sprawie sąd rzeczywiście miał wątpliwości o takim charakterze i rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego. Dla zasadności tego zarzutu nie wystarczy zaś zaprezentowanie przez stronę własnych wątpliwości, co do stanu i oceny dowodów. Przepis art. 5 § 2 k.p.k. wprost odnosi się do istnienia wątpliwości przy ustalaniu stanu faktycznego, ale po stronie orzekającego sądu. O naruszeniu tego przepisu można więc mówić wówczas, gdy sąd (i tylko sąd, jako organ orzekający) ustalając, że zachodzą nie dające się usunąć wątpliwości, nie rozstrzygnie ich na korzyść skazanego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia z 6 stycznia 2004 roku – V KK 60/03; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 2017 roku – II KK 129/17; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20.04.2004 roku – V KK 332/03; wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 15 stycznia 2003 roku - II AKa 360/02).
W przedmiotowej sprawie, nie zachodziła natomiast żadna tego typu sytuacja. Podkreślić należy, iż rozumowanie przytoczone przez Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku spełniało wymogi art. 7 k.p.k. z uwagi na fakt, iż ocena wartości zebranych dowodów została dokonana przez Sąd I instancji wszechstronnie, we wzajemnym ich kontekście, zgodnie z wiedzą i doświadczeniem życiowym. Sąd Rejonowy nie tylko właściwie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, ale także wyciągnął z niego prawidłowe wnioski, co do wypełnienia przez oskarżonego znamion zarzucanego mu przestępstwa. W świetle tej oceny i wniosków, kwestia sprawstwa i zawinienia oskarżonego jawiła się w sposób jednoznaczny i nie ma mowy, aby zachodził tu stan nie dających się usunąć wątpliwości.
Reasumując powyższe rozważania, stwierdzić należy, iż Sąd Okręgowy nie podzielił twierdzeń skarżącego, że przedmiotowa sprawa dotknięta została obrazą przepisów prawa procesowego oraz błędami w ustaleniach faktycznych, a które to mogły mieć wpływ na treść wyroku.
Wniosek
o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu z uwagi na brak danych dostatecznie uzasadniających jego popełnienie, lub o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
Ponieważ Sąd odwoławczy nie stwierdził obrazy przepisów prawa procesowego, ani błędu w ustaleniach faktycznych – o czym była mowa powyżej – wniosek apelacji o uniewinnienie oskarżonego nie zasługiwał na uwzględnienie. Nie zostały także spełnione warunki wskazane w art. 437 § 2 zd. 2 k.p.k. zezwalające na uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania
3.2.
III. zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec oskarżonego kary 10 miesięcy pozbawienia wolności, w sytuacji gdy Sąd nie nadał właściwego znaczenia dyrektywom jej wymiaru, przypisując nadmierną rangę okolicznościom obciążającym przy jedynie marginalnym uwzględnieniu okoliczności łagodzących, do których należy zaliczyć zachowanie po zdarzeniu, troskę o podróżujących z nim pasażerów, nieustanne zainteresowanie stanem zdrowia małoletnich pokrzywdzonych, dążenie do zniwelowania ujemnych skutków zdarzenia, a także właściwości i warunków osobistych sprawcy, nienagannego trybu życia, stosunkowo młodego wieku oskarżonego, a wszystkie ww. okoliczności prowadzą do wniosku, iż każda kara, nawet w zakresie zbliżonym do dolnych granic ustawowego zagrożenia, jest rażąco niesprawiedliwa i nadmiernie surowa, a w konsekwencji zachodzi konieczność jej złagodzenia.
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny
Chybionym jest też zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec oskarżonego kary. Orzeczona kara pozbawienia wolności nie nosi znamion, ani ,,rażącej”, ani nawet ,,zwykłej” niewspółmierności, skoro przypisane oskarżonemu przestępstwo zagrożone jest karą od 6 miesięcy do 8 lat pozbawienia wolności, a w niniejszej sprawie oskarżonemu wymierzona została kara 10 miesięcy pozbawienia wolności. Jest to wymiar kary niemal zbliżony do ustawowego minimum i choćby z tego względu nie może być mowy o rażącej surowości tej kary. Zgodzić się należy z Sądem meriti, iż wymierzona oskarżonemu kara pozbawienia wolności, stanowi trafną reakcję karną, współmierną do stopnia winy oskarżonego, jak i do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przestępstwa. Kara taka spełni w sposób właściwy cel zapobiegawczy oraz wychowawczy, jak również cele kary w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Skarżący uwypukla wszelkie okoliczności łagodzące, które jednak zostały wzięte pod uwagę przez Sąd Rejonowy przy ferowaniu kary. Apelacja nie dostrzega natomiast bardzo wysokiego stopnia społecznej szkodliwości popełnionego czynu, przejawiającego się bardzo ciężkich obrażeniach ciała, jakie doznały małoletnie pasażerki samochodu, którym kierował oskarżony. Na niekorzyść oskarżonego przemawia też umyślne i rażące naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym polegające na zignorowaniu znaku stop przed skrzyżowaniem, nie mówiąc już o znacznie przekroczonej prędkości w terenie zabudowanym. Trzeba też mieć na uwadze, że oskarżony był już wcześniej karany. Gdyby nie okoliczności łagodzące, jak wyrażenie skruchy, zawarcie ugody mediacyjnej, wpłacenie nawiązek w kwotach po 5.000 zł na rzecz pokrzywdzonych dziewczynek, orzeczona kara musiałaby być dużo bardziej surowa.
