Treść orzeczenia
Uzasadnienie
Formularz UK 2
Sygnatura akt
Sygn. akt IV Ka 350/25
Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:
1. CZĘŚĆ WSTĘPNA
1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji
wyrok Sądu Rejonowego w Bełchatowie z dnia 30 marca 2022r. w sprawie II K 78/22
1.2. Podmiot wnoszący apelację
☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ oskarżyciel posiłkowy
☐ oskarżyciel prywatny
☒ obrońca
☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ inny
1.3. Granice zaskarżenia
1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☐co do winy
☐co do kary
☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
1.1.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐brak zarzutów
1.4. Wnioski
☒uchylenie
☒zmiana
2. Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy
1.5. Ustalenie faktów
1.1.3. Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
2.1.1.1.
H. M.
1. Telefon marki P. model G. (...) ((...)) o numerze (...): (...), którym posługuje się H. M. został najpierw w dniu 14.02.2022 r. o godz. 18.12 skonfigurowany z wykorzystaniem konta pocztowego w domenie (...) przy użyciu adresu e-mail o nazwie (...), a następnie w dniu 19.11.2022 r. o godz. 20.34 załogowano (dodano) na nim konto pocztowe utworzone w domenie (...) o nazwie (...) - należące do pokrzywdzonej A. M..
Po takim zalogowaniu telefon oskarżonego zaktualizował i zaimportował wiele haseł, które znajdowały się w raporcie elektronicznym w telefonie pokrzywdzonej (hasła te znajdował się w aplikacji nazywanej „pęk kluczy”). Między innymi automatycznie na telefon oskarżonego przychodziły powiadomienia, na których były widoczne tylko fragmenty wpisów (jak w wydrukach na k.284 i nast.), a klikając w nie, przechodził do portalu (...) i widział każdą już i pełną wiadomość napisaną przez pokrzywdzoną.
91 pozycji z wszystkich ujawnionych kontaktów na telefonie oskarżonego jest wynikiem synchronizacji z załogowanym w dniu 19.11.2022 r. o godz. 20.34 kontem przynależnym do pokrzywdzonej tj. o nazwie (...) na portalu E. i przypisanych do tego konta.
Nie ma możliwości, by pełne wiadomości wysyłane przez pokrzywdzoną z jej konta na portalu (...) były widoczne lub mogły być widoczne także dla oskarżonego – bez jakichkolwiek poczynań z jego strony w znaczeniu zaznaczania/klikania w urządzenie. Oskarżony, mając zalogowane konto E. A. M. na swoim telefonie i jednocześnie posiadając dostęp do loginów i haseł zapisanych w E. R. na koncie A. M., mógł jednak odczytać zapisane hasło do portalu (...), zalogować się na konto pokrzywdzonej i uzyskać pełny dostęp do profilu, w tym konwersacji/wiadomości tam zapisanych i przesyłanych.
Potencjalny dostęp do treści rozmów prowadzonych na portalu (...) przez pokrzywdzoną, wynikał z autoryzowanego logowania przy użyciu zapisanych danych w kontakcie E. M., w postaci loginu o nazwie (...) oraz hasła: (...), co potwierdza obecność ujawnionych zapisów umieszczonych w historii przeglądanych stron internetowych na telefonie oskarżonego – będących bezpośrednimi odwołaniami do konkretnych wątków rozmów (czatów) w portalu (...), które pojawiają się w historii przeglądania tylko i wyłącznie po zalogowaniu na konkretne konto użytkownika w portalu i wyświetleniu jednej z konwersacji.
Brak możliwości dostępności do takich wątków (czartów) publicznie tj. jedynie poprzez kliknięcie w link/wiadomość e-mail. Oskarżony miał faktyczny dostęp do konta A. M. na portalu randkowym, bo aktywnie otwierał rzeczywiste konwersacje prowadzone z jej konta i wymagało to wcześniejszego zalogowania do portalu (...) z wykorzystaniem ww. danych przynależnych pokrzywdzonej i uwierzytelniających w postaci loginu i hasła lub przy wykorzystaniu aktywnej sesji.
Oskarżony nie podszywał się pod osobę o imieniu R., z którą pokrzywdzona wymieniała na portalu (...) sporne wiadomości.
Zarówno konto E. jak i konto pocztowe (...) mogą być jednocześnie obsługiwane na jednym telefonie.
Potencjalny dostęp oskarżonego do treści rozmów prowadzonych przez pokrzywdzona na portalu (...) wynikał z autoryzowanego logowania przy użyciu zapisanych danych w koncie E. M., w postaci loginu o nazwie (...) oraz hasła: (...). Zapisy umieszczone w historii przeglądanych stron internetowych na telefonie oskarżonego w postaci adresów (...):
https://(...) (...) (...)://(...) (...) (...) oraz https://(...) (...) (...) , potwierdzają trzykrotne wejścia na ów portal przez oskarżonego (poprzez kliknięcie w wyświetlane powiadomienie przychodzące samoczynnie). Adresy takie nie są dostępne publicznie i nie mogą zostać wygenerowane przez samo kliknięcie w link np. w wiadomości e-mail. Obecność takich ww. wpisów w historii przeglądania konta E. M. oznacza, że na badanym urządzeniu aktywnie otwierano rzeczywiste konwersacje z jej konta i wymagało to wcześniejszego zalogowania do portalu (...) z wykorzystaniem w/w danych uwierzytelniających w postaci loginu i hasła lub przy wykorzystaniu aktywnej sesji.
W dniach 30 kwietnia - 1 maja 2023 r. telefon oskarżonego był załogowany na wszystkich ustalonych kontach, w tym na koncie E. A. M. o nazwie (...) (...) (...) (...) umożliwia równoczesne korzystanie z wielu kont pocztowych niezależnie od ich dostawcy.
2. Pokrzywdzona A. M. oraz oskarżony H. M. do 5 stycznia 2023r. zamieszkiwali razem; razem na telefonie pokrzywdzonej grali w gry internetowe; pokrzywdzona na telefonie oskarżonego osobiście logowała się do swojej poczty e-mail, co automatycznie zaciągało do urządzenia-telefonu oskarżonego wszelkie jej hasła, loginy etc.
3. W okresie 2022r. – 2023r. pokrzywdzona miała bardzo duże problemy wychowawcze ze swoimi dziećmi: córką i synem. Córka ostatecznie była umieszczona w (...), a prowadzona sprawa sądowa ostatecznie zakończyła się orzeczeniem, iż miejscem zamieszkania dziewczyny jest miejsce zamieszkania jej ojca - oskarżonego H. M..
