Treść orzeczenia
Uzasadnienie
Formularz UK 2
Sygnatura akt
Sygn. akt IV Ka 386/25
Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:
1. CZĘŚĆ WSTĘPNA
1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji
Wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 25 lutego 2025 roku w sprawie II K 816/24.
1.2. Podmiot wnoszący apelację
☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ oskarżyciel posiłkowy
☐ oskarżyciel prywatny
☒ obrońca
☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ inny
1.3. Granice zaskarżenia
1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☐
co do winy
☐
co do kary
☐
co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
1.1.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐
art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐
art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☒
art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☒
art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☒
art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐
☐
brak zarzutów
1.4. Wnioski
☐
uchylenie
☒
zmiana
2. Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy
1.5. Ustalenie faktów
1.1.3. Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
2.1.1.1.
1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
2.1.2.1.
1.6. Ocena dowodów
1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 2.1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków
Lp.
Zarzut
3.2.
Podniesione w apelacji obrońcy oskarżonego L. D. zarzuty:
1. Obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść skarżonego orzeczenia:
a) art. 4 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 7 k.p.k.
poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego i arbitralne uznanie, że zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona art. 300 § 2 k.k., podczas gdy brak jest winy i zamiaru, a działania oskarżonego nie doprowadziły do udaremnienia ani uszczuplenia zaspokojenia wierzyciela.
b) art. 410 k.p.k. poprzez brak analizy całokształtu materiału dowodowego, w szczególności pominięcie okoliczności związanych z darowizną oraz zaciągnięciem przez A. D. pożyczek na spłatę zobowiązań oskarżonego.
c) art. 7 k.p.k. poprzez wydanie orzeczenia na podstawie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, bez rozważenia wszystkich ujawnionych okoliczności, w konsekwencji błędne przyjęcie, że oskarżony doprowadził do udaremnienia lub uszczuplenia zaspokojenia wierzyciela.
d) art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez nieuzasadnione uznanie wyjaśnień oskarżonego za niewiarygodne, mimo że zostały potwierdzone zeznaniami świadka A. D. oraz dokumentami (umowy pożyczek, potwierdzenia przelewów).
2. Błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść skarżonego orzeczenia:
– polegający na dowolnym przyjęciu, że oskarżony udaremnił lub uszczuplił zaspokojenie wierzyciela, podczas gdy oskarżony podejmował działania zmierzające do spłaty zobowiązań,
– oraz na bezzasadnym uznaniu za niewiarygodne zeznań oskarżonego i świadka, mimo potwierdzenia ich wersji dowodami nieosobowymi.
3. Zarzut alternatywny – rażąca niewspółmierność kary 6 miesięcy pozbawienia wolności, która nie odpowiada stopniowi winy i społecznej szkodliwości czynu, nie realizuje celów z art. 53 § 1 k.k., a tym samym, zasadnym było zastosowanie art. 37a k.k. i wymierzenie grzywny 200 stawek dziennych po 10 zł.
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny
Zarzuty podniesione w apelacji obrońcy okazały się bezzasadne w stopniu oczywistym i tym samym apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd Okręgowy, dokonując kontroli instancyjnej w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów (art. 433 § 1 k.p.k.), nie stwierdził uchybień, które miałyby wpływ na treść orzeczenia.
Ad 1. Zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie. Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób kompletny, ujawniając cały materiał dowodowy, a następnie dokonał jego oceny z poszanowaniem zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 7 k.p.k. Ocena ta została szczegółowo i logicznie uzasadniona w pisemnych motywach wyroku, a apelacja obrońcy w istocie sprowadza się do polemiki z tą oceną oraz do prezentowania własnej, odmiennej interpretacji zgromadzonych dowodów, co nie jest wystarczające do skutecznego podważenia rozstrzygnięcia. Wbrew twierdzeniom obrony, Sąd I instancji nie dokonał oceny dowodów w sposób dowolny ani arbitralny. Przeciwnie — ustalenia faktyczne oparto na spójnym materiale osobowym i dokumentarnym, przy czym sąd w sposób wyraźny