descriptionTreść orzeczenia

Postanowienie

Dnia 21 września 2018r.

Sąd Okręgowy w Poznaniu w Wydziale III Karnym w składzie:

Przewodniczący: SSO Izabela Dehmel

Protokolant: sekr. sąd. Izabela Kozińska

Uzasadnienie

W dniu 17 sierpnia 2018 rok do tutejszego Sądu wpłynął wniosek skazanego R. M. o wydanie wobec niego wyroku łącznego, obejmującego prawomocne skazania w sprawach Sądu Rejonowego w Gnieźnie o sygn. akt II K 656/14 oraz Sądu Okręgowego w Poznaniu III K 33/17.

Działając na podstawie art. 570 k.p.k. z urzędu Sąd ustalił w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego, że R. M. został skazany następującymi prawomocnymi wyrokami:

I. Sądu Rejonowego w Gnieźnie VI Wydziału Grodzkiego z dnia 14 lutego 2005r., sygn. akt VI K 803/04 za przestępstwo z art. 283 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. popełnione w dniu 30 października 2004r., na karę 12 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin w stosunku miesięcznym, orzeczono obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego kwoty 400 zł; wyrok uprawomocnił się w dniu 22 lutego 2005r., postanowieniem Sądu Rejonowego w Gnieźnie z dnia 12 października 2006r. stwierdzono, że kara ograniczenia wolności nie została wykonana;

II. Sądu Rejonowego w Gnieźnie z dnia 27 listopada 2014r., sygn. akt II K 656/14 za przestępstwo z art. 209 § 1 k.k. popełnione w okresie od 13 czerwca 2012r. do 26 listopada 2013r. na karę 10 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym, orzeczono obowiązek łożenia na utrzymanie pokrzywdzonej; postanowieniem z dnia 12 lipca 2016r. karę ograniczenia wolności zamieniono na zastępczą karę pozbawienia wolności w wymiarze 144 dni, którą skazany wykonał w okresie od dnia 19 września 2016r. do dnia 10 lutego 2017r., kara ograniczenia wolności została wykonana w dniu 10 lutego 2017r.;

III. Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2017r., sygn. akt III K 33/17 za przestępstwo z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 156 § 3 k.k. popełnione w dniu 29 sierpnia 2016r. na karę 5 lat pozbawienia wolności; skazany odbywa orzeczoną karę od dnia 10 lutego 2017 roku, zaś planowany termin zakończenia odbywania kary pozbawienia wolności przypada na dzień 19 stycznia 2022 roku.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje

Na wstępie zaznaczyć należy, że przepisy art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (DZ. U. z 2015r., poz. 396) uregulowały kwestię tzw. intertemporalną, to jest wyłączyły stosowanie przepisów rozdziału IX kodeksu karnego w nowym brzmieniu, a więc przepisów dotyczących nowych zasad orzekania kary łącznej w wyroku łącznym, do spraw w których połączeniu podlegałby wyłącznie kary prawomocnie orzeczone przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015r. Zgodnie z tym przepisem – przepisów rozdziału IX ustawy kodeks karny, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą kodeks karny, nie stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, chyba że zachodzi potrzeba orzeczenia kary łącznej w związku z prawomocnym skazaniem po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

Tym samym stwierdzić należy, że w stosunku do skazanego R. M. w niniejszym postępowaniu stosować można przepisy art. 85 k.k. i następne w brzmieniu nowym tj. obowiązującym od dnia 1 lipca 2015r., jak również, przy zastosowaniu art. 4§1 k.k. w brzmieniu starym tj. obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015r.

Przed przystąpieniem do rozważań odnoszących się do możliwości wydania wyroku łącznego w oparciu o przepisy obecnie obowiązujące i te obowiązujące do dnia 30 czerwca 2015r. wskazać należy na następującą kwestię.

Zgodnie z treścią art. 103. § 1 pkt 3 k.k. kary ograniczenia wolności nie można wykonać jeżeli od uprawomocnienia się wyroku skazującego upłynęło 10 lat. Przepis art. 103§ 1 pkt 3 k.k. stosuje się odpowiednio do środków karnych, środków kompensacyjnych oraz przepadku (art. 103§2 k.k.).

Wyrok Sądu Rejonowego w Gnieźnie VI Wydział Grodzki z dnia 14 lutego 2005r., w sprawie sygn. akt VI K 803/04, którym R. M. został skazany na karę 12 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin w stosunku miesięcznym, a nadto orzeczono obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego kwoty 400 zł, uprawomocnił się w dniu 22 lutego 2005r., a zatem termin przedawnienia wykonania kary ograniczenia wolności upłynął w dniu 15 lutego 2015r.

Z uwagi na fakt, że wykonanie kary ograniczenia wolności orzeczonej wobec skazanego R. M. wyrokiem Sądu Rejonowego w Gnieźnie VI Wydział Grodzki z dnia 14 lutego 2005r., sygn. akt VI K 803/04, z uwagi na upływ terminu przedawnienia, nie jest możliwe, kara ta nie może być wzięta pod uwagę przy rozważaniu przesłanek do orzeczenia wobec skazanego kary łącznej w wyroku łącznym i to zarówno w oparciu o przepisy obecnie obowiązujące, jak i przepisy obowiązujące do dnia 30 czerwca 2015r.

Tym samym dalsze rozważania dotyczyć będą kar orzeczonych wobec skazanego wyrokiem Sądu Rejonowego w Gnieźnie z dnia 27 listopada 2014r., sygn. akt II K 656/14 oraz wyrokiem Sądu Okręgowego w P.z dnia 20 grudnia 2017r., sygn. akt III K 33/17.

Analizując stan prawny obowiązujący do dnia 30 czerwca 2015r., wskazać należy na następujące kwestie.

Warunki do orzeczenia kary łącznej określone zostały w art. 85 k.k. Zgodnie z tym przepisem karę łączną orzeka się wówczas, jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu. Zawarty w art. 85 k.k. zwrot „zanim zapadł pierwszy wyrok" odnosi się do pierwszego chronologicznie wyroku, który zapadł przed popełnieniem przez sprawcę kolejnego (kolejnych) przestępstwa (vide: uchwała 7 sędziów SN - zasada prawna z dnia 25 lutego 2005r., sygn. I KZP 36/04, OSNKW 2005/2/13). Nadto – jak wskazał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu powołanej uchwały – możliwe jest wystąpienie nie tylko jednego zbiegu realnego, ale i dalszych, przy spełnieniu warunków wskazanych w art. 85 k.k. Jednakże nawet przy kolejnych zbiegach obejmujących drugą, trzecią, itd. grupę przestępstw, zawsze wyjściowym punktem odniesienia będzie pozostawał ten chronologicznie „pierwszy wyrok”, zamykający kolejne „grupy przestępstw” pozostających w zbiegu. Oceny zbiegu realnego dokonywać należy z perspektywy postępowania sprawcy – czy kolejnych przestępstw dopuszcza się po wydaniu wobec niego wyroku (kolejnych wyroków), czy przed nim (nimi).

W przedmiotowej sprawie czyn osądzony wyrokiem Sądu Rejonowego w Gnieźnie z dnia 27 listopada 2014r., sygn. akt II K 656/14 popełniony został w okresie od 13 czerwca 2012r. do 26 listopada 2013r., natomiast czyn osądzony wyrokiem Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2017r., sygn. akt III K 33/17 popełniony został w dniu 29 sierpnia 2016r., a więc po wydaniu wyroku w sprawie II K 656/14, a co za tym idzie kary wymierzone tymi wyrokami nie podlegały łączeniu w ramach wyroku łącznego.

Reasumując, uznać należało, brak jest podstaw do wydania wyroku łącznego w oparciu o regulacje dotyczące wymiaru kary łącznej obowiązujące do dnia 30 czerwca 2015r.

W tym stanie rzeczy należało rozważyć przesłanki orzeczenia kary łącznej w oparciu o przepisy obowiązujące od dnia 01 lipca 2015r.

Zgodnie z art. 85§ 1 i 2 k.k., jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, sąd orzeka karę łączną. Podstawą orzeczenia kary łącznej są wymierzone i podlegające wykonaniu, z zastrzeżeniem art. 89, w całości lub w części kary lub kary łączne za przestępstwa, o których mowa w § 1.

Kara pozbawienia wolności orzeczona wyrokiem Sądu Rejonowego w Gnieźnie z dnia 27 listopada 2014r., sygn. akt II K 656/14 została w całości wykonana, do wykonania pozostała wyłącznie kara pozbawienia wolności orzeczona wobec skazanego wyrokiem Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2017r., sygn. akt III K 33/17.

Zatem, uznać należy, że w oparciu o przepisy art. 85 §1 i 2 k.k. – w obecnym brzmieniu, kara orzeczona w sprawie II K 656/14, jako nie podlegająca wykonaniu nie może podlegać połączeniu z karą pozbawienia wolności w sprawie III K 33/17.

W tym stanie rzeczy, z uwagi na brak przesłanek do orzeczenia wobec skazanego R. M. kary łącznej, postępowanie o wydanie wyroku łącznego należało umorzyć.

Z uwagi na powyższe orzeczono, jak w sentencji postanowienia.

SSO Izabela Dehmel