4. W okresie czasu od 1 stycznia do 31 maja 2023r. oskarżony ze swojego telefonu wykonał łącznie 14-cie połączeń telefonicznych do pokrzywdzonej. Poza nimi, ww. strony pisały do siebie wiadomości tekstowe sms, w tym inicjowane przez pokrzywdzoną, a dotyczące ich wspólnych dzieci lub przedmiotów użytkowanych w okresie wspólnego zamieszkiwania.
5.W 2024r. oskarżycielka posiłkowa została po raz trzeci matką; ojcem córki N. jest inny mężczyzna.
1.opinie informatyczne,
2.uzupełniajace zeznania A. M.,
3.wywiady środowiskowe sporzadzone do sprawy III Nsm 243/23
4.uzupeniajace wyjaśnienia H. M.,
6.wydruk połączeń
1.k.534-555, 628v-630;
2.k.509-511,
3. kserokopie z akt sprawy III Nsm 243/23 k.513-520,
4 -6.k.312-322, 323-331,
k.630,
1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
2.1.2.1.
1.6. Ocena dowodów
1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 2.1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
2.1.1.1.
1. opinia informatyczna,
2. uzupełniające zeznania A. M.,
3. wywiady środowiskowe sporządzone w sprawie III Nsm 243/23;
4. uzupełniające wyjaśnienia oskarżonego i zeznania pokrzywdzonej;
5. wydruk połączeń telefonicznych z telefonu oskarżonego za okres od 1 stycznia do 31 maja 2023r.;
Opinie kryminalistyczne z dziedziny informatyki zostały sporządzona przez podmiot fachowy, są one podparte wiedzą specjalistyczną, z odniesieniem do szczegółowych ustaleń dotyczących przedmiotowej sprawy. Biegły J. B. dał się poznać jako znawca przedmiotu, co wynika także z szeregu innych opinii informatycznych sporządzanych przez niego na potrzeby SO w/m oraz posiadanego doświadczenia jako śledczy w (...). Nawet bez znajomości konkretnych kontaktów, co do których oskarżony wskazywał, iż dotyczą znajomych tylko pokrzywdzonej (a co zawierał zapis w protokole z dnia 16 września 2025r.) – biegły, korzystając z wiedzy merytorycznej tj. zapisanej w badanym telefonie oskarżonego, wymienił wszelkie (91) zapisane w nim kontakty powiązane z kontem pokrzywdzonej. Opinie informatyczne są wyczerpujące, jednobrzmiące i pomimo, iż dotyczą kwestii wyjątkowo skomplikowanych, także z przywołaniem informatycznego nazewnictwa (domena, hasło, login, poczta etc.), są czytelne, zrozumiałe, w przede wszystkim przekonujące. Sąd odwoławczy zauważa także, że ustalenia wynikające z ww. opinii, do jakich biegły doszedł na podstawie analizy logowań i połączeń wynikających z historii „zapisanej” w badanym urządzeniu, pokrywają się z zeznaniami pokrzywdzonej A. M. (tą jej częścią), która konsekwentnie, przez cały proces, twierdziła o znajomości całej swojej rozmowy prowadzonej z osobą o imieniu R. na portalu (...), przez oskarżonego H. M..
To, że w ocenie pokrzywdzonej wynikało to nie tyle z podglądania jej czatów na portalu (...) (czytania pisanych tam wiadomości) przez oskarżonego, ale stąd, że oskarżony podszywał się pod osobę o imieniu R. i prowadził z byłą konkubiną owe intymne rozmowy podszywając się pod nowego znajomego pokrzywdzonej, a jednocześnie rozkochując pokrzywdzoną w tej osobie, którą – jak uważała pokrzywdzona - wymyślił i fałszywie kreował w oczach A. M., dając nierealną nadzieję na nowe uczucie i szczęśliwy z nim związek, stanowiło natomiast nie znajdującą poparcia z materiale dowodowym nadinterpretację zakochanej kobiety. Kobiety, która poprzez ujawnienie jej przez H. M. konkretnych treści bardzo intymnych wyznań kierowanych do innej osoby (cytowanie przez H. M. pisanych tam słów), przy uwzględnieniu pozostawania z ww. w ostrym sporze na tle władzy rodzicielskiej nad dziećmi oraz w sytuacji wcześniejszych przejawów znajomości przez byłego partnera – oskarżonego wielu informacji dotyczących osobistego życia pokrzywdzonej, posądziła go aż o owo „podszywanie się” pod inna, wymyśloną przez siebie osobę. Niewątpliwie także takowym ujawnieniem, szczególnie będąc przekonaną, że ów R. – osoba, której się zakochała - faktycznie wcale nie istnieje - poczuła się przez oskarżonego wyjątkowo mocno skrzywdzona (o czym w dalszej części rozważań w punkcie 3.1.).
Nie budzą wątpliwości dowody w postaci kopii dokumentów z akt rodzinnych, prowadzonych z udziałem oskarżonego i pokrzywdzonej - dotyczących kwestii i oceny wykonywania obowiązków rodzicielskich nad wspólnymi dziećmi, czy faktu narodzin kolejnego dziecka pokrzywdzonej.
Za przekonujące i wiarogodne uznano uzupełniające wyjaśnienia oskarżonego, w których przyznaje się do podglądania, w znaczeniu czytania, intymnych wiadomości pisanych przez pokrzywdzoną na portalu (...) oraz do świadomości tego, iż A. M. nie życzy/życzyłaby sobie, by oskarżony znał treść owej korespondencji. Przekonująco brzmią także jego słowa, iż owe wiadomości go zaciekawiły i dlatego je czytał.
Sąd odwoławczy odmówił jednak wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego, w których twierdzi, iż treści spornych wiadomości nie komentował w rozmowie z pokrzywdzoną, a nadto, iż czytał jedynie powiadomienia przychodzące na jego telefon tzw: wiadomości (...) (o wyglądzie jak na k.284 i nast.) i nie czytał nigdy całej spornej konwersacji, bo przeczy temu opinia biegłego (...) B., który to biegły odnalazł co najmniej trzy tzw. adresy (...) w telefonie H. M., potwierdzające co najmniej trzykrotne i dokonane w odstępach czasowych wejścia (poprzez kliknięcia) na portal randkowy (...) i zapoznawanie się z całością rozmowy prowadzonej tam przez pokrzywdzona z innym mężczyzną (ślady pozostawione w badanym urządzeniu oceniono jako o charakterze materialnym).
Przekonująco i wiarygodnie zeznawała uzupełniająco pokrzywdzona przyznając przecież także fakty korzystne dla samego oskarżonego, jak chociażby to, że sama, kiedy mieszkali razem, logowała się na telefonie oskarżonego, bo razem grali w gry internetowe (kasyno.pl). Opinia informatyczna potwierdziła takie zalogowanie w dniu 19.11.2022r., a nadto wyjaśniła - skąd owe poczucie ciągłego śledzenia, otóż na telefon oskarżonego przychodziły liczne powiadomienia o wszelkich „ruchach” na telefonie oskarżonej, o czym ten jej nie informował.