wskazał, którym dowodom i z jakich przyczyn dał wiarę, a którym wiary odmówił bądź ją ograniczył. Nie sposób również podzielić stanowiska obrońcy, jakoby zachowaniu oskarżonego nie można było przypisać winy i zamiaru. Zamiar ten został prawidłowo wywiedziony z całokształtu okoliczności sprawy, w szczególności z sekwencji zdarzeń poprzedzających dokonanie darowizny, świadomości oskarżonego co do toczących się przeciwko niemu postępowań sądowych oraz z faktu wyzbycia się jedynego składnika majątku, z którego możliwe było skuteczne przeprowadzenie egzekucji. Z uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego jednoznacznie wynika, że sąd ten uwzględnił okoliczności związane z zaciągnięciem przez A. D. pożyczek oraz z dokonywaniem przez nią spłat części zobowiązań oskarżonego. Okoliczności te zostały potwierdzone dokumentami w postaci umowy pożyczki oraz potwierdzeń przelewów i zostały przez sąd uznane za wiarygodne. Sąd I instancji trafnie jednak uznał, że okoliczności te nie niweczą zamiaru oskarżonego ani nie wyłączają realizacji znamion czynu z art. 300 § 2 k.k. Częściowe i incydentalne spłaty zobowiązań, dokonywane przez osobę trzecią, nie zmieniają faktu, że oskarżony dokonał darowizny składnika majątku zagrożonego zajęciem, doprowadzając w konsekwencji do bezskuteczności postępowań egzekucyjnych. Nie można zatem skutecznie twierdzić, że sąd pominął wskazywane przez obronę okoliczności — zostały one bowiem uwzględnione, lecz ocenione odmiennie, niż oczekiwałby tego skarżący. Sąd Rejonowy dokonał swobodnej, a nie dowolnej oceny materiału dowodowego. Ocena ta została przeprowadzona z uwzględnieniem całokształtu ujawnionych okoliczności, zasad logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego. Sam fakt, że obrona przedstawia alternatywną wersję zdarzeń, nie oznacza jeszcze, że ocena dowodów dokonana przez sąd I instancji narusza art. 7 k.p.k. W szczególności Sąd I instancji zasadnie uznał, że dokonanie darowizny udziału w nieruchomości, po uprzednim ustanowieniu rozdzielności majątkowej, w sytuacji toczących się postępowań o zapłatę i przy świadomości nieuchronności egzekucji, prowadziło do udaremnienia zaspokojenia wierzyciela. Twierdzenia obrony, jakoby oskarżony podejmował rzeczywiste działania zmierzające do spłaty wierzyciela, pozostają w sprzeczności z ustalonym stanem faktycznym, w szczególności z bezskutecznością prowadzonych postępowań egzekucyjnych oraz z brakiem regularnych, realnych spłat zadłużenia.
Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymogi określone w art. 424 § 1 k.p.k. Sąd Rejonowy w sposób jasny i logiczny przedstawił tok swojego rozumowania, wskazując przyczyny, dla których uznał wyjaśnienia oskarżonego oraz zeznania A. D. za wiarygodne jedynie w części. Sąd trafnie zwrócił uwagę na sprzeczności w relacjach świadka dotyczących motywów zawarcia umowy darowizny oraz na ich nieprzystawalność do zasad doświadczenia życiowego i chronologii zdarzeń. Okoliczność, że część twierdzeń świadka znalazła potwierdzenie w dokumentach, nie obligowała sądu do uznania za wiarygodne całej prezentowanej przez nią wersji wydarzeń. Chybiony jest zatem zarzut związany w tym względzie ze sposobem sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Po pierwsze, dokument ten zawiera wszystkie niezbędne elementy przewidzianej przez prawo procesowe, spełniając w wystarczającym stopniu kryteria przewidziane przez ustawę. Po drugie, uzasadnienie wyroku (w przeciwieństwie do uzasadnienia postanowienia) nie stanowi jego integralnej części i jest sprawozdaniem z intelektualnego procesu wyrokowania, zatem powstaje po wydaniu wyroku i ma charakter do niego wtórny, jako takie nie może więc mieć wpływu na jego treść w rozumieniu art. 438 pkt 2 k.p.k.
Ad 2. Zarzuty te stanowią w istocie powielenie argumentacji podniesionej w ramach zarzutów procesowych i nie wykazują rzeczywistego błędu w ustaleniach faktycznych. Ustalenia Sądu Rejonowego są logiczne, spójne i znajdują pełne oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Sąd prawidłowo przyjął, że oskarżony, dokonując darowizny udziału w nieruchomości będącej jedynym realnym składnikiem majątku podlegającym egzekucji, działał w celu udaremnienia zaspokojenia wierzyciela. Nie ma znaczenia dla bytu przestępstwa z art. 300 § 2 k.k., że w chwili dokonania darowizny nie istniały jeszcze prawomocne orzeczenia zasądzające należność. Wystarczające jest istnienie roszczenia oraz świadomość dłużnika co do realnej groźby wszczęcia i prowadzenia egzekucji, co w niniejszej sprawie zostało bezspornie wykazane.
