Treść orzeczenia
Sygn. akt IV Ka 370/14
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 01 lipca 2014 roku.
Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący SSA Stanisław Tomasik
Protokolant Dagmara Szczepanik
przy udziale --- po rozpoznaniu w dniu 01 lipca 2014 roku sprawy J. G. obwinionego z art.92§1 kw w zw. z art.5 ust.1 Ustawy Prawo o Ruchu Drogowym i § 86 ust.5 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych z powodu apelacji wniesionej przez obwinionego od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 17 kwietnia 2014 roku sygn. akt II W 534/13 na podstawie art. 437 § 2 kpk i art. 438 pkt 2 kpk w zw. z art. 109 § 2 kpw uchyla zaskarżony wyrok w stosunku do obwinionego J. G. i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Tomaszowie Mazowieckim.
Uzasadnienie
J. G. został obwiniony o to, że:
w dniu 29 lipca 2013r. o godz. 12:50 na drodze (...) (36,7 km) na skrzyżowaniu w miejscowości K., gm. U., pow. (...), woj. (...), kierując samochodem m-ki B. o nr rej. (...), naruszył zakaz wyprzedzania bezpośredniego przed skrzyżowaniem, nie stosując się do znaku poziomego P-4 „linia podwójna ciągła”.
tj. za wykroczenie z art. 92§1 kw w zw. z art. 5 ust. 1 Ustawy Prawo o Ruchu Drogowym i §86 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz.U. nr 170 poz. 1393).
Sąd Rejonowy w Tomaszowie Maz. wyrokiem zaocznym z dnia 17 kwietnia 2014 roku w sprawie II W 534/13 uznał obwinionego J. G.za winnego dokonania zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 92§2 kw wymierzył mu karę grzywny w kwocie 1000 złotych;
Zasądził od obwinionego J. G. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych tytułem opłaty i 100 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania.
Powyższy wyrok zaskarżył w całości obwiniony J. G..
Skarga apelacyjna bez wskazania podstawy prawnej w istocie rzeczy zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na przyjęciu, iż dopuścił się przypisanego mu czynu w sytuacji, gdy funkcjonariusze policji wjechali w odstęp między pojazdami około 6 – 8 samochodów za jego pojazdem i nie mieli możliwości obserwowania jego toru jazdy i sami wyprzedzali inne pojazdy oraz żądali od niego początkowo kwoty 500 złotych za przekroczenie prędkości oraz kwoty 200 złotych za przejazd po linii ciągłej, a później ograniczyli żądania do zapłaty kwoty 200 złotych.
W konkluzji skarżący wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie go od zarzucanego mu czynu.
Na rozprawie apelacyjnej w dniu 01 lipca 2014 roku obwiniony J. G.popierał własną skargę apelacyjną i wnioski w niej zawarte. Oświadczył, że zawsze odbiera pocztę, a jeżeli przebywa u syna w Anglii, to pocztę odbiera jego partnerka życiowa. Nie wie dlaczego nie otrzymał zawiadomienia o terminie rozprawy w dniu 17.04.2014 roku w Sądzie Rejonowym w Tomaszowie Maz. Wskazał, że otrzymał zawiadomienie o terminie dzisiejszym rozprawy odwoławczej i specjalnie na ten termin wrócił z L., aby wyjaśnić tę sprawę. Podał, iż nie umie posługiwać się telefonem, bo tak by całe to zdarzenie nagrał od początku do końca.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Apelacja obwinionego jest zasadna w takim stopniu, że w wyniku jej uwzględnienia powstały podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Tomaszowie Maz. Bowiem sąd I instancji dopuścił się obrazy przepisu art. 71§4 kpw uznając, że udział obwinionego J. G.w rozprawie nie jest konieczny i wydając wyrok zaoczny. Chodzi tu oczywiście o to, że w sytuacji gdy obwiniony kwestionuje możliwość obserwacji przez funkcjonariuszy policji toru jazdy jego samochodu oraz przebieg kontroli drogowej na parkingu w miejscowości B.przy Zajeździe (...), Sąd I instancji winien uznać jego udział w rozprawie za konieczny i odroczyć rozprawę. Zachodzi bowiem potrzeba przeprowadzenia czynności konfrontacji z funkcjonariuszami policji, którzy przeprowadzali kontrolę drogową na okoliczność jej przebiegu i możliwości prowadzenia obserwacji toru jazdy samochodu prowadzonego przez obwinionego. Tym bardziej, że obwiniony oświadczył, że zawsze odbiera korespondencję i nie wie dlaczego nie otrzymał zawiadomienia o terminie rozprawy w dniu 17 kwietnia 2014 roku w Sadzie Rejonowym w Tomaszowie Maz.
Zatem nie ulega wątpliwości, że przedmiotowy wyrok zaoczny zapadł z obrazą przepisu art. 71§ 4 kpw, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku. Bowiem obwiniony został pozbawiony możliwości przedstawienia jego wersji przebiegu zdarzenia. Nie przeprowadzono również w tym stanie czynności konfrontacji obwinionego z funkcjonariuszami policji, którzy przeprowadzali przedmiotową kontrolę drogową na okoliczność jej przebiegu i możliwości obserwacji toru jazdy samochody prowadzonego przez obwinionego na wysokości skrzyżowania w miejscowości K..
Z tych wszystkich względów, Sąd Okręgowy mógł jedynie uchylić zaskarżone orzeczenie jako wydane z obrazą przepisu art. 71§4 kpw i zapadła przedwcześnie.
Rozpoznając ponownie sprawę Sąd I instancji winien ponownie przesłuchać obwinionego J. G. i świadków: A. R. i R. P. oraz przeprowadzić czynność konfrontacji obwinionego z funkcjonariuszami policji, którzy przeprowadzali przedmiotową kontrolę drogową na okoliczność jej przebiegu i możliwości obserwacji toru jazdy samochodu prowadzonego przez obwinionego na wysokości skrzyżowania w miejscowości K..
Natomiast dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd I instancji winien rozważyć zarzuty podniesione przez obwinionego w apelacji, których ocena jest aktualnie przedwczesna.
Z tych też wszystkich względów, Sąd Okręgowy orzekł, jak w części dyspozytywnej wyroku.