1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2
Dowód
K. o powodach nieuwzględnienia dowodu
3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków
Lp.
Zarzut
3.1.
Zarzuty zawarte w apelacji oskarżonego i jego obrońcy:
- obrazy prawa procesowego tj. art. 4 kpk i art. 5 kpk i art. 7 kpk, poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, w tym niezasadne odmówienie wiarygodności wyjaśnieniom H. M. i zeznaniom świadka L. O., a przyznanie waloru wiarygodności zeznaniom pokrzywdzonej oraz brak uwzględnienia wszystkich dowodów ujawnionych w sprawie, w tym: bilingów potwierdzających faktyczna ilość i czasokres połączeń telefonicznych i wiadomości z pokrzywdzoną; zrzutów (zdjęć) z ekranu telefonu obrazujących wiadomości tzw. (...), przychodzące samoczynnie na telefon oskarżonego; bezzasadne danie wiary zeznaniom pokrzywdzonej i świadka Ł. M., w sytuacji gdy pokrzywdzona ma zaburzenia osobowości, a biegły psycholog stwierdził, iż do zeznań pokrzywdzonej należy podchodzić ze szczególna ostrożnością, świadek Ł. M. zeznaje niespójnie i pod wpływem matki, bez uwzględnienia rzeczywistego motywu targnięcia się na zycie przez pokrzywdzoną, którym było wymuszenie określonych działań ze strony otoczenia i przejęcia kontroli nad nim;
- zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść poprzez błędne ustalenie, iż:
- oskarżony poprzez połączenia telefoniczne i wiadomości sms stalkował była konkubinę,
- oskarżony podszywał się pod inną osobę, generował korespondencję pokrzywdzonej z kont internetowych,
- wyczerpał dyspozycje art. 190a §1 i 2 i 3 kk;
Zarzut podniesiony przez obrońcę
- obrazy przepisu art. 167 kpk poprzez brak inicjatywy sądu w zakresie zabezpieczenia bilingów telefonicznych oskarżonego i pokrzywdzonej, brak ustalenia adresów IP komputerów i danych kontaktowych osób, które kontaktowały się z pokrzywdzoną przez aplikacje randkową w dniu 30 kwietnia 2023r.
☒ zasadne
☐ częściowo zasadne
☒ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny
Apelacje oskarżonego i obrońcy okazały się być zasadne w dużym stopniu.
Sąd odwoławczy zważył, że okoliczności popełnienia przez oskarżonego przypisanego mu przez sąd rejonowy czynu wymagały od sprawcy z jednej strony: wyjątkowej znajomości natury teleinformatycznej, w tym obsługi portalu randkowego (...), a z drugiej strony: wyjątkowej perfidności i wysoce amoralnego postąpienia względem byłej konkubiny, a matki dwójki wspólnych dzieci. Otóż sąd rejonowy, w ślad za aktem oskarżenia przyjął, że H. M. nie tyle widział i czytał bardzo intymne treści kierowane w stronę mężczyzny przez zakochaną w nim pokrzywdzoną, na portalu (...), co sam je wymyślał i pisał do A. M. podając się za osobę o imieniu R. – by ostatecznie ujawnić ów fałsz wobec pokrzywdzonej i wulgarnie ocenić ją jako kobietę oraz matkę, a domyślnie upokorzyć pokrzywdzoną. Ponadto, przypisując takie zachowania, połączył owe podszywanie się i ujawnienie „zabawy” prowadzonej kosztem kobiety, z próbą samobójczą, jakiej A. M. dokonała w maju 2023r.
Dla sądu okręgowego już widok spornych wiadomości, nazywanych przez obronę jako wiadomości „(...)” (widok załączony do akt w formie wydruków przez terminem rozprawy odbytej w dniu 11 lipca 2024r. k.284 i nast.), wydruk bilingu z telefonu oskarżonego oraz treść opinii psychologicznej dotyczącej oceny A. M. jako mało wiarygodnego źródła dowodowego, poddawał w wątpliwość ustalenia sądu meriti. Niewątpliwie zabrakło także oczekiwanej w sprawie wyjątkowo ostrożnej i rozważnej oceny zeznań pokrzywdzonej jako źródła dowodowego, szczególnie przy uwzględnieniu wyjątkowo kruchej i niestabilnej psychiki pokrzywdzonej, istniejącego ostrego konfliktu osobistego pomiędzy nią a ojcem dzieci i wniosków końcowych psychologa badającego A. M.. Tym samym w sprawie doszło do obrazy przepisów art. 4 kpk i art. 7 kpk, a nadto do błędnych ustaleń faktycznych.
Słusznym był zatem, co do zasady, zarzut braku inicjatywy dowodowej po stronie sądu rejonowego, w szczególności poprzez specjalistyczne zbadanie telefonu oskarżonego, względnie ustalenie w oparciu o ślady materialne i wiedzę fachową, czy faktycznie doszło do podszywania się przez oskarżonego tj. wymyślenia fikcyjnej postaci i korespondowania w jej imieniu, a następnie rażąco podłego wykorzystania uczuć pokładanych przez A. M. w bliżej nieustalonym mężczyźnie o imieniu R. (na portalu randkowym (...)). W prawie karnym obowiązuje zasada prawdy materialnej, która wymusza na sadzie obowiązek dążenia do dokonywania ustaleń rzeczywistych i realnie zaistniałych.
Mając na uwadze treść wniesionych apelacji oraz zasygnalizowane wątpliwości, na etapie postępowania dowodowego, poza dodatkowym przesłuchiwaniem stron i pozyskaniem dokumentów z akt rodzinnych, doszło do dopuszczenia dowodu z opinii biegłego informatyka (opinia podstawowa i uzupełniająca), po uprzednim zabezpieczeniu do badań i zbadaniu telefonu oskarżonego – posiadającego w swojej pamięci historię jego używania (wejść, kontaktów, wymiany wiadomości etc.) z okresu, o jakim mowa w akcie oskarżenia. Fachowa wiedza biegłego pozwoliła na jednoznaczne ustalenie, że po pierwsze: ów telefon jest faktycznie tym, o którym informowały strony, a po drugie: pozwoliła na prześledzenie związku pomiędzy tym urządzeniem, a wpisami dokonywanymi przez pokrzywdzoną na portalu (...) i ujawnianiem szeregu informacji z tego telefonu, poprzez np. przychodzące powiadomienia, na telefonie oskarżonego.