Ad 3. Zarzut ten jest oczywiście bezzasadny. Orzeczona kara 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby dwóch lat nie nosi cech rażącej niewspółmierności. Sąd I instancji w sposób wyważony uwzględnił zarówno wysoki stopień winy oskarżonego, jak i znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu, polegającego na naruszeniu interesów majątkowych wierzyciela oraz powagi orzeczeń sądowych. Jednocześnie sąd uwzględnił okoliczności łagodzące, w tym dotychczasową niekaralność oskarżonego, jego trudną sytuację życiową, finansową i zdrowotną, odstępując od orzeczenia kary grzywny. Zastosowanie art. 37a k.k. byłoby w realiach niniejszej sprawy niecelowe i pozostawałoby w sprzeczności z celami kary, o których mowa w art. 53 § 1 k.k.
Wszystkie zarzuty apelacji obrońcy okazały się bezzasadne i stanowią jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami oraz oceną dowodów dokonaną przez Sąd Rejonowy. Zaskarżony wyrok odpowiada prawu i podlegał utrzymaniu w mocy.
Wniosek
Wniosek o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o zmianę wyroku i wymierzenie kary grzywny200 stawek dziennych po 10 zł na podstawie art. 37a k.k.
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
Wniosek jest niezasadny z przyczyn wskazanych szczegółowo powyżej.
4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU
4.1.
Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO
1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji
5.1.1.
Przedmiot utrzymania w mocy
Utrzymanie w mocy wszystkich rozstrzygnięć zawartych w wyroku.
Zwięźle o powodach utrzymania w mocy
Prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu I instancji w zakresie ustalenia sprawstwa oskarżonego L. D., kwestii jego winy i kwalifikacji prawnej przypisanego mu czynu, a także wymierzonej mu kary.
Sąd Okręgowy podziela ocenę materiału dowodowego dokonaną przez Sąd Rejonowy w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu, jak i odtworzony na podstawie tego materiału stan faktyczny. Kontrola odwoławcza wykazała wszak, że Sąd Rejonowy dokonując ustaleń faktycznych w tym względzie działał w zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, w ramach i na podstawie obowiązującego prawa oraz zasad doświadczenia życiowego. Stąd też rozumowanie Sadu Rejonowego, które doprowadziło do dokonania ustaleń faktycznych na kanwie przedmiotowej sprawy w tym zakresie, znajduje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia, w którym Sąd Rejonowy w sposób syntetyczny i trafny odniósł się do poszczególnych dowodów, a Sąd odwoławczy w pełni ocenę tą aprobuje.
Brak stwierdzenia uchybień wskazanych w środku odwoławczym w tym zakresie, a także uznania zasadności podniesionych zarzutów oraz uwzględnienia sformułowanych wniosków. Zarzuty zawarte w złożonej apelacji oraz zaprezentowane twierdzenia w tej części, stanowią polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji. Skarżący prezentuje w apelacji obszerny, aczkolwiek własny, subiektywny punkt widzenia odnośnie meritum sprawy bez uwzględnienia rzeczywistej treści dowodów i wymowy całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności.
1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji
5.2.1.
Przedmiot i zakres zmiany
Zwięźle o powodach zmiany
1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji
1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia
5.3.1.1.1.
Zwięźle o powodach uchylenia
5.3.1.2.1.
Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości
Zwięźle o powodach uchylenia
5.3.1.3.1.
Konieczność umorzenia postępowania
Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia
5.3.1.4.1.
Zwięźle o powodach uchylenia
1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania
1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
6. Koszty Procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
2.-5.
Zgodnie z treścią art. 636 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 633 k.p.k. i art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 1983 r., Nr 49 poz. 223 ze zm.) w związku z nieuwzględnieniem środków odwoławczych wniesionych przez oskarżyciela publicznego, pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego i prokuratora, Sąd Odwoławczy:
- zasądził od oskarżonego L. D. na rzecz oskarżyciela posiłkowego (...) Spółki z o.o. reprezentowanej przez F. W. kwotę 840 złotych tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżycielowi posiłkowemu w postępowaniu przed sądem odwoławczym;
- zasądził od oskarżyciela posiłkowego (...) Spółki z o.o. reprezentowanej przez F. W. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 złotych tytułem opłaty za drugą instancję oraz kwotę 6,67 tytułem zwrotu wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym;
- zasądził od oskarżonego L. D. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 złotych tytułem opłaty za drugą instancję oraz kwotę 6,67 tytułem zwrotu wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym;
- kosztami sądowymi w części dotyczącej skargi apelacyjnej prokuratora obciążył Skarb Państwa.
7. PODPIS
0.1.1.3. Granice zaskarżenia
Kolejny numer załącznika
Podmiot wnoszący apelację
Obrońca oskarżonego L. D..
Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja
Wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 25 lutego 2025 roku w sprawie II K 816/24.
0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☒w całości
☐ w części
☐
co do winy
☐
co do kary
☐
co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐
art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐
art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☒
art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☒
art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☒
art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐
☐
brak zarzutów
0.1.1.4. Wnioski
☐
uchylenie
☒
zmiana