Treść orzeczenia
Sygn. akt . IV Ka 1076/13
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 31 stycznia 2014 roku
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy
w składzie:
Przewodniczący SSO Włodzimierz Hilla
Sędziowie SO Adam Sygit - sprawozdawca
SO Piotr Kupcewicz
Protokolant sekr. sądowy Dominika Marcinkowska
Sygn. akt IV Ka 1076/13
przy udziale Janusza BogaczaProkuratora Prokuratury Okręgowej w Bydgoszczy po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2014 roku sprawy H. R. oskarżonego z art. 178a§2 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Inowrocławiu z dnia 25 września 2013 roku sygn. akt II K 545/13 zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uznaje, iż przypisany oskarżonemu czyn stanowi wykroczenie z art. 87 § 1 a k.w. i za to, na podstawie tego przepisu, wymierza mu karę 30 (trzydziestu) dni aresztu; na podstawie art. 87 § 4 k.w. w zw. z art. 29 § 1 i 2 k.w. orzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia rowerów na okres 2 (dwóch) lat; zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania obciążając nimi Skarb Państwa.
Uzasadnienie
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Inowrocławiu z dnia 25 września 2013 roku, wydanym w sprawie o sygnaturze akt II K 545/13, oskarżonego H. R. uznano za winnego tego, że w dniu 14 lipca 2013 roku w K. na ulicy (...) w stanie nietrzeźwości: I badanie 1.21 mg/l, II badanie 1.28 mg/l, III badanie 1.28 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, kierował rowerem po drodze publicznej, tj. występku z art. 178 a § 2 k.k. i za to, na podstawie tego przepisu, wymierzono mu karę sześciu miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 69 § 1 k.k. w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 k.k., wykonanie orzeczonej kary warunkowo zawieszono na okres trzech lat tytułem próby. Ponadto: na podstawie art. 71 § 1 k.k. wymierzono oskarżonemu karę grzywny w rozmiarze 30 stawek po 10 złotych; na podstawie art. 49 § 2 k.k. orzeczono świadczenie pieniężne w kwocie 100 złotych; na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia rowerów na okres trzech lat oraz zwolniono oskarżonego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Od powyższego orzeczenia apelację, na niekorzyść oskarżonego, wniosła Prokuratura Rejonowa w I. zaskarżając orzeczenie o karze i zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych a przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, polegający na błędnym ustaleniu, że w stosunku do H. R.istnieje pozytywna prognoza kryminologiczna uzasadniająca wymierzenie wobec w/wym. kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, podczas gdy należyta ocena materiału dowodowego prowadzi do wniosków przeciwnych. Apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie kary sześciu miesięcy pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania oraz utrzymanie w mocy wyroku w pozostałym zakresie. Na rozprawie odwoławczej prokurator - z uwagi na zmianę stanu prawnego pomiędzy datą orzekania przez sąd I a II instancji i zgodnie z kierunkiem zaskarżenia - wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie, iż popełniony czyn stanowił wykroczenie oraz wymierzenie kary 30 dni aresztu oraz orzeczenie zakazu prowadzenia rowerów na dwa lata.
Sąd odwoławczy zważył, co następuje
Apelacja, zmodyfikowana na etapie rozprawy odwoławczej, okazała się zasadna i implikowała konieczność podjęcia rozstrzygnięcia o charakterze reformatoryjnym, zawartego w części dyspozytywnej wyroku odwoławczego.
W toku postępowania międzyinstancyjnego doszło do istotnej zmiany stanu prawnego a znaczącej także z punktu widzenia oceny zasadności przedmiotowego rozstrzygnięcia merytorycznego. Na mocy przepisu art. 12 pkt 3 ustawy z dnia 27 września 2013 roku o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (publ. Dz. U. 2013 rok, poz. 1247), uchylono przepis art. 178 a § 2 k.k., znosząc tym samym penalizację tego rodzaju czynu jako przestępstwa i równocześnie, stosownie do treści przepisu art. 2 pkt 3 tejże ustawy, w przepisie art. 87 Kodeksu wykroczeń dodano § 1 a, penalizując tym samym takowe działanie sprawcy jako wykroczenie, zagrożone analogicznie jak w § 1, a więc karą aresztu albo grzywny nie niżej niż 50 zł. Tak więc obecnie, zgodnie z art. 87 § 1 a k.w., kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem podobnie działającego środka, prowadzi na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu inny pojazd niż określony w § 1 (tj. inny niż mechaniczny czyli np. rower) podlega karze aresztu albo grzywny nie niższej niż 50 złotych.
W konsekwencji powyższego - wobec równoczesnego braku jakichkolwiek racjonalnych przesłanek do kwestionowania ustaleń faktycznych w sprawie poczynionych przez Sąd Rejonowy w Inowrocławiu - uznać należało, że H. R. swym działaniem a opisanym w części orzekającej zaskarżonego wyroku, dopuścił się wykroczenia przewidzianego właśnie w art. 87 § 1 a k.w. Biorąc pod uwagę wszystkie prawidłowo ustalone, tak przedmiotowe, jak i podmiotowe okoliczności tego czynu, a związane przede wszystkim z wysokim stopniem nietrzeźwości sprawcy w inkryminowanym czasie oraz jego wcześniejszą wielokrotną karalnością sądową, uznać należało, że za ów czyn należało wymierzyć mu karę trzydziestu dni aresztu.
Brak było jednocześnie podstaw aby - stosownie do treści art. 42 § 1 i 2 k.w. – warunkowo zawiesić wykonanie tej kary. W tym zakresie sąd odwoławczy w pełni podziela pogląd apelującego rzecznika oskarżenia publicznego, wyrażony zarówno w momencie formułowania środka zaskarżenia, jak i - wobec zmiany stanu prawnego - na rozprawie odwoławczej, iż tylko orzeczenie kary izolacyjnej o charakterze bezwzględnym zrealizuje cele kary. Mając na względzie właściwości i warunki osobiste wymienionego, związane przede wszystkim z faktem jego uprzedniej karalności, popełnianiem przestępstw godzących w różne dobra chronione prawnie, brak było podstaw aby skorzystać z tej instytucji oddziaływania probacyjnego. Jednocześnie należy podkreślić, iż wniosek apelującego sformułowany na rozprawie odwoławczej był zgodny z zakresem i kierunkiem zaskarżenia orzeczenia pierwszoinstancyjnego a tym samym mógł zostać uwzględniony poprzez wydanie orzeczenia o charakterze reformatoryjnym. Wadliwość orzeczenia Sądu Rejonowego o karze (abstrahując od kwestii zmiany stanu prawnego) była bowiem skutkiem nieprawidłowej oceny okoliczności faktycznych a dotyczących czynu i osoby sprawcy, pod kątem możliwości formułowania pozytywnej prognozy kryminologicznej, pozwalającej na zastosowanie instytucji oddziaływania probacyjnego.
Ponadto, powyższe okoliczności, stosownie do treści przepisu art. 29 § 1 i 2 k.w., uzasadniały orzeczenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia rowerów na okres dwóch lat.
W ocenie sądu, tak wymierzona kara i środek karny spełnią - względem wymienionego - wszystkie cele, tak prewencyjne, jak i wychowawcze, jakie zakreślił ustawodawca treścią przepisów ustawy. Rozstrzygnięcie odnośnie kosztów postępowania w sprawie ma swe oparcie w treści przepisu art. 119 k.p.w. w zw. z art. 634 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k., uwzględniając aktualną sytuację życiową i materialną oskarżonego.