Bez potrzeby powielania dokładnych ustaleń, jakich dokonano w toku postępowania apelacyjnego – bo szczegółowo przytoczono je w rubryce 2.1.1, przypomnieć należy, iż uzupełniające postępowanie dowodowe uzasadniało dokonanie następujących ustaleń:
- oskarżony nie podszywał się pod inną osobę, w szczególności o imieniu R., z którą na portalu (...) intymnie korespondowała pokrzywdzona,
- na skutek zalogowania na telefonie oskarżonego w dniu.19.11.2022r., a więc w okresie czasu gdy oskarżony i pokrzywdzona mieszkali razem tworząc związek, konta pocztowego utworzonego w domenie (...) o nazwie (...), należącego do pokrzywdzonej A. M., na telefon oskarżonego przychodziły powiadomienia o wszelkich wiadomościach wysyłanych/przychodzących przez/do pokrzywdzonej, a w tym informacje tzw. (...) o wiadomościach wysyłanych w portalu (...) ,
- czytając owe powiadomienia oskarżony wiedział, iż A. M. koresponduje intymnie z innym mężczyzną, czytał w ten sposób większość owej korespondencji, a nadto co najmniej trzykrotnie klikając w wiadomość wchodził do ww. portalu i w ten sposób czytał/zapoznawał się z pełnymi wpisami pokrzywdzonej tam dokonywanymi;
- nie ustalono bliżej okoliczności, w jakich doszło do zalogowania na telefonie oskarżonego konta pokrzywdzonej, ale mogło to nastąpić, gdy oboje grali w gry internetowe, wzajemnie za swoich telefonach; w listopadzie 2022r. mieszkali razem i tworzyli rodzinę; pokrzywdzona przyznała, że wówczas logowała się na swój gmail na telefonie H. M.;
- oskarżony od listopada 2022r. widział na swoim telefonie powiadomienia o internetowych wiadomościach wychodzących/przychodzących na telefon pokrzywdzonej.
Reasumując powyższe: rację ma oskarżony, gdy wyjaśnia, iż pod nikogo się nie podszywał, w szczególności pod R. na portalu (...); powyższe ustalono ponad wszelka wątpliwość na podstawie dowodów o charakterze obiektywnym, materialnych i bezwpływowych.
W tym także miejscu rozważań wymaga sam przepis art. 190 a §2 kk. Sąd rejonowy zupełnie bezrefleksyjnie i błędnie zinterpretował go wobec H. M.. Sąd odwoławczy zważył. że nawet hipotetycznie ustalając ww. „podszywanie się” - brak byłoby podstaw do przypisania odpowiedzialności z tego przepisu. Zgodnie z art. 190 a § 2 kk karze podlega, kto, podszywając się pod inną osobę, wykorzystuje jej wizerunek, inne jej dane osobowe lub inne dane, za pomocą których jest ona publicznie identyfikowana, przez co wyrządza jej szkodę majątkową lub osobistą. Pokrzywdzonej ww. czynem jest ten, pod kogo się podszywano. Przestępstwo polega na wykorzystaniu wizerunku lub danych osobowych pokrzywdzonego, tak jakby uczynił to on sam w swoim imieniu; polega na wprowadzaniu w błąd odbiorcy informacji, co do tożsamości osoby posługującej się określonym wizerunkiem, danymi osobowymi lub innymi danymi, w szczególności danymi, za pomocą których jest ona publicznie identyfikowana, a typową współcześnie formą realizacji znamion tego typu jest tzw. cyberstalking, a mianowicie nękanie innej osoby za pomocą sieci internetowej. Typowy sposób realizacji znamion polega na zamieszczaniu informacji dotyczącej danej osoby w celu pomówienia jej o negatywne postępowanie lub przypisanie jej cech obniżających jej publiczną ocenę, ujawnianiu informacji prywatnych, zamieszczaniu danych kontaktowych, prowokując powszechny kontakt z tą osobą, podawaniu się za tę osobę, w tym również zamawianiu towarów na jej rachunek. Osoba, pod którą podszywa się sprawca, musi w rzeczywistości istnieć, to ona jest pokrzywdzona w sprawie i to jej wniosek o ściganie jest wymagany dla formalnego bytu ww. przestępstwa.
Jeśli sąd rejonowy ustalił, że oskarżony poszywał się pod R. - którego sam udawał, to H. M. nie mógłby popełnić przestępstwa na szkodę siebie samego (!). Jeśli natomiast podszywałby się pod osobę R., istniejącą w realnym świecie, to należałoby ustalić tą konkretną osobę i odebrać od niej wniosek o ściganie (takowych także nie dokonano).
W ocenie sądu odwoławczego w sprawie brak jest dowodów by uznać, iż to na skutek ustalonego zachowania się oskarżonego, rozumianego jako stalking byłej konkubiny przejawiający się w kontrolowaniu jej życia, w tym poprzez podglądanie intymnej relacji z inną osobą, A. M. w dniu 1 maja 2023r. targnęła się na swoje życie – brak podstaw do wypełnienia znamion z art. 190 a §3 kk.
Pokrzywdzona to osoba zaburzona osobowościowo, z bardzo kruchą psychiką, a co bardzo ważne - chwiejną w typie borderline, lecząca się od lat psychiatrycznie i niewątpliwie nieustannie poszukująca w swoim życiu uczucia. Jak sama przyznała, zakochała się w R., którego poznała i znała jedynie w świecie wirtualnym, miała jednak nadzieje na głębszą relację i związek, a w dniu 30 kwietnia 2023r. umawiała się z nim na spotkanie w świecie realnym (intymne spotkanie). W jej przekonaniu, znający wszelkie szczegóły prowadzonej korespondencji oskarżony, podszył się na portalu randkowym pod owego R. i podle wykorzystał uczucia zakochanej kobiety. W świadomości i umyśle pokrzywdzonej w chwili targnięcia się na życie 1 maja 2023r., z pewnością dominowała następująca myśl: otóż nagle dowiaduję się, iż R. w ogóle nie istnieje, że tak naprawdę nie ma nikogo takiego, że: najkrócej rzecz ujmując - R. mnie nie kocha, bo R. bo ma. Osoby z osobowością borderline cechuje niestabilność w relacjach z innymi, zmiennoścć emocji i oceny własnej osoby oraz znaczna impulsywność. Oskarżony wiedział o leczeniu się pokrzywdzonej, ale przed opinią wydaną na potrzeby niniejszej sprawy, brak jest dowodów, by ktoś (pokrzywdzona, jej najbliżsi) wiedział o osobowości typu borderline. Osoba z zaburzeniem osobowości borderline raz kocha, a raz nienawidzi, i nie ma nic po środku. Z doświadczenia zawodowego wiadomo, iż taka osoba wiecznie czuje się na przemian: bardzo osamotniona i skrzywdzona, ale także impulsywnie rozemocjowana, szczęśliwa i zakochana. Stąd logiczny wniosek, że powzięcie wiadomości o tym, iż ukochany (z którym właśnie umówiła się na intymne spotkanie) w ogóle nie istnieje, był faktyczną i główną przyczyną kolejnego targnięcia się na życie A. M. (a jak ustalił sąd odwoławczy, jakiś mężczyzna ukryty za nickiem: „R. (...) – szukam kobiety” jednak gdzieś w świecie realnym istnieje).
