Treść orzeczenia
Uzasadnienie
Formularz UK 2
Sygnatura akt
IV Ka 189 / 26
Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:
1. CZĘŚĆ WSTĘPNA
0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji
Wyrok Sądu Rejonowego w Piotrkowie Tryb. z dnia 8 grudnia 2025 roku o sygnaturze akt II K 477 / 25
0.11.2. Podmiot wnoszący apelację
☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ oskarżyciel posiłkowy
☐ oskarżyciel prywatny
☒ obrońca
☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ inny
0.11.3. Granice zaskarżenia
0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☐co do winy
☐co do kary
☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
0.11.3.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐brak zarzutów
0.11.4. Wnioski
☐uchylenie
☒zmiana
2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy
0.12.1. Ustalenie faktów
0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
0.12.2. Ocena dowodów
0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 2.1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków
Lp.
Zarzut
1.
1. mającej wpływ na treść zaskarżonego wyroku obrazy przepisów postępowania, tj. art. 5 § 2 kpk, art. 6 kpk, art. 7 kpk oraz art. 392 kpk;
2. rażącej surowości wymierzonej oskarżonemu kary wymierzonej za czyn zarzucony w punkcie II aktu oskarżenia;
☒ zasadny
☐ częściowo zasadny
☐ niezasadny
odnoszenie się do tego zarzutu jawi się jako bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 436 kpk w zw. z uchyleniem wyroku w tej części i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.
Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny
Mając na uwadze, iż wniosek o sporządzenie niniejszego uzasadnienia ograniczony został przedmiotowo do rozstrzygnięcia zawartego w punkcie I. wyroku sądu odwoławczego i pokrywa się z zakresem, w jakim sąd uzasadnienie to winien sporządzić z urzędu, odniesienie się do zarzutów i wniosków apelacyjnych będzie adekwatne do tak zakreślonych granic.
W odniesieniu do czynu, którego dotyczy wspomniane rozstrzygnięcie, mieć należało na względzie, iż:
- po pierwsze, sąd I instancji nie przesłuchał na rozprawie ani jednej spośród osób, które z pewnością jawią się jako jego naoczni świadkowie, ograniczając się wyłącznie do ujawnienia ich zeznań poprzez odczytanie podstawie art. 392 kpk ( dotyczy to: C. S. – k. 42 – 43, B. X. – k. 54 – 55 odwrót oraz pokrzywdzonego X. – k. 74 odwrót – 75 );
- po drugie, zeznania w/w świadków z postępowania przygotowawczego w zakresie, w jakim dotyczyły odtworzenia okoliczności popełnienia tego czynu, nie tylko nie były jednobrzmiące, ale co najistotniejsze – wyłaniające się z nich rozbieżności dotyczyły także tego, czy i jakiego rodzaju udział miał w nim oskarżony;
- po trzecie, oskarżony, jakkolwiek werbalnie przyznał się także do tego czynu, to jednak dalej w toku przesłuchania, w ramach którego zdecydował się na złożenie rozwiniętych co do tego czynu wyjaśnień, de facto przedstawił okoliczności i przebieg zajścia w taki sposób, który nie wskazuje na możliwość przypisanie mu jakiekolwiek formy współuczestnictwa w jego popełnieniu ( k. 253 ); oskarżony również nie został przesłuchany przed sądem I instancji, który ujawnił jego wyjaśnienia poprzez ich odczytanie;
- po czwarte, z uzasadnienia sądu I instancji wynika ( por. rubryka oznaczona nr. 1 na k. 385 oraz wywody odnoszące się do podstawy prawnej tego czynu z k. 388 – 388 odwrót ), iż w odniesieniu do tego czynu sąd I instancji de facto całkowicie uchylił się od przedstawienia, jaki realnie przebieg miało zajście stanowiące kanwę postawienia oskarżonemu zarzutu z punktu II aktu oskarżenia, ograniczając się do przywołania tego, co mogło być najwyżej konkluzją wyrażonej na tej podstawie oceny prawnej, a mianowicie do stwierdzenia, że czynu tego oskarżony dopuścił się działając wspólnie i w porozumieniu z C. S., B. X. oraz innymi, nieustalonymi osobami – pominięto w ramach tych ustaleń, jaką dokładnie były rola poszczególnych osób w realizacji tego czynu, ze szczególnym uwzględnieniem roli oskarżonego i dlaczego uzasadniała ona możliwość przypisania mu opartego na porozumieniu współsprawczego działania.
W takich realiach przedstawione ustalenia faktyczne jawią się jako fragmentaryczne, niepełne i dowolne, nie pozwalające na ocenę, czy oskarżony dopuścił się zarzuconego mu czynu, a w szczególności jakie konkretne jego działania ( zachowania ) w związku z tym czynem zostały mu przypisane i dlaczego pozwalały przyjąć, że realizowały znamiona występku z art. 278 § 3a kk. Tymczasem pamiętać należy, iż przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych oraz wyprowadzone na takiej podstawie ustalenia pozostaje pod ochroną art. 7 kpk tylko wówczas, gdy są poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy ( art. 410 kpk ) w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy ( art. 2 § 2 kpk ) oraz stanowi wynik rzetelnego ( a nie tylko pozorowanego ) rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego ( art. 4 kpk ). Po wtóre, podkreślić w tym kontekście należy, iż pomimo istotnych rozbieżności wyłaniających się z materiału dowodowego zebranego w postępowaniu przygotowawczym, żadnego dowodu z tzw. osobowych źródeł sąd I instancji nie przeprowadził bezpośrednio w toku przewodu sądowego. Tymczasem odczytanie zeznań świadków w oparciu o przepis art. 392 § 1 kpk dopuszczalne jest tylko wtedy, gdy bezpośrednie przeprowadzenie dowodu nie jest niezbędne, a żadna z obecnych stron się temu nie sprzeciwia. Odstąpienie od zasady bezpośredniości pozostaje więc pod ochroną tego przepisu jedynie, gdy zeznania świadków miałyby służyć ustaleniu okoliczności nie zasadniczych, lecz drugorzędnych, niedotyczących okoliczności o doniosłym znaczeniu dla sprawy, gdy nie pozostają one przy tym w wyraźnej sprzeczności z innymi dowodami. Jeżeli jednak zeznania świadka dotyczą okoliczności istotnych ( ważnych ), a są przy tym sprzeczne z wyjaśnieniami oskarżonego lub innymi dowodami, to nieodzowne jest bezpośrednie przeprowadzenie dowodu z tych zeznań, zaś skorzystanie przez sąd z formalnych uprawnień przewidzianych w art. 392 kpk należy uznać za niedopuszczalne, obrażające zasady ustności i bezpośredniości ( por. komentarz do art. 392 kpk i liczne przywoływane tam orzecznictwo w: A. Sakowicz (red.), Kodeks postępowania karnego. Komentarz. Wyd. 10, Warszawa 2023, Legalis el. ). W tym kontekście nie sposób nie zgodzić się ze skarżącym, że istniały podstawy do odstąpienia od bezpośredniego przesłuchania przez sąd I instancji któregokolwiek z naocznych świadków czynu.
Mając to na uwadze sąd odwoławczy doszedł do wniosku, że w odniesieniu do czynu zarzuconego w punkcie II aktu oskarżenia przewód sądowy należy przeprowadzić ponownie i w całości, z zachowaniem zasady bezpośredniości co do wszystkich osobowych źródeł dowodowych ( oskarżonego oraz świadków ), którzy jawią się dysponentami wiedzy pozwalającej na dokładne odtworzenie okoliczności jego zaistnienia, ze szczególnym uwzględnieniem w nim roli ( udziału ) oskarżonego, który de facto swoje sprawstwo zakwestionował.
Wniosek
o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez złagodzenie kary wymierzonej za czyn zarzucony z punktu II aktu oskarżenia
odnoszenie się do tego wniosku jawi się jako bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 436 kpk w zw. z uchyleniem wyroku w tej części i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.
Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
Z powodów wyżej opisanych co do tego czynu zachodzi konieczność ponownego przeprowadzenia przewodu sądowego w całości, w celu poczynienia i przedstawienia ustaleń faktycznych w sposób pozwalający na wyprowadzanie wniosków co do realizacji przez oskarżonego znamion czynu zabronionego i jego kwalifikacji prawnej.
OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU
1.
Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
4. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO
0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji
0.11.
Przedmiot utrzymania w mocy
Zwięźle o powodach utrzymania w mocy
0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji
0.0.11.
Przedmiot i zakres zmiany
Zwięźle o powodach zmiany
0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji
0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia
1.1.
Zwięźle o powodach uchylenia
2.1.
Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości
Zwięźle o powodach uchylenia
Omówiono powyżej
3.1.
Konieczność umorzenia postępowania
Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia
4.1.
Zwięźle o powodach uchylenia
0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania
- przeprowadzenie przewodu sądowego w całości w odniesieniu do zakwestionowanego czynu, połączonego z bezpośrednim przesłuchaniem oskarżonego oraz wszystkich jego świadków co do okoliczności jego popełnienia;
- poczynienie i przedstawienie ustaleń faktycznych w sposób realnie pozwalający na wypowiedzenie się, czy oskarżony dopuścił się zachowań wskazujących na realizację znamion czynu zabronionego;
- przedstawienie realnej i rzetelnej oceny prawnej zachowania oskarżonego, odnoszącej się do konkretnych ustaleń faktycznych, bez jej ograniczania do pustego używania zwrotów ustawowych.
0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
6. Koszty Procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
7. PODPIS