Sąd Rejonowy trafnie także uznał, iż adekwatną karą wobec oskarżonego winna być krótkoterminowa, ale bezwzględna kara pozbawienia wolności. Poza tym i tak brak było podstaw do warunkowego zawieszenia jej wykonania. Zgodnie z treścią art. 69 § 1 k.k., w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2015 roku, sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze nieprzekraczającym roku, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa nie był skazany na karę pozbawienia wolności. Tego podstawowego warunku oskarżony natomiast nie spełnia.
Wniosek
o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez nadzwyczajne złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary.
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
Z przyczyn wskazanych wyżej Sąd odwoławczy nie znalazł podstaw do modyfikacji zaskarżonego wyroku w zakresie wymierzonej kary. W pełni należało się zgodzić z Sądem Rejonowym, że wobec oskarżonego należało wymierzyć karę pozbawienia wolności, która to kara jest przewidziana w ustawie za przestępstwo z art. 177 § 2 k.k. Orzeczenie tego rodzaju kary jest zwłaszcza uzasadnione w sytuacji, gdy wypadek drogowy pociąga za sobą skutek w postaci obrażeń kilku osób, w tym obrażeń zagrażających życiu. Sąd Okręgowy nie dostrzega przy tym dostatecznych przesłanek dla zastosowania wobec oskarżonego nadzwyczajnego złagodzenia kary i wymierzenia mu kary łagodniejszego rodzaju, niż kara pozbawienia wolności. Podkreślić należy, iż nadzwyczajne złagodzenie kary jest rozwiązaniem wyjątkowym, które może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy w sprawie wystąpią szczególne okoliczności uzasadniające redukcję kary poniżej progu ustawowego zagrożenia. W przypadku oskarżonego nie zaistniały żadne wyjątkowe okoliczności, które pociągałyby za sobą powinność sięgania po ekstraordynaryjną instytucję nadzwyczajnego złagodzenia kary. Same okoliczności łagodzące przytaczane w apelacji nie mogą stanowić tu wystarczającego uzasadnienia dla powzięcia takiej decyzji. Sąd dokonując wymiaru kary, musi uwzględnić stopień winy, społeczną szkodliwość czynu oraz potrzeby społecznego oddziaływania kary. Całokształt tych okoliczności sprzeciwia się zastosowaniu w przedmiotowej sprawie nadzwyczajnego złagodzenia kary, a więc wymierzenia oskarżonemu jedynie kary ograniczenia wolności, bądź samoistnej kary grzywny.
4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU
4.1.
Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO
1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji
5.1.1.
Przedmiot utrzymania w mocy
Całość zaskarżonego wyroku.
Zwięźle o powodach utrzymania w mocy
Zaskarżony wyrok jest słuszny i odpowiadający prawu. Podniesione zarzuty nie okazały się zasadne, o czym była już mowa wyżej. Także i wymierzona oskarżonemu w przedmiotowej sprawie kara stanowi trafną reakcję karną, współmierną zarówno do stopnia winy oskarżonego, jak i do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przestępstwa. Kara taka spełni w sposób właściwy cel wychowawczy, zapobiegawczy, jak również cele kary w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji
5.2.1.
Przedmiot i zakres zmiany
Zwięźle o powodach zmiany
1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji
1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia
5.3.1.1.1.
Zwięźle o powodach uchylenia
5.3.1.2.1.
Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości
Zwięźle o powodach uchylenia
5.3.1.3.1.
Konieczność umorzenia postępowania
Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia
5.3.1.4.1.
Zwięźle o powodach uchylenia
1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania
1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
6. Koszty Procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
O kosztach postępowania odwoławczego przypadających od oskarżonego Sąd Okręgowy orzekł w oparciu o treść art. 636 § 1 k.p.k., przy czym wysokość opłaty za drugą instancję została ustalona na podstawie art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity: Dz.U. z 1983 roku, Nr 49, poz. 223 z późn. zmianami). Sąd nie znalazł natomiast dostatecznych podstaw do zwolnienia oskarżonego z kosztów niniejszego postępowania.
7. PODPIS
1.11. Granice zaskarżenia
Kolejny numer załącznika
Podmiot wnoszący apelację
Obrońca oskarżonego
Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja
Całość wyroku
0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☐co do winy
☐co do kary
☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐brak zarzutów
0.1.1.4. Wnioski
☒uchylenie
☒zmiana