Sąd odwoławczy przeanalizował kolejne depozycje pokrzywdzonej i tak: w swoich pierwszych zeznaniach pokrzywdzona A. M. poinformowała, że zarówno jej pierwsza próba samobójcza z dnia 28 grudnia 2022r., jak i druga podjęta w dniu 1 maja 2023r., były spowodowane nękaniem jej ze strony byłego partnera – oskarżonego H. M. (gdzie wiadomym jest iż sama po pierwszej próbie samobójczej zwracała się z szeregiem spraw do byłego partnera). W szczególności, tak wprost stanowią zeznania A. M. złożone w dniu 9 maja 2023r. (pokrzywdzona znajdowała się wówczas w szpitalu), połączone ze złożeniem zawiadomienia o popełnionym przestępstwie i wniosku o ściganie (k.266-267 akt), także matka i siostra pokrzywdzonej pierwszą próbę samobójczą z grudnia 2022r. łączą z zachowaniem się, mającym nosić cechy stalkingu, ze strony oskarżonego. Ostatecznie, jak wiadomo, nikt nikogo o pierwszą probę samobójczą nie oskarżył prawnie H. M..
Do odmiennych wniosków (wbrew pierwszym depozycjom pokrzywdzonej) - w zakresie podjętej próby samobójczej w grudniu 2022r., prowadzi także analiza wiadomości przesyłanych przez pokrzywdzoną do oskarżonego z okresu czasu od stycznia 2023r. do końca kwietnia 2023r., w których to pokrzywdzona prosi go np. o przywiezienie szeregu rzeczy do szpitala (kiedy przebywała tam po próbie samobójczej z 28 grudnia 2022r.), czy informuje oskarżonego o zachowaniu syna Ł., sam inicjuje spotkania na przekazanie różnych rzeczy, żąda przemeldowania córki R. do ojca i inne (skan wiadomości k.70-78). To natomiast wzmaga wniosek, postawiony także przez biegłą psycholog, iż pokrzywdzona jest skłonna do przesady i może brakować jej obiektywnego osądu sytuacji.
Na taki także powód (tj. nękanie ze strony H. M.) dwukrotnego targnięcia się na życie wskazywała świadek X. M. - matka pokrzywdzonej; świadek ten nie zeznała jednak o żadnych konkretnych okolicznościach, których to sama byłaby świadkiem, a które potwierdzałyby nękanie córki przez byłego partnera; poza słowami córki A..
Także bogate w treści zeznania siostry pokrzywdzonej T. M. wskazują, iż pokrzywdzona targnęła się na życie w dniu w maju 2023r. - albowiem oskarżony „podszywał” się pod ukochanego pokrzywdzonej poznanego na portalu randkowym (dokładniej świadek wskazuje na datę 31 maja 2023r., w sytuacji jednak gdy jest wiadomym, iż chodzi o noc z 30 kwietnia na 1 maja, a nadto podaje podszywanie się (...) za (...), gdy także jest oczywistym, iż zeznaje o oskarżonym i mężczyźnie posługującym się na portalu randkowym imieniem R.; choć i pokrzywdzona w sms-ach do siostry mówi o nim per (...)). Poza jednak przekazywaniem słów siostry, także świadek T. M. sama nie była świadkiem jakiegoś konkretnego zachowania oskarżonego związanego ze stalkingiem.
Sąd odwoławczy zważył, że dokładna analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż zły stan psychiczny pokrzywdzonej w dniu 1 maja 2023r. (czy też dokładniej nocą z 30 kwietnia na 1 maja 2023r.) był splotem wielu wydarzeń i wynikał z bardzo trudnej sytuacji: finansowej, rodzinnej, osobistej i zdrowotnej A. M. w owej chwili. Na każdym bowiem ww. polu, pokrzywdzona borykała się z szeregiem problemów, które narastały (szczegółowe rozważania poniżej), uzyskując swoje „apogeum” wieczorem 30 kwietnia 2023r., gdy na skutek słów oskarżonego przekazanych pokrzywdzonej telefonicznie (wulgarne, przykre i oskarżycielskie komentarze do prowadzonej przez A. M. intymnej rozmowy z bliżej nieustalonym mężczyzną o imieniu R. na czacie w portalu (...)) pokrzywdzona uznała, iż ów mężczyzna z portalu randkowego w ogóle nie istnieje, ż ten, w którym się przecież zakochała i z którym zamierzała utworzyć nowy, szczęśliwy związek, to w istocie okłamujący ją, i podszywający się za R., jej dawny konkubent H. M., z którym pozostaje skłócona – o czym już rozważano powyżej. Jak natomiast ustalono, żadnego takiego podszywania się nie było.
O takim też „podszywaniu się” za ukochanego, jako faktycznym ( a przynajmniej najważniejszym) powodzie targnięcia się na życie w dniu 1 maja 2023r., świadczą wiadomości tekstowe przesyłane pomiędzy pokrzywdzoną, a jej siostrą – świadkiem T. M.; w szczególności chodzi o sms-y o treści: ” H. podszywał się pod R.. K… on mnie dręczy” i dalej: „… mam ochotę się pociąć, zajebać zdechnąć” (tak zdjęcie widoku wiadomości k.18). Ponadto załączone sreeny wszystkich wiadomości (k.14-21) przesyłanych pomiędzy pokrzywdzoną, a jej siostrą feralnej mocy (1 maja 2023r. od godz. 00:27) potwierdzają, że w dniu 30 kwietnia 2023r. oskarżony kłócił się z pokrzywdzoną także, co do sposobu wychowywania Ł., albowiem pokrzywdzona informowała siostrę, że oskarżony oskarżą ją o otyłość syna. Ostry spór, co do tego, kto będzie sprawował opiekę nad synem, wybrzmiewa także z pożegnalnego listu pokrzywdzonej, w którym napisała, iż prosi, by oskarżonemu nie dać opieki nad Ł.. W swoich dalszych zeznaniach pokrzywdzona informowała o słowach kierowanych wobec niej ze strony oskarżonego – odbieranych przez A. M. jako groźby - co do zabrania jej dzieci matce, w znaczeniu: pozbawienia możliwości wspólnego z nimi zamieszkiwania z powodu leczenia się na tle psychicznym przez A. M. oraz konfliktów matki z dziećmi.
