descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt IV Ka 297/21

2WYROK

2.1W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 czerwca 2021 r.

4Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Uzasadnienie

Formularz UK 2

Sygnatura akt

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Ząbkowicach Śląskich z dnia 23 lutego 2021r. sygn. akt II K 287/20

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

☒ obrońca

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

0.11.4. Wnioski

☐

Uchylenie

☒

Zmiana

2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

1. Na podstawie art. 438 pkt 2) kpk obrazy przepisów postępowania a to art. 4, 7 i 410 kpk , która miała wpływ na treść wyroku, a wynika z oparcia orzeczenia o winie oskarżonego tylko na dowodach obciążających i pominięcia dowodu z wyjaśnień oskarżonego, które złożył w postępowaniu przygotowawczym

2. Błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść orzeczenia, a polegający na dowolnym przyjęciu, że oskarżony nie zatrzymał kierowanego motoru marki Y. i kontynuował jazdę tym motorem pomimo wydania przez funkcjonariuszy Komendy Powiatowej policji w (...) poruszających się pojazdem służbowym oznakowanym polecenia zatrzymania pojazdu mechanicznego przy użyciu sygnałów świetlnych i dźwiękowych, podczas gdy z wyjaśnień oskarżonego złożonych w postępowaniu przygotowawczym wynika, z usłyszał on sygnały dźwiękowe dopiero po przewróceniu się na motorze, natomiast sygnałów świetlnych nie widział w ogóle.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Wbrew zarzutowi 1. apelacji Sąd I instancji przeprowadził wszystkie zawnioskowane dowody , w tym także z wyjaśnień oskarżonego przez ich odczytanie, skoro oskarżony na rozprawę się nie stawił i wyjaśnień przed sądem składać nie chciał. W takiej sytuacji bezpodstawnym pozostaje twierdzenie apelującego o obrazie art. 410 kpk , tym bardziej że nie wykazał, jaki dowód – zawnioskowany przez strony do przeprowadzenia - nie został przez sąd I instancji przeprowadzony i jaka okoliczność nie ujawniona.

Równie gołosłowny jest zarzut obrazy art. 7 kpk, którego istotą – wedle apelującego - jest odmówienie wiary części wyjaśnień oskarżonego, złożonym w postępowaniu przygotowawczym, z których wynikało, że oskarżony miał usłyszeć policyjne sygnały świetlne i dźwiękowe dopiero po przewróceniu się na motorze a sygnałów świetlnych nie widział w ogóle. Apelujący najwyraźniej nie dostrzegł, iż Sąd I instancji nie tylko przeprowadził całokształt zawnioskowanych dowodów ale także dokonał ich drobiazgowej i pozbawionej błędów logicznych analizy, obejmującej wszystkie dowody we wzajemnym powiązaniu, czyniąc tym samym zadość kryteriom wyznaczonym przez art. 7 kpk. Przecież wyjaśnieniom oskarżonego Sąd dał wiarę częściowo, wskazując tu na wyjaśnienia, w których oskarżonych przyznał, iż policjant jadący oznakowanym radiowozem z naprzeciwka cyt.” machnął ręką” w kierunku oskarżonego, co przecież oznaczało nic innego jak sygnał do zatrzymania się. Oskarżony faktycznie przyznał zignorowanie tego sygnału do zatrzymania się, dalej podał cyt. „ ja skręciłem w prawo w drogę polną …dodałem gazu…” k. 7 akt. Ustalenia takie zostały zawarte w sekcji 1.1. a ocena dowodów uznanych za podstawę tych ustaleń w sekcji 2.1.1. pisemnych motywów zaskarżonego wyroku.

Które dowody i okoliczności świadczące na korzyść oskarżonego z obrazą art. 4 kpk nie zostały uwzględnione, apelujący także nie wykazał. O naruszeniu tego przepisu nie może przecież wyłącznie świadczyć ocena dowodów odmienna od oczekiwanej przez apelującego.

Jednocześnie w najmniejszym nawet stopniu apelujący nie podważył wiarygodności pozostałych dowodów obciążających, przyjętych za podstawę faktyczną wyroku, tj. zeznań jedynych świadków w osobach funkcjonariuszy policji T. M. i K. P.. Nic nie sprzeciwia się wnioskowi Sądu meriti, że zeznania te są spójne, nie zawierają sprzeczności i tworzą logiczną całość. Tak jak wyjaśnił oskarżony, także i wymienieni świadkowie wskazują, iż sygnał do zatrzymania oskarżonego do kontroli drogowej wydał ręką świadek T. M. i oskarżony zignorował to wezwanie. Oskarżony uczynił to z rozmysłem, bo był świadom, że złamał liczne przepisy ruchu drogowego ( nie tylko prowadził motocykl bez kasku ochronnego, ale też nie posiadał uprawnień Kat. A do prowadzenia tej kategorii pojazdu, który w dodatku był niezarejestrowany na terenie Polski i oskarżony pojazdu nie ubezpieczył w ramach OC), zatem podjął ucieczkę przed kontrolą policyjną z obawy przed niechybnymi konsekwencjami karnymi.

