descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt IV Ka 221/26

Uzasadnienie

A. H. został obwiniony o to, że:

I. w dniu 17 stycznia 2025 roku około godziny 17:50 na drodze relacji I.-J. pow. (...), prowadząc pojazd marki A. o wyróżniku (...) naruszył obowiązek poruszania się blisko prawej krawędzi jezdni – kilkukrotnie zjeżdżając na lewy pas drogi, mimo iż prawy pas był wolny,

tj. o czyn z art. 97 k.w. w zw. z art. 16 ust. 4 PRD;

II. w w/w miejscu i czasie prowadząc pojazd marki A. o wyróżniku (...) nie dostosował prędkości do warunków panujących na drodze w wyniku czego na łuku drogi zjechał na lewy pas ruchu, przekraczając linię podwójnie ciągłą (P-4), stwarzając zagrożenie bezpieczeństwa dla n/n kierującego n/n pojazdem jadącego z naprzeciwka,

tj. o czyn z art. 86 § 1 k.w.;

III. w w/w miejscu i czasie prowadził pojazd marki A. o wyróżniku (...) po drodze publicznej nie posiadając do tego wymaganego uprawnienia,

tj. o czyn z art. 94 § 1 k.w.

Sąd Rejonowy w Radomsku II Wydział Karny wyrokiem zaocznym wydanym w dniu 03 lutego 2026 roku w sprawie o sygn. akt II W 345 uznał obwinionego A. H. w miejsce zarzuconego czynu za winnego tego, że:

1. w dniu 17 stycznia 2025 roku około godziny 17:50 na drodze relacji I.-J. pow. (...), stanowiącej drogę publiczną, prowadząc pojazd marki A. nr (...). (...), nie mając do tego uprawnień, naruszył obowiązek, poruszania się blisko prawej krawędzi jezdni, o którym stanowi przepis art. 16 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2024 r. poz. 1251), kilkukrotnie zjeżdżając na lewy pas drogi, mimo iż prawy pas był wolny oraz spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym poprzez niedostosowanie prędkości do warunków panujących na drodze w wyniku czego na łuku drogi zjechał na lewy pas ruchu przekraczając linię podwójnie ciągłą (P-4), po którym poruszał się inny pojazd, tj. czynu wyczerpującego przepis art. 94 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 1 k.w. i za to na podstawie art. 94 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 1 k.w. wymierzył mu karę 1 miesiąca ograniczenia wolności polegającą na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin w stosunku miesięcznym;

2. na podstawie art. 94 § 3 k.w. orzekł wobec obwinionego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych przez okres 2 lat;

3. zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania w sprawach o wykroczenia oraz kwotę 30 złotych tytułem opłaty.

Apelację od wydanego wyroku wniósł w ustawowym terminie obrońca obwinionego.

Apelant zaskarżonemu w całości wyrokowi zarzucił:

1. Nieutrzymanie się przez sąd I instancji w zakresie swobodnej oceny dowodów, w wyniku czego poczynienie błędnego ustalenia faktycznego, jakoby to obwiniony prowadzić miał samochód A. na drodze z I. do J., gdy materiał dowodowy na to w sposób jednoznaczny nie wskazuje,

2. Naruszenie art. 94 § 1 kw poprzez bezzasadne jego zastosowanie w stanie faktycznym tego nie uzasadniającym.

3. Naruszenie art. 94 § 3 kw poprzez bezzasadne zastosowanie tego środka.

4. Rażącą surowość kary i środka karnego.

W konkluzji obrońca obwinionego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwinionego.

Sąd okręgowy zważył, co następuje

Apelacja obrońcy obwinionego nie zasługuje na uwzględnienie.

Rozważania związane z wniesioną apelacją należy rozpocząć od stwierdzenia, że obrońca obwinionego w punkcie 1 oparł ją na zarzucie błędu w ustaleniach faktycznych, których dopuścić się miał w ocenie skarżącego sąd I instancji, przypisując obwinionemu sprawstwo przypisanego czynu w sytuacji, gdy nie było jednoznacznych dowodów do takiego przyjęcia, że to obwiniony kierował pojazdem .

Aby skutecznie podnosić zarzut naruszenia wynikającej z art. 7 kpk (poprzez odpowiednie zastosowanie w sprawach o wykroczenia wynikające z treści art. 8 kpw - przypis sądu okręgowego) zasady swobodnej oceny dowodów należy wykazać, że ustalenia sądu meriti oraz ocena zgromadzonego w niniejszej sprawie istotnego materiału dowodowego z punktu widzenia postawionego oskarżonemu zarzutu nie została poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 kpk) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 kpk), a nadto nie była wynikiem rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 kpk) oraz uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt 1 kpk) - zobacz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1990 r., OSNKW 1991 r., nr 7-9, poz. 41 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 września 1998 r., Prok i Pr. 1999 r., nr 2 poz.6). Sąd I instancji wyczerpująco zgromadził w sprawie materiał dowodowy i wnikliwie dokonał jego oceny, a stanowisko swoje przekonująco uzasadnił wykazując sprawstwo A. H..

W odniesieniu do zdarzenia z dnia 17 stycznia 2025 roku sąd I instancji prawidłowo wskazał, iż sprawstwo obwinionego potwierdzone zostało w szczególności zeznaniami świadka E. K., z którymi korespondują dokonane nagrania przez świadka potwierdzające zasadność czynu przypisanego obwinionemu.

Świadek E. K. konsekwentnie zeznawał o okolicznościach, w jakich doszło do ujawnienia czynu przypisanego obwinionego. To właśnie nieprawidłowa technika i taktyka jazdy kierującego pojazdem marki A. (...) nr rej (...) skłoniła świadka do podążania nieprzerwanie za ww. pojazdem i zarejestrowania na dokonanym nagraniu jego brawurowej jazdy z naruszeniem zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym opisanych w przypisanym obwinionemu czynie.

Apelant, forsując wersję o braku jednoznacznych dowodów, że to właśnie obwiniony A. H. kierował pojazdem, nie zauważa, że świadek E. K. równie konsekwentnie zeznawał, że w pojeździe znajdowała się jedna osoba i kierujący wjechał na posesję, na której, jak prawidłowo ustalił sąd I instancji zamieszkuje obwiniony. Praktycznie zaraz obwiniony zawołany przez świadka, po zaparkowaniu pojazdu zaczął kierować się w jego stronę i E. K. przeprowadził z nim rozmowę, którą nagrywał. Podkreślić należy, że świadek E. K. przy pierwszym przesłuchaniu wskazał już personalia osoby obwinionego jako A. H. i tak właśnie przedstawił się rozmówca na nagraniu. Rzeczą niemożliwą było, żeby świadek znał te dane, skoro osoba obwinionego była mu po prostu obca (przypadkowa). Na treści zeznań ww. świadka słusznie oparł się sąd meriti, gdyż były one spójne, konsekwentne i logiczne. Świadek nie dążył do obciążania obwinionego ponad miarę i w ocenie sądu odwoławczego właśnie to, że zeznał, że nie widział momentu, w którym kierujący wysiadał z pojazdu, jeszcze bardziej przemawia za ich wiarygodnością. O ile pamięć ludzka jest zawodna, percepcja nieraz utrudniona, to w sprawie są dodatkowe dowody sprawstwa obwinionego, oceniane w połączeniu z zeznaniami ww. świadka w postaci nagrań obrazu i dźwięku. Dowody te zostały poddane szczegółowej analizie przez sąd meriti. Okoliczność podniesiona przez apelanta, że nie doszło do okazania świadkowi wizerunku A. H., nie ma znaczenia, gdyż z zeznań E. K. wynika, że do jego rozmowy z obwinionym doszło, gdy było już ciemno i świadek nie był skupiony na wyglądzie rozmówcy tylko przekazanych informacjach, co do zaistniałego zdarzenia na drodze. Nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie kto był właścicielem samochodu marki A. (...) nr. rej (...), gdyż obwiniony go użytkował. Sąd okręgowy na tę okoliczność uzupełnił postępowanie dowodowe i ujawnił w trybie procesowym wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 4 grudnia 2025 roku wydany w sprawie II K 502/25, którym A. H. został skazany za czyn z art. 178a§ 1 kk popełniony w dniu 28 stycznia 2025 roku na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat i karę grzywny. A. H. skazany został ww. wyrokiem właśnie za jazdę samochodem marki A. (...) nr. rej (...) (tym samym) pod wpływem alkoholu z wysokim stężeniem alkoholu we krwi 3,75 promila (k. 174-176). Przedmiotowy wyrok został utrzymany w mocy po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego przez Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim w dniu 30 kwietnia 2026 roku w sprawie o sygn. akt IV Ka 155 /26 (174-175 i k-176 akt IV Ka 221/26).

Odnosząc się do zarzutu podniesionego w punkcie 2 apelacji, że brak jest podstaw do przyjęcia, że obwiniony w dniu zdarzenia kierował pojazdem A. (...). rej (...) nie posiadając ku temu uprawnień, to podnieść należy, że w związku z ujawnieniem dopuszczenia się przez A. H. w dniu 10 października 2023 roku czynu z art. 178a § 1 kk prawo jazdy zostało mu elektroniczne zatrzymane. W dniu 16 października 2023 roku prokurator Prokuratury Rejonowej w (...) zatrzymał obwinionemu w trybie art. 137 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku - Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2024 r. poz. 1251) prawo jazdy nr (...) blankiet (...) wydane przez Starostę (...). Wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2024 roku, prawomocnym od dnia 14 maja 2025 roku, w sprawie o sygn. akt II K 12/24 Sąd Rejonowy w (...) uznał A. H. za winnego popełnionego w dniu 10 października 2023 roku czynu wypełniającego dyspozycję art. 178a§1 kk i skazując go za przypisany czyn zaliczył na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 10 października 2023 roku. (k. 33-33v, 93, 96-96v). Prawidłowe są ustalenia sądu meriti, że A. H. miał świadomość pozbawienia go uprawnień do prowadzenia pojazdów ( vide k. 148 ). W przedmiotowej sprawie wbrew zarzutowi apelanta sąd meriti dokonał oceny ujawnionego w toku przewodu sądowego materiału dowodowego zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego i dokonana ocena pozostaje pod ochroną art. 7 kpk.

Zasadnie zatem sąd meriti przypisał obwinionemu popełnienie czynu z art. 94 § 1 kw. Przypisując obwinionemu jeden czyn wypełniający dyspozycję trzech wykroczeń ujętych w jego opisie, zasadnie sąd meriti przy zastosowaniu art. 9 § 1 kw (najwyższe ustawowe zagrożenie karą ) przyjął, w podstawie prawnej ukarania za przypisany czyn obwinionemu kwalifikację prawną z art. 94 § 1 kw w zw. z art. 9 § 1 kw.

Wymierzona obwinionemu kara nie jest rażąco surowa, gdy zważy na przypisane obwinionemu czynu wyczerpującego dyspozycję trzech wykroczeń, stanowiącego znaczne zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego, gdzie tylko przypadek zadecydował, że nie doszło do czołowego zderzania pojazdów. Nie jest także rażąco surowy 2 – letni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, gdyż, dla tak niepoprawnego kierowcy, jakim jest obwiniony, środek ten ma stanowić realną dolegliwość i spełniać poczucie rozstrzygnięcia sprawiedliwego (sprawiedliwej odpłaty za popełniony czyn).

W tym stanie rzeczy sąd okręgowy co do zasady utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, zmieniając sformułowanie o jednym zarzuconym obwinionemu czynie w sytuacji, gdy były to trzy czyny opisane we wniosku o ukaranie.

Zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania odwoławczego, w związku z faktem, że apelacja nie została uwzględniona, na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 119 kpw. Sąd okręgowy zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w kwocie 30 złotych za drugą instancję, ustaloną na podstawie art. 21 pkt 2a ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karanych (tj. Dz. U. z 1983 roku, Nr 49, poz. 223 ze zm.) i kwotę 50 złotych z tytułu zwrotu zryczałtowanych wydatków za postępowanie odwoławcze.