Co więcej, sąd odwoławczy zważył, że rodzinne problemy pokrzywdzonej związane z dziećmi, a dotyczyły co najmniej już 2021 roku. Już wówczas, w ramach sprawy o objęcie nadzorem sposobu wykonywania władzy rodzicielskiej nad obojgiem dzieci, kurator informował o depresji u pokrzywdzonej i jej leczeniu się psychiatrycznym oraz stwierdzał nieporadność opiekuńczo-wychowawczą pokrzywdzonej jako matki. Już w 2021r. córka R. mieszkała z ojcem H. M.. W 2022r. oskarżony i pokrzywdzona ponownie zamieszkali razem, a nieletnia R. M. trafiła do (...) z powodu nieuczęszczania do szkoły oraz próby samobójcze. W wywiadzie z dnia 28 września 2022r. oraz 28 listopada 2022r. zapisano iż pokrzywdzona nie zgłaszała żadnych problemów kuratorowi (sprawozdania k.513-515), ale w 2023r. doszło do wyprowadzenia się oskarżonego oraz do ucieczki z domu R. M. w momencie jej urlopowania. Córka ponownie trafiła do (...), a oskarżony złożył wniosek o ustalenie miejsca zamieszkania córki z nim, a nie z matką; pokrzywdzona wiedziała o złożonym wniosku (sprawa III Nsm 243/23 zakończona postanowieniem z dnia 22 września 2023r. o ustaleniu miejsca pobytu R. M. w każdorazowym miejscu zamieszkiwania ojca H. M. k.522). W lutym oraz w marcu 2023r. córka R. nie odbierała telefonów od matki, a pokrzywdzona obwiniała o tą sytuację oskarżonego, uznając, że próba zmiany miejsca pobytu dziecka ma na celu uniknięcie płacenia alimentów na córkę.
Sąd odwoławczy zważył, że akurat pretensje kierowane przez oskarżonego do pokrzywdzonej, jako matki nieletniej R. M., związane z treścią wiadomości przesyłanych córce przez matkę – przekonują, bo do akt załączono wydruki wiadomości, w których pokrzywdzona straszy córkę, że „jej akurat uda się popełnić samobójstwo”, a córce się to „nie udało”, a czyni tak w sytuacji występującego konfliktu matki z nastoletnią córką, po jej wyprowadzce do ojca oraz przy kilkukrotnych próbach samobójczych po stronie nastolatki. Takie natomiast „groźby/zastraszania”, to z pewnością bardzo niebezpieczna i niewłaściwa postawa rodzica względem dziecka, kruchego psychicznie i wciśniętego w konflikt pomięty rodzicami. Z tego także powodu wcale nie dziwi, że oskarżony chciał, by córka nie miała żadnego kontaktu z matką, co z kolei było traumatyczne dla A. M.. Poza różnymi przejawami demoralizacji córki R., które ostatecznie spowodowały jej umieszczenie w ośrodku wychowawczym, podejmowane przez dziecko próby samobójcze jednoznacznie wskazują na bardzo trudne relacje rodziców w córką.
Konflikt rodziców na tle wychowywania dzieci wzmagał się właśnie w kwietniu 2023r., kiedy to: pokrzywdzona nie miała kontaktu z córką R. (ta nie odbierała od niej telefonów, przebywała w (...), urlopowana u ojca, co potwierdza – poza szeregiem innych dowodów - także wydruk wiadomości przesłanej córce rzez A. M. w dniu 5 maja 2023r. ze szpitala k.10 akt.), a jednocześnie pokrzywdzona pozostawała w konflikcie z nastoletnim synem Ł. (oczekującym na operację), co wynika z zapisów zawartych w aktach III Nsm 243/23.
Poza problemami rodzinnymi, głównie z dorastającymi dziećmi, pokrzywdzona borykała się w 2023r. z problemami finansowymi; mieszkała z lokalach (...), pracowała w krótkich okresach czasu, często przebywała na zwolnieniach, utrzymywała się z zasiłków na dzieci; spłacała zadłużenia zaciągnięte jeszcze w czasie wspólnego zamieszkiwania z oskarżonym.
Reasumując : jak już rozważano powyżej, wieczorem w dniu 30 kwietnia 2023r., nastąpiła swoista kulminacja wielu problemów pokrzywdzonej. Przy istniejącym konflikcie z oskarżonym na tle wychowywania dzieci, w tym prowadzonej sprawy sądowej przeciwko niej jako matce, przy oskarżeniach o niewłaściwą opiekę także nad synem, po „odebraniu” córki (jej zamieszkiwaniu z ojcem) i istniejącym własnym konflikcie z nastolatkiem, A. M. umawiając się na randkę z - jak uważała, nowym miłością jej życia o imieniu R., nagle dowiedziała się, że były konkubent podszywał się pod tą osobę (bo zna każde z jej intymnych, czułych słów skierowanych do R., wulgarnie oceniając chęć randkowania matki swoich dwóch dzieci). Nie dziwi więc zdenerwowanie pokrzywdzonej, ani to, że w takiej sytuacji posądziła H. M. o „podszywanie się” pod rzekomego R. na portalu randkowym (...) i cierpiała z powodu ujawnienia braku Ukochanego w świecie rzeczywistym (a, jak się jednak okazało niesłusznie). Z tego powodu zachowanie oskarżonego nie wyczerpało dyspozycji art. 190 a §3 kk.
Na wiarygodność zasługują wyjaśnienia oskarżonego, w których zaprzecza, by podawał się, w znaczeniu „podszywał się” za inną osobę (R.) na portalu (...) i jako ta osoba prowadził korespondencję z pokrzywdzoną, okłamując ją co do swojej prawdziwej tożsamości. Kłamliwe są natomiast wyjaśnienia H. M., w których zaprzecza, by znane my było, a przede wszystkim wykorzystywane przez niego, hasło do poczty pokrzywdzonej (odczytane przez biegłego (...) B.), jak też gdy wyjaśnia, iż nigdy nie logował się w aplikacji (...) (k.339) Sąd odwoławczy zważył także, że w momentach newralgicznych, kiedy oskarżony pytany o szczegóły wyjaśnia, w jaki dokładnie sposób następowało jakies „samoczynne” odczytywanie wrażliwej korespondencji A. M., wielokrotnie H. M. podaje w sposób zaowalowany i niekonkretny: „ ja się na tym za bardzo nie znam” (k.338), „ nie wiem co ja dalej robiłem” (k.490), „ Nie pamiętam na ta chwilę dokładnie, co krok po kroku robiłem, ale wiem że kliknąłem coś na ten telefon, coś zrobiłem i wyskoczyła korespondencja” (k.490v). Sąd odwoławczy zważył, że badanie telefonu oskarżonego jednoznacznie doprowadziło do ustalenia, iż H. M. na tym właśnie urządzeniu, co najmniej trzykrotnie logował się na portalu (...) korzystając tak z hasła, jak i loginu A. M. – choć faktycznie czynił to niejako automatycznie tylko poprzez kliknięcie w wiadomość.