Dalsza linia obrony oskarżonego ( zarzut 2) , jakoby to od zignorowania wezwania do zatrzymania się nie słyszał ani nie widział żadnych sygnałów policyjnych do zatrzymania się i przypadkowo - z nieumiejętności prowadzenia pojazdu - przyspieszył gaz motocykla, jest wyjątkowo naiwna, bezskutecznie obliczona na uniknięcie odpowiedzialności karnej. Jak to słusznie podkreślił Sąd I instancji, wedle zeznań świadków T. M. i K. P., pościg za oskarżonym prowadzili oznakowanym radiowozem, z użyciem sygnałów świetlnych i dźwiękowych, zwłaszcza tych ostatnich oskarżony nie mógł nie usłyszeć, skoro radiowóz jechał w bezpośredniej za nim bliskości i to przez kilka minut, a oskarżony na głowie nie miał kasku, ponadto jednocześnie nie podnosił, by cierpiał na głuchotę czy innego rodzaju zaburzenia funkcji słuchu.

Tym samym ustalenia faktyczne polegają na prawidłowej ocenie całokształtu dowodów i w całej rozciągłości potwierdzają wypełnienie przez oskarżonego ustawowych znamion przypisanego mu występku z art. 178 b kk.

3.2.

3. Rażącej niewspółmierności orzeczonej kary grzywny 90 ( dziewięćdziesięciu ) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20,00 ( dwudziestu ) złotych oraz środka karnego w wymiarze 1( jednego ) roku zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, podczas gdy prawidłowa ocena okoliczności sprawy uzasadnia orzeczenie o uniewinnieniu oskarżonego od popełnienia zarzucanego czynu, a tym samym odstąpienie od wymierzenia tego środka karnego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej kary jest sformułowany w wewnętrznie sprzeczny sposób, skoro apelujący uważa niewspółmierność owej kary jako wynik nie tyle braku należytego wyważenia przez sąd meriti kryteriów wymiaru kary wymienionych w art. 53 kk, ale jako pochodną skazania w ogóle.

W zakresie stricte wymiaru kary apelujący nie podnosił jakichkolwiek rzeczowych argumentów, odnoszących się do konkretnie określonych wyrokiem sankcji, tj. kary grzywny i środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Wypada tu tylko przypomnieć, iż czyn z art. 178 b kk jest zagrożony karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5 –ciu. Zatem skoro zaskarżonym wyrokiem wymierzono karę grzywny przy zastosowaniu dobrodziejstwa art. 37 a kk w brzmieniu obowiązującym do 23 czerwca 2020r. ( od 24 czerwca 2020r. liczba stawek grzywny nie może być niższa niż 100 ( vide: zmiana ustawy Dz.U.2020.1086 art. 38) a obligatoryjny (na podstawie art. 42 § 1 a pkt. 1) kk) zakaz prowadzenia pojazdów jest najniższy przewidziany ustawą, to rażącej niewspółmierności kary nie sposób skutecznie dowodzić.

Wniosek

1. O zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu art. 178 b kk

2. O zwolnienie oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania przed Sądem II Instancji.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Argumenty apelacji okazały się nieskuteczne i jako takie nie stanowią podstawy do postulowanego orzeczenia reformatoryjnego w rozumieniu art. 437 § 2 kpk.

Skoro oskarżony zadeklarował miesięczne dochody z prowadzonej działalności gospodarczej na 10.000 złotych brutto, to jego sytuacja materialna nie uzasadnia zwolnienia od kosztów procesu należnych Skarbowi Państwa.

4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Uznanie sprawstwa i zawinienia oskarżonego co do zarzucanego mu występku oraz wymiar kary.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Sąd I instancji poczynił trafne ustalenia faktyczne, a prawidłowa ich subsumpcja skutkowała słusznym skazaniem oskarżonego. Ponadto w sprawie nie wystąpiły także podstawy bezwzględne z art. 439 § 1 kpk dla uchylenia orzeczenia niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów apelacyjnych.

Akceptacji podlega całość rozstrzygnięć o karze, także wobec braku uzasadnionych podstaw dla ewentualnej korekty orzeczenia na korzyść oskarżonego.

Wymierzoną karę grzywny ocenić ją należy jako wyjątkowo umiarkowaną, wręcz łagodną w odniesieniu do chociażby ustalonej przez sąd I instancji znacznej szkodliwości czynu. Kara grzywny nie może być uznana za surową, skoro oskarżony zadeklarował miesięczne dochody z prowadzonej działalności gospodarczej na 10.000 złotych brutto.

Z tego też samego powodu niezasadnym byłoby zwolnienie oskarżonego od kosztów sądowych postępowania apelacyjnego.

6. Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

O należnych Skarbowi Państwa kosztach sądowych postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art.636 § 1 kpk i art.627 kpk oraz na podstawie art.8 w zw. z art.3 ust.1 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973r./tj. DZ. U. Nr 49, poz. 223 z późn. zm./, zasądzając je od oskarżonego wobec przegrania apelacji.

7. PODPIS

SSO Ewa Rusin

0.11.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

skazanie oskarżonego

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

0.11.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana