Treść orzeczenia
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 12 lutego 2015 r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący SSO Ewa Taberska ( spr.)
Sędziowie SSO Małgorzata Winkler - Galicka
SSR Marta Michałek - Dutkiewicz
Protokolant prot. sąd. M. W.
przy udziale A. H. Prokuratora Prokuratury Wojskowej del. do Prokuratury Okręgowej po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2015 r. sprawy P. M. oskarżonego o przestępstwo z art. 300 § 2 kk z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego Poznań - Stare Miasto w P. z dnia 30 września 2014 r. sygn. akt VIII K 1662/13
1. Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;
2. Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania odwoławczego w kwocie 20 złotych i wymierza mu opłatę za drugą instancję w kwocie 200 złotych.
M. D. E. M. W. – G
Uzasadnienie
P. M.został oskarżony o to, że w dniu 25 września 2012 roku w M.w celu udaremnienia wykonania orzeczenia Sądu Rejonowego Poznań Stare Miasto w P.z dnia 7 maja 2012 roku o sygn. X GC 429/12, udaremnił zaspokojenie swojego wierzyciela D. O.prowadzącego Przedsiębiorstwo M. K.w ten sposób, że jako prezes zarządu (...) sp. z o.o.w M.z siedziba przy ul. (...)zawarł porozumienie z Piekarnią (...) sp. z o.o.w M.z siedzibą przy ul. (...), przenosząc prawo własności maszyn i urządzeń, których był właścicielem tj. o czyn z art. 300 § 2 kk.
Sąd Rejonowy Poznań – Stare Miasto w P. wyrokiem z dnia 30 września 2014 roku, sygn. akt VIII K 1662/13:
1. Oskarżonego P. M. uznał za winnego popełnienia występku z art. 300 § 2 kk. w sposób opisany wyżej i za to na podstawie art. 300 § 2 kk. i art. 33 § 2 kk. wymierzył mu kary 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 20 (dwudziestu) złotych.
2. Na podstawie art. 69 § 1 kk. i art. 70 § 1 pkt. 1 kk. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres lat 3 (trzech) tytułem próby.
3. Na podstawie art. 627 k.p.k. i art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tj. Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 ze zmianami) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa zwrot wyłożonych kosztów postępowania w kwocie 621 złotych i wymierzył mu opłatę w kwocie 520 złotych.
Apelację od tego wyroku złożył obrońca oskarżonego i zarzucił:
1) obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść tego wyroku gdyż:
a) z naruszeniem zasady prawdy (art. 2 § 2 kpk) dokonano niewłaściwych ustaleń, przyjmując, że oskarżony P. M. dopuścił się popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu
b) wbrew zasadzie on dubio pro reo (art. 5 § 2 kpk) na zasadzie domniemania przyjęto, że oskarżony wiedział, bądź miał świadomość przed wszczęciem egzekucji o wydanym wyroku, podanym w opisie zarzucanego mu przestępstwa
c) w uzasadnieniu wyroku w sposób niezgodny z treścią art. 424 kpk , nie dość dokładnie rozważono możliwość złożenia prawdziwych wyjaśnień oskarżonego nie mającego zamiaru popełnienia przypisanego mu czynu
2) błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, które mogły mieć wpływ na treść tego wyroku, gdyż:
a) odmówiono wiarygodności wyjaśnień oskarżonego, który konsekwentnie podawał, że nie wiedział o toczącym się postępowaniu w sprawie o sygn. akt X GC 429/12 Sądu Rejonowego Poznań Stare Miasto w P., gdyż w tym czasie nie miał dostępu do dokumentów firmy
b) nie przeprowadzenie dowodu z akt tej sprawy, co powinno pozwolić na wykazanie przez oskarżonego, bezspornej jego nieświadomości o tym postępowaniu z powództwa D. O.
c) pominięto istotne okoliczności, że przekazanie składników majątkowych przez oskarżonego, było dokonane z zamiarem zaspokojenia najważniejszych wierzycielom, nie przynosząc jakikolwiek korzyści oskarżonemu
Mając na uwadze powyższe obrońca wniósł o:
1) zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego
2) przeprowadzenie dowodu z akt sprawy X GC 429/12 Sadu Rejonowego Poznań Stare Miasto w P.
3) obciążenie kosztami postępowania odwoławczego Skarbu Państwa, ewentualnie o:
4) uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Przed przystąpieniem do analizy zarzutów apelacji należy zauważyć, iż wbrew twierdzeniom obrońcy orzeczenie wydane w przedmiotowej sprawie jest oparte na całokształcie materiału dowodowego zebranego w sprawie, który został poddany wnikliwej analizie bez przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów. Analiza ustaleń poczynionych przez Sąd Rejonowy znajduje odzwierciedlenie we wnioskach zawartych w uzasadnieniu wyroku, które czyni zadość wymogom art. 424 § 1 i 2 k.p.k., co w pełni pozwala na przeprowadzenie kontroli instancyjnej.
Sąd Okręgowy chciałby również podkreślić, iż Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy oraz dokładny przeprowadził postępowanie dowodowe, wnikliwie i wszechstronnie rozważył wszystkie dowody i okoliczności ujawnione w toku rozprawy, dokonując następnie na ich podstawie właściwych ustaleń faktycznych, tak co do samego przebiegu zdarzenia, jak i rozstrzygając kwestie sprawstwa i winy oskarżonego. Postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone z należytą starannością i poszanowaniem proceduralnych zasad obowiązujących w polskim procesie karnym. Ocena materiału dowodowego zaprezentowana przez Sąd Rejonowy co do zarzucanego oskarżonemu czynu została dokonana z uwzględnieniem reguł sformułowanych w przepisach art. 5 § 2 k.p.k. i 7 k.p.k. Co więcej, jest ona oceną wszechstronną i bezstronną, która w szczególności nie narusza granic swobodnej oceny dowodów i jest zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Sąd Okręgowy nie stwierdził też błędów logicznych, jak i faktycznych w rozumowaniu Sądu Rejonowego. W związku z powyższym kontrola apelacyjna uzasadnia twierdzenie, że zaskarżony wyrok został, tak jak tego wymaga norma zawarta w art. 410 k.p.k., prawidłowo i w pełni oparty na właściwie dokonanej ocenie materiału dowodowego, zgromadzonego i ujawnionego w toku postępowania.
W pierwszej kolejności podnieść należy, wbrew twierdzeniom obrońcy, że Sąd Rejonowy przeprowadził dowód z akt X GC 429/12 Sądu Rejonowego Poznań Stare Miasto w P. i zaliczył te akta w poczet dowodów oraz oparł o nie swoje ustalenia faktyczne oraz rozważania co do sprawstwa i winy oskarżonego P. M..
Akta te zostały także przedstawione Sądowi Okręgowemu i Sąd ten zapoznał się z nimi w ramach oceny zgromadzonych i przeprowadzonych już przez Sąd Rejonowy dowodów, nie wydając w tym przedmiocie odrębnego postanowienia.
I tak lektura w/w akt w całej rozciągłości zaprzecza fundamentalnym zarzutom obrońcy zawartym w apelacji, co do wiedzy oskarżonego P. M., o toczącym się postępowaniu w sprawie o sygn. akt X GC 429/12 Sądu Rejonowego Poznań Stare Miasto w P..
Sprawa ta pierwotnie toczyła się w Sądzie Rejonowym w Toruniu pod sygn. akt V GNc 5241/11.
W dniu 21 grudnia 2011r. Sąd Rejonowy w Toruniu wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym – K. 25 akt – nakazującym (...) Grup Sp. z o.o. zapłacić na rzecz D. O. kwotę 34 440 złotych.
Od tego nakazu (...) Grup Sp. z o.o. poprzez swojego pełnomocnika – złożyła ostatecznie pozbawiony wad formalnych sprzeciw – K. 30 – 31 i sprawie nadano sygnaturę V Gc 102/12
Postanowieniem z dnia 10 lutego 2012r. – K.102 – Sąd Rejonowy w sprawie V GC 102/12 uznał swoją niewłaściwość i sprawę tę przekazał Sądowi Rejonowemu Poznań Stare Miasto w P. – Sądowi Gospodarczemu, gdzie nadano jej sygnaturę X GC 429/12.
W aktach tej sprawy znajdują się dwa dokumenty świadczące o pełnej orientacji oskarżonego P. M. co do przedmiotu i aktualnego stanu sprawy o ostatecznej sygnaturze X GC429/12:
a) K. 17 - Pismo pozwanego z dnia 7 marca 2012r. - do sygnatury V GC 102/12 - podpisane przez oskarżonego P. M. – informujące Sąd Rejonowy w Toruniu, że (...) Grup Sp. z o.o. cofa sprzeciw wniesiony od nakazu zapłaty w sprawie V GNc 5241/11
b) bez numeracji – pismo pozwanego z dnia 3 kwietnia 2012r. – do sygnatury X GC 429/12/8 – podpisane przez oskarżonego – uznające w całości powództwo wytoczone przez D. O..
Świadczy to o tym, że oskarżony wbrew twierdzeniom apelacji, znał realia toczącego się postępowania w sprawie o zapłatę kwoty 34.440 złotych i nie jest przekonywującym twierdzenie, że oskarżony nie miał dostępu do całości dokumentów w sprawie X GC 429/12 i nie miał zamiaru pokrzywdzić wierzyciela.
W związku z powyższym, nie mogło budzić żadnych wątpliwości, że oskarżony P. M.w dniu 25 września 2012 roku w M.w celu udaremnienia wykonania orzeczenia Sądu Rejonowego Poznań S.w P.z dnia 7 maja 2012 roku o sygn. GC 429/12, udaremnił zaspokojenie swojego wierzyciela D. O.prowadzącego Przedsiębiorstwo M. K.w ten sposób, że jako prezes zarządu (...) sp. z o.o.w M.z siedzibą przy ul. (...)zawarł porozumienie z Piekarnią (...) sp. z o.o.w M., z siedzibą przy ul. (...), przenosząc prawo własności maszyn i urządzeń których był właścicielem i miał tego pełną świadomość.
Podkreślić w tym miejscu należy na marginesie, niezależnie od prawidłowych ustaleń co do świadomości oskarżonego co do treści wyroku w sprawie X GC 429/12, że według Uchwały Sądu Najwyższego z dnia 22 czerwca 1998r. I KZP 9/98 OSNKW nr 7-8, poz. 31 dla bytu przestępstwa z art. 300 § 2 kk nie jest wymagane, aby podejmowana przez sprawcę działań wymienionych w art. 300 § 2 kk istniało już orzeczenie sądu lub innego organu, którego wykonanie chce udaremnić, wystarczy że działania te podejmowane są wobec mienia zagrożonego zajęciem.
Przy wymiarze oskarżonemu kary w zaskarżonym wyroku natomiast, Sąd Rejonowy prawidłowo kierował się ustawowymi dyrektywami wymiaru kary określonymi w z art. 53 § 1 i 2 kk i uwzględnił stopień społecznej szkodliwości czynu, którego popełnienia dopuścił się oskarżony, cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara ta ma za zadanie osiągnąć wobec jego osoby, jak i zaspokojenie potrzeb dotyczących kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Ponadto Sąd miał na uwadze również rodzaj i rozmiar ujemnych następstw popełnionego przez niego czynu zabronionego, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków
Reasumując, wysokość wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności i grzywny są także w ocenie Sądu Okręgowego adekwatne do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego oraz należycie realizują dyrektywy indywidualno i ogólnoprewencyjne.
Wymierzona kara jest zatem sprawiedliwa i nie sposób jej uznać za karę rażąco surową.
Mając na uwadze powyższe zaskarżony wyrok został utrzymany w mocy, a apelacja uznana za oczywiście bezzasadną
Rozstrzygnięcie dotyczące kosztów przedmiotowego postępowania odwoławczego Sąd Okręgowy oparł na podstawie art. 636 § 1 kpk, art. 8 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Tekst jedn. Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), nie znajdując podstaw do uwolnienia oskarżonego od ich uiszczenia.