Pokrzywdzona sama natomiast uzupełniająco zeznała, że kiedy mieszkali z konkubentem razem w jedynm lokum i w zgodzie - to na jej telefonie oboje grali w gry internetowe, a ponadto ona też logowała się na telefon konkubenta. Przyznawała znajomość loginu do swojej poczty (...) (haslo: (...)) po stronie byłego konkubenta, jednocześnie ani nie potwierdziła, ani nie zaprzeczyła, by dawała hasło do owej poczty, ale jednocześnie potwierdziła, że wówczas logowała się na gmaila na jego telefonie, a ów telefon mógł takie logowanie „zapamiętać” (co już ustalił biegły). Pokrzywdzona wobec automatycznego jego ustawienia w swoim telefonie także nie musiała ich używać za każdym razem swojego wejścia na portal. Nie ustalono, w jaki sposób oskarżony wszedł w posiadanie owego hasła (hasło: P.….), ale najprawdopodobniej nastąpiło to właśnie w chwili pierwszego logowania się na telefonie oskarżonego przez A. M. podczas gier internetowych. Nie ustalono, by w posiadanie haseł do kont na poczcie pokrzywdzonej H. M. wszedł w sposób zabroniony prawem (włamał się, podsłuchał, uzyskał podstępem). Jak opisał to biegły informatyk na stronie 17 swojej opinii – mając zalogowane konto E. M. na swoim urządzeniu (swoim telefonie P.), przy jednoczesnej synchronizacji haseł konta A. M., miał dostęp do E. J. (...) i mógł po prostu odczytać zapisane hasło pokrzywdzonej do portalu (...). Każdorazowo dostęp oskarżonego do pełnych treści spornych rozmów wynikał jednak z zalogowywania się (dodatkowego kliknięcia); w szczególności, chodzi o ujawnione w telefonie oskarżonego logowania do portalu (...) za pomocą konta pokrzywdzonej, oznaczone śladem w postaci adresów (...): (...) (...), a także adresów o tożsamych numerach konwersacji z końcówką: (...) i (...) (strona 19 opinii, karta 553 akt).
Inną natomiast kwestią jest ocena tak ustalonego zachowania H. M., tj. zachowania polegającego na podglądaniu/zapoznawaniu się/czytaniu także intymnych wiadomości wymienianych między A. M. z osobą o imieniu R. na randkowym portalu, a także fakt, iż – jak ustalono na podstawie opinii informatycznej - od 19 listopada 2022r., aż do dnia 21 czerwca 2023r., na telefon oskarżonego przychodziły liczne i różne powiadomienia o internetowych wiadomościach przychodzących i wychodzących na telefon pokrzywdzonej (jak podał biegły: „ oskarżony nie mógłby podsłuchiwać rozmów pokrzywdzonej, ale widział każdą jej wiadomość:” k. 629) – o czym oskarżony nie informował pokrzywdzonej, korzystając z owej formy pozyskiwania informacji o jej życiowych poczynaniach, a dając wiele razy sygnały pokrzywdzonej, iż jest dobrze zorientowany w jej życiu osobistym (kwestia pozyskania wiadomości o podjętej pracy, informacje o upadłości konsumenckiej, wizyta syndyka w mieszkaniu i inne) – przy całkowitej bezradności i rosnącej frustracji pokrzywdzonej z powody takiej znajomości jej osobistych spraw przez oskarżonego (pokrzywdzona bezradnie podawała: ja nie wiem , jak to możliwe ale oskarżony wiedział to, i tamto).
Ostry spór pomiędzy byłymi konkubentami, istniejący właściwie na każdej płaszczyźnie, jednoznacznie potwierdza, że pokrzywdzona absolutnie nie życzyła sobie, by oskarżony miał wiedzę wykonywanych na telefonie „krokach” (szczególnie gdy dziś wszelkie przejawy życia osobistego pozostawiają na telefonie jakiś ślad, bo niemal każdy ma i nieprzerwanie korzysta z telefonu/smartfonu) i zapoznawał się z jej korespondencją, szczególnie dotyczącą spraw uczuciowych, sfery życia intymnego, bardzo „wrażliwych” personalnie. Oskarżony czynił tak zapewne także powodowany ciekawością, ale też - jak się okazało, także z wyrachowania i złośliwości, bo w późniejszym okresie czasu wykorzystał tak pozyskane wiadomości do oskarżenia A. M. o niemoralne prowadzenie się jako kobiety, także w kontekście roli matki. Było to szczególnie istotne tak dla niego, jak i pokrzywdzonej w sytuacji prowadzonych spraw rodzinnych i sporu rodziców, co do miejsca zamieszkania i opieki nad dziećmi. Czynił tak swoimi licznymi telefonami, nie tylko połączeniami z daty 30 kwietnia 2023r., ale także w całych inkryminowanym okresie czasu. O licznych przypadkach komentowania prywatnego życia pokrzywdzonej, a przede wszystkim ciągłego jej poczucia podglądania i śledzenia osoby, przekonująco zeznawała A. M.; w szczególności opisując w swoich zeznaniach liczne i różne przejawy owego śledzenia, czy ogólnie pozyskania wiedzy wbrew jej woli (informacja co do wizyt syndyka, podjęcie zatrudnienia itp.). Pokrzywdzona dosyć bezradnie przyznawała w swoich zeznaniach, że sama nie wie „jak to możliwe”, że oskarżony wszystko zawsze o niej wie, ale opinia informatyczna pozyskana przed sądem odwoławczym kwestię tą wyjaśniła. Oskarżony wiedział o życiu pokrzywdzonej nie dlatego że podsłuchiwał, czy śledził fizycznie byłą konkubinę, ale dlatego, że korzystał z możliwości zapoznawania się z przychodzącymi na jego telefon licznymi powiadomieniami o sposobie korzystania z telefonu przez A. M. (z różnych stron internetowych), a nadto z „pooglądania” jej prywatnych, intymnych relacji z innym mężczyzną na portalu (...), dając jednocześnie wiele razy odczuć pokrzywdzonej, że taką, bieżącą wiedzę o jej życiu, ciągle posiada. Takie zachowanie, w ocenie sądu odwoławczego, mieści się w pojęciu stalkingu w rozumieniu art. 190 a §1 kk, jako uporczywe nękanie A. M., poprzez wykonywanie, w bliżej nieznanych okresie czasu 2023r. do 30 kwietnia 2023r., wielu połączeń telefonicznych i teleinformatycznych (każdorazowe „podglądanie” całości wiadomości wymagało logowania/kliknięcia), celem wyrządzenia jej szkody osobistej, a co wzbudziło u pokrzywdzonej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia oraz istotnie naruszyło jej prywatność.
W ocenie sądu odwoławczego nowy opis przypisanego oskarżonemu przestępstwa mieści się w granicach czynu przypisanego nieprawomocnie przez sąd rejonowy, a dodanie sformułowania „… wysyłał do niej wiadomości sms oraz kontaktował się telefonicznie… logował się na portale społecznościowe” opowiada poprzedniemu: „… poprzez wykonywanie połączeń telefonicznych … i wysyłanie wiadomości sms… podszywanie się … na portalach społecznościowych”. Chodzi bowiem o te same, faktyczne zachowania H. M., rozumiane jako tożsame zdarzenie historyczne.
Za tak przypisany czyn, wyczerpujący dyspozycje art. 190 a § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk, za zasadne uznano wymierzenie H. M. kary 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby lat 2, ze zobowiązaniem oskarżonego do informowania kuratora sądowego o przebiegu okresu próby w okresach raz na 6 miesięcy. Jednocześnie orzeczono wobec oskarżonego na podstawie art. 41a §1 i 4 kk środek karny zakazu kontaktowania się z pokrzywdzoną i zbliżania się do niej, w określony sposób, na okres 3 lat. Z tego obowiązku wyłączono jedynie kontakty z dziećmi wynikające z orzeczeń sądu rodzinnego; oskarżony i pokrzywdzona mają bowiem dzieci jeszcze nie dorosłe, co do których prowadzone się sprawy rodzinne, a co siłą rzeczy może wymuszać kontakty ww. osób w ramach ustalonych prawnie kontaktów rodziców dziećmi (ograniczenie ww. środka karnego poprzez wyłączenie kontaktów wynikających z orzeczeń sądu rodzinnego było możliwe po skorzystaniu z normy art. 4 §1 kk i zastosowaniu Prawa karnego z chwili popełnienia czynu tj. z daty 21 czerwca 2023r. (dziś art. 41 a kk przewiduje dodany w dniu 1.10.2023r. i obostrzający zasady orzekania §6).
Na poczet środka karnego zaliczono okres trwania w sprawie środka zapobiegawczego odpowiadający mu rzeczowo.
Wniosek
1. o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego;
2. wniosek obrońcy złożony z ostrożności procesowej: o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi rejonowemu;
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadne
Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
- apelacje zmierzające do zmiany wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego nie zasługiwały na uwzględnienie z przyczyn wymienionych powyżej; uzasadniały jednak znaczące, korzystne zmiany w opisie i kwalifikacji prawno-karnej przypisanego czynu oraz w zakresie zastosowanej represji karnej wobec sprawcy;
4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU
4.1.
Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO
1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji
5.1.1.
Przedmiot utrzymania w mocy
- wina i sprawstwo w zakresie czynu, o jakim mowa w art. 190a §1 kk, wydatki za postępowanie pierwszoinstancyjne;
Zwięźle o powodach utrzymania w mocy
- w zakresie wyczerpania znamion przepisu art. 190a §1 kk wskazano w punkcie 3.1., orzeczenie o wydatkach prawidłowe i nie podlegające zmianom pomimo zmiany opisu przypisanego ostatecznie czynu;
1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji
5.2.1.
Przedmiot i zakres zmiany
- opis i kwalifikacja przypisanego czynu, zastosowana represja karna; w szczególności zaskarżony wyrok zmieniono w ten sposób, że:
- w miejsce przypisanego czynu, oskarżonego H. M. uznano za winnego tego, że w dniach od 5 stycznia 2023 r. do 21 czerwca 2023 r. w H.. woj. (...) uporczywie nękał A. M. w ten sposób, że o różnych porach dnia i nocy, wielokrotnie wysyłał do niej wiadomości sms oraz kontaktował się z nią telefonicznie, a nadto logował się na portale społecznościowe, co wzbudziło u pokrzywdzonej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia oraz istotnie naruszyło jej prywatność, czym wyczerpał dyspozycję art. 190 a § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk i za to na podstawie art. 190 a § 1 kk wymierzono mu karę 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności;
- na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk i art. 70 § 1 kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszono na okres próby lat 2 (dwóch);
- na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 kk zobowiązano oskarżonego H. M. do informowania kuratora sądowego o przebiegu okresu próby raz na 6 (sześć) miesięcy poczynając od dnia uprawomocnienia się orzeczenia;
- uchylono rozstrzygnięcie z punktu 2, a w to miejsce na podstawie art. 41 a § 1 i 4 kk orzeczono wobec oskarżonego H. M. środek karny w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzoną A. M. oraz zbliżania się do niej na odległość mniejszą niż 30 (trzydzieści) metrów na okres 3 lat z wyłączeniem kontaktów z dziećmi R. M. i Ł. M. wynikających z orzeczenia sądu rodzinnego;
- na podstawie art. 63 § 3 kk na poczet orzeczonego środka karnego, zaliczono oskarżonemu H. M. okres stosowanego od dnia 12 lipca 2023 r., do dnia 21 września 2023 r. środka zapobiegawczego w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzoną i zbliżania się do niej;
Zwięźle o powodach zmiany
- wskazano w punkcie 3.1. uzasadnienia;
1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji
1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia
5.3.1.1.1.
Zwięźle o powodach uchylenia
5.3.1.2.1.
Zwięźle o powodach uchylenia
5.3.1.3.1.
Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia
5.3.1.4.1.
Zwięźle o powodach uchylenia
1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania
1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
6. Koszty Procesu
Przytoczyć okoliczności
pkt 3
O wydatkach za postępowanie odwoławcze orzeczono w oparciu o treść art. 634 kpk oraz art. 10 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych. Zdaniem sądu odwoławczego, mając na uwadze wynik postępowania odwoławczego oraz sytuację materialną oskarżonego, zasadnym jest obciążenie go obowiązkiem poniesienia całości kosztów sądowych za drugą instancję (na wydatki złożyło się m.inn wynagrodzenie dla biegłego informatyka za wydaną w sprawie opinię pisemną; w zakresie opinii ustnej trwa postępowanie sprawdzające co do wniosku biegłego, wobec zmiany wysokości kary orzeczono o jednej łącznej opłacie za obie instancje).
7. PODPIS
1.11. Granice zaskarżenia
Kolejny numer załącznika
Podmiot wnoszący apelację
obrońca
Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja
wyrok Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 10.03.2025r. w sprawie II K 184/24
0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☐ w całości
☐ w części
☐co do winy
☒co do kary
☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐brak zarzutów
0.1.1.4. Wnioski
☒uchylenie
☒zmiana
a
1.1. Granice zaskarżenia
Kolejny numer załącznika
Podmiot wnoszący apelację
oskarżony
Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja
wyrok Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 10.03.2025r. w sprawie II K 184/24
0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☐ w całości
☐ w części
☐co do winy
☒co do kary
☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐brak zarzutów
0.1.1.4. Wnioski
☐uchylenie